Array ( [type] => 8192 [message] => mysql_connect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead [file] => /home/nasrblog/public_html/blog/tag.php [line] => 43 )  آسمان شب آسمان شب

asemaneshab

اختر فيزيك چيست؟

اختر فيزيك شاخه‌ اي از علوم فضايي است كه از قوانين فيزيك و شيمي براي درك جهان و جايگاه ما در آن استفاده مي‌ كند. اين رشته به بررسي موضوع‌ هايي مانند تولد، زندگي و مرگ ستاره‌ ها، سياره‌ ها، كهكشان‌ ها، سحابي‌ ها و ساير اجرام در كيهان مي‌ پردازد. اين رشته ارتباط بسيار نزديكي با نجوم و كيهان‌ شناسي دارد و گاهي مرز بين آن‌ ها از بين مي‌ رود.

اگر معناي اين رشته‌ ها را بدون هيچ انعطاف‌ پذيري در نظر بگيريم، پس:

اختر فيزيك نظريه‌ هاي فيزيكي را درباره اجرام و ساختار هاي كوچك تا متوسط در كيهان ارائه مي‌ كند.
نجوم موقعيت، درخشندگي، حركت‌ ها و ساير ويژگي‌ هاي اجرام آسماني را اندازه‌ گيري مي‌ كند.
كيهان‌ شناسي بزرگ‌ ترين ساختارهاي كيهان و جهان را به‌ عنوان يك كل پوشش مي‌ دهد.
اگر درباره موقعيت يك سحابي يا نوع نوري كه ساطع مي‌ كند سوال بپرسيد، يك ستاره‌ شناس مي‌تواند به اين سوال‌ ها جواب دهد. اگر بپرسيد اين سحابي از چه چيزي ساخته شده و چگونه شكل گرفته است، اختر فيزيكدان وارد عمل مي‌ شود. در نهايت اگر بپرسيد كه چگونه داده‌ ها با شكل‌ گيري جهان مطابقت دارند، كيهان‌ شناس پاسخگوي شما خواهد بود.

تا انتهاي اين مقاله با ما همراه باشيد تا با علم اختر فيزيك و مسيري كه تا به امروز طي كرده است، بيشتر آشنا شويد. 

اختر فيزيك در ناسا
اختر فيزيكدانان تلاش مي‌ كنند جهان و جايگاه ما را در آن درك كنند. بر اساس وب‌ سايت ناسا، هدف از مطالعه‌ هاي اختر فيزيك در اين سازمان كشف نحوه عملكرد جهان، كشف چگونگي آغاز و تكامل آن و جستجوي حيات در سياره‌ هاي پيرامون ستاره‌ هاي ديگر است.

 

اختر فيزيك با نيوتون

 

اختر فيزيك با اسحاق نيوتن شروع شد
اگر چه نجوم يكي از قديمي‌ ترين علوم است، اخترفيزيك نظري با اسحاق نيوتن آغاز شد. قبل از نيوتن، ستاره‌ شناسان با استفاده از مدل‌ هاي پيچيده رياضي كه مبناي فيزيكي نداشتند، حركت‌ هاي اجرام آسماني را توصيف مي‌كردند. نيوتن نشان داد كه يك نظريه واحد، توصيف‌ كننده چيزي كه ما در حال حاضر به‌ عنوان گرانش مي‌ شناسيم، همزمان گردش قمرها و سياره‌ ها را در فضا و مسير حركت يك توپ را روي زمين توضيح مي‌دهد.

اين تصور منطبق با مجموعه شواهد شگفت‌ انگيزي بود كه نشان مي‌ داد آسمان‌ ها و زمين تابع قوانين فيزيكي يكسان هستند. با‌ اين‌ حال، شايد آنچه مدل نيوتن را از مفاهيم قبلي جدا مي‌ كند اين است كه نظريه او پيش‌ بيني‌ كننده و همچنين توصيفي بود. ستاره‌ شناسان بر اساس انحراف‌ هاي مدار اورانوس، موقعيت سياره جديدي را پيش‌بيني كردند كه سپس مشاهده شد و نپتون نام گرفت.

 

نقاط عطف در اختر فيزيك
ما نمي‌ توانيم مستقيما با اجرام كيهاني دور تعامل داشته باشيم ولي مي‌ توانيم تشعشع‌ هايي را كه از خود ساطع مي‌ كنند، ببينيم. بخش زيادي از علم اختر فيزيك‌ به مطالعه اين تابش و توضيح مكانيسم‌ هاي زيربنايي آن مربوط است.

اولين ايده‌ ها در مورد ماهيت ستاره‌ ها در اواسط قرن نوزدهم از علم نوظهور تجزيه و تحليل طيفي پديدار شد. اين علم يكي از پايه‌ هاي اصلي علوم فضايي است كه به مشاهده فركانس‌ هاي خاص نور كه مواد خاص هنگام گرم شدن جذب و ساطع مي‌ كنند، مي‌ پردازد.

طيف‌ سنجي اوليه اولين شواهدي را ارائه كرد كه ستاره‌ ها حاوي موادي هستند كه در زمين نيز وجود دارند. همچنين نشان داده است كه بعضي از سحابي‌ ها كاملا از گاز تشكيل شده‌ اند، در حاليكه بعضي ديگر حاوي ستاره هستند. اين يافته بعدها به تثبيت اين ايده كمك كرد كه بعضي از سحابي‌ ها اصلا سحابي نيستند،‌ بلكه كهكشان‌ هاي ديگر هستند.

در اوايل دهه ۱۹۲۰، سيسيليا پين، ستاره‌ شناس و اختر فيزيكدان آمريكايي، با استفاده از طيف‌ سنجي كشف كرد كه ستاره‌ ها عمدتا از هيدروژن تشكيل شده‌ اند (حداقل تا زمان پيري). اختر فيزيكدانان با مطالعه طيف ستاره‌ ها همچنين توانستند سرعت حركت آن‌ ها را به سمت زمين يا در جهت مخالف تعيين كنند.

صدايي كه يك وسيله نقليه منتشر مي‌ كند، هنگامي كه به سمت ما مي‌ آيد يا از ما دور مي‌ شود، متفاوت است. نور نيز به‌ دليل اثر دوپلر به‌ همين شكل رفتار مي‌ كند. به‌ عبارت ديگر، طيف ستاره‌ ها چه به‌ سمت ما حركت كنند يا از ما دور شوند، تغيير مي‌ كند.

 

براي اطلاع از مقاله چرا تلسكوپ‌هاي هوشمند آينده عكاسي نجومي هستند؟ روي لينك كليك كنيد.
 

در دهه ۱۹۳۰، ادوين هابل با تركيب اثر دوپلر و نظريه نسبيت عام انيشتين، شواهد محكمي ارائه كرد كه جهان در حال انبساط است. اين توسط نظريه انيشتين نيز پيش‌ بيني شده است و با هم اساس نظريه بيگ بنگ را تشكيل مي‌ دهند.

در اواسط قرن نوزدهم، فيزيكدانان لرد كلوين (ويليام تامسون) و گوستاو فون هلمهولتز اين فرضيه را مطرح كردند كه فروپاشي گرانشي مي‌ تواند منبع انرژي خورشيد باشد، ولي در نهايت متوجه شدند كه انرژي توليد شده از اين طريق فقط ۱۰۰ هزار سال دوام مي‌ آورد.

پنجاه سال بعد، معادله معروف E=mc2 انيشتين اولين سرنخ را به اختر فيزيكدانان داد كه منبع اين انرژي چه چيزي مي‌تواند باشد (اگر چه معلوم شد كه فروپاشي گرانشي نقش مهمي ايفا مي‌كند).

با پيشرفت حوزه‌ هاي فيزيك هسته‌ اي، مكانيك كوانتومي و فيزيك ذره‌ ها در نيمه اول قرن بيستم، امكان فرموله كردن نظريه‌ هايي براي توضيح چگونگي تامين انرژي ستاره‌ ها توسط همجوشي هسته‌ اي فراهم شد. اين نظريه‌ ها چگونگي شكل‌ گيري، زندگي و مردن ستاره‌ ها را توصيف مي‌ كنند و توزيع مشاهده‌ شده انواع مختلف ستاره‌ ها، طيف، درخشندگي، سن و ساير ويژگي‌ ها را به‌ خوبي توضيح مي‌ دهند.

طبق نظريه بيگ بنگ، اولين ستاره‌ ها تقريبا به‌ طور كامل هيدروژن بودند. فرآيند همجوشي هسته‌ اي كه به آن‌ ها انرژي مي‌ دهد، اتم‌ هاي هيدروژن را به هم مي‌ كوبد و عنصر سنگين‌ تر هليم را تشكيل مي‌ دهد.

در سال ۱۹۵۷، زوج اخترشناس مارگارت و جفري باربيج همراه با فيزيكدانان ويليام آلفرد فاولر و فرد هويل، نشان دادند كه ستاره‌ ها با افزايش سن عناصر سنگين‌ تري توليد مي‌ كنند و آن‌ ها را به نسل‌ هاي بعدي ستاره‌ ها منتقل مي‌ كنند.

تنها در مراحل پاياني زندگي ستاره‌ هاي جديدتر است كه عناصر تشكيل‌ دهنده زمين مانند آهن (۳۲.۱درصد)، اكسيژن (۳۰.۱درصد) و سيليكون (۱۵.درصد) توليد مي‌ شوند.

يكي ديگر از اين عناصر كربن است كه همراه با اكسيژن بخش عمده‌ اي از جرم تمامي موجود هاي زنده از جمله ما را تشكيل مي‌ دهد. به‌ همين دليل است كه اختر فيزيك مي‌ گويد همه ما از غبار ستاره‌ اي ساخته شده‌ ايم، زيرا گونه‌ هاي حياتي مبتني بر كربن هستيم.

 

تلسكوپ 8 اينچ ريچي‌ كرتين جي‌ اس‌ او مدل GSO 8 M-LRS-D
استفاده از ساختار اُپتيكي Ritchey-Chretien (RC) در تلسكوپ كه برگرفته از نام طراحان آن «جورج ريچي» و «هنري كرتين» است به طور گسترده در تلسكوپ‌ هاي حرفه‌ اي در سراسر جهان استفاده مي‌ شود و مزاياي بسياري را براي عكاسي نجومي آسمان شب ارائه مي‌ كند.

در تلسكوپ‌ هاي ريچي-كرتين از آينه‌ هاي اوليه و ثانويه‌ ايي استفاده مي‌ شود كه شكل‌ هايپربوليك(هذلولي) دقيق دارند، اين امر باعث مي‌ شود تا اين تلسكوپ‌ ها تقريبا خطاي كُما (كشيدگي تصوير در گوشه‌ها) كه در تلسكوپ‌ هاي نيوتني معمول است را نداشته باشند. اين تلسكوپ‌ ها داراي ميدان هاي ديد مسطح هستند كه تصاوير ستاره‌ ها را حتي در گوشه‌ هاي تصوير به شكل دقيق و بدون كشيدگي نشان مي‌ دهند. آنها به عدسي يا تيغه تصحيح كننده نياز ندارند، بنابراين هيچ انحراف رنگي مانند تلسكوپ هاي اشميت-كاسگرين ندارند. و لوله‌ هاي باز دارند كه مي‌ توانند انتقال گرمايي را با محيط اطراف خود آسان‌ تر كنند.

دشواري ساخت تلسكوپ‌ هاي ريچي-كرتين RC به اين معني بود كه اين تلسكوپ ها در گذشته براي ستاره شناسان آماتور بسيار گران بودند. اما تكنولوژي مدرن و طراحي و تكنيك‌ هاي ساخت در دهه گذشته، امكان توليد اسكوپ‌ هاي RC با كيفيت بالا را فراهم كرده‌اند كه به‌ طور قابل‌ توجهي مقرون به صرفه هستند.

مجموعه‌ هاي تلسكوپ‌ هاي ريچي-كرتين (RC (Ritchey-Chretien كه توسط  شركت تايواني جي‌ اس‌ او GSO: Guan Sheng Optical توليد مي‌ شوند، كيفيت و امكانات فوق‌ العاده‌ اي را براي عكاسان نجومي متوسط و حرفه‌اي ارائه مي‌ دهند. عكاساني كه به دنبال تلسكو‌پهايي با فاصله كانوني بالا براي عكاسي با دوربين‌ هاي DSLR فريم متوسط و فول فريم هستند. و همچنين تقريباً تمام دوربين‌ هاي تصويربرداري نجومي. اين تلسكوپ‌ ها داراي اپتيك‌ هاي دقيق، لوله‌ هاي مستحكم فلزي كنگره‌ دار از داخل با اندود مشكي  براي رسيدن به كنتراست تصوير عالي و فوكوسر‌ هاي دقيق و بادوام دو سرعته براي نگه‌ داشتن ايمن دوربين و لوازم جانبي شما هستند.

تلسكوپ 8 اينچ ريچي‌ كرتين جي‌ اس‌ او  يك استروگراف Astrograph است استروگراف‌ ها تلسكوپ هايي هستند كه به طور خاص براي عكاسي نجومي طراحي و ساخته مي‌ شوند. اين استروگراف ۸ اينچي در هنگام تصويربرداري نجومي قابليت پوشش كامل سنسورهاي عكاسي با فرمت ۳۵ ميلي‌متري (24x36mm) را دارد. براي چنين فرمتي يا ساير دوربين‌ هاي CCD نيازي به تخت كننده و تصحيح كننده ميدان  نداري. اما براي دوربين‌ هاي عكاسي با سنسورهاي بزرگتر مي‌ توانيد تخت كننده ميدان تهيه كنيد. از آنجايي كه در ساخت و طراحي تلسكوپ‌ هاي ريچي-كرتين Ritchey-Chretien  از تيغه تصحيح كننده استفاده نمي‌ شود. خطاي رنگي در اين تلسكوپ‌ ها وجود ندارد.

 

اخترفيزيك و تلسكوپ

 

ويژگي هاي تلسكوپ 8 اينچ ريچي‌ كرتين جي‌ اس‌ او:

تلسكوپ تركيبي ريچي-كرتين با آينه اصلي و ثانويه هايپربوليك hyperbolic mirrors
بدون خطاي كما (Coma) در گوشه‌هاي تصوير به دليل طراحي اُپتيكي ريچي-كرتين
با بدنه سبك و مستحكم فيبركربن
با پوشش مشكي دندانه‌ دار از داخل، مانع از رسيدن نورهاي پراكنده به چشم ناظر
با دهانه ۲۰۰ ميلي‌متري (۸ اينچي)، فاصله كانوني ۱۶۰۰ ميلي‌متر و نسبت كانوني f8
با توانايي رسيدن به حداكثر بزرگنمايي 400 برابر
گردآوري نور بسيار بالا – 830 برابر چشم انسان و ۷۵ درصد بيشتر از مدل ۶ اينچ
مجهز به فوكوسر بلبرينگي دقيق، بادوام و نرم ۲ اينچي با آداپتور ۱.۲۵ اينچي
با قابليت نصب چشمي‌ هاي ۲ و ۱.۲۵ اينچي و دو حلقه اتصال افزاينده
با نسبت كانوني f/8 ايده‌آل براي عكاسي نجومي از اجرام منظومه شمسي و مناسب عكاسي از اعماق آسمان
مناسب رصدگران و عكاسان حرفه‌اي آسمان شب براي عكاسي با نوردهي طولاني مدت
ساخت شركت تايواني جي‌ اس‌ او GSO: Guan Sheng Optical
دراي صفحه اتصال ويكسن و لوزماندي دم-چلچله‌اي (Vixen & Losmandy)
صفحات اتصال به مقر ساخته شده با ماشينكاري دقيق آلومينيوم با فرآيند آنودايز
قابليت نصب روي انواع مقر‌ها و سه‌ پايه‌ ها، به ويژه مقرهاي استوايي EQ
تلسكوپ 8 اينچ ريچي‌كرتين جي‌ اس‌ او سبك و كوچك به طول ۵۸ سانت وزن ۶.۲ كيلوگرم

اختر فيزيك به‌ عنوان يك شغل
اگر روياي مطالعه ستاره‌ ها را داريد، بايد بدانيد كه اختر فيزيكدان شدن به سال‌ ها رصد، آموزش و كار نياز دارد. با اين‌ حال، صرف‌ نظر از سن‌تان مي‌ توانيد با كارهايي مثل عضويت در يك باشگاه نجوم، شركت در رويداد هاي نجوم محلي، گذراندن دوره‌ هاي آنلاين رايگان نجوم و اختر فيزيك و پيگيري اخبار اين حوزه (مثلا، با استفاده از وب‌سايت Space.com)، شروع كنيد.

اگر دنبال شغلي در حوزه اختر فيزيك هستيد، بهتر است يك مدرك دانشگاهي مرتبط بگيريد و سپس در رشته اختر فيزيك فوق‌ ليسانس يا دكترا بگيريد. حتي مي‌ توانيد تا مقطع فوق دكتري نيز ادامه تحصيل دهيد. اختر فيزيكدانان مي‌ توانند براي دولت، آزمايشگاه‌ هاي دانشگاهي و حتي سازمان‌ هاي خصوصي كار كنند. اگر مي‌ خواهيد در حوزه اختر فيزيك كار كنيد، به توصيه‌ هاي زير دقت كنيد.

 

1. در تمام كلاس‌ هاي رياضي و علوم دبيرستان شركت كنيد
حتما در كلاس‌ هاي علوم مختلف شركت كنيد. نجوم و اختر فيزيك معمولا عناصر زيست‌ شناسي، شيمي و ساير علوم را با هم تركيب مي‌ كنند تا طيف گسترده‌اي از پديده‌ هاي كيهان را بررسي كنند. همچنين، در انجمن‌ هاي مدرسه، فعاليت‌ هاي داوطلبانه، مشاغل تابستاني يا دوره‌ هاي كارآموزي مربوط به رشته‌ هاي علوم يا رياضي شركت كنيد.

 

اختر فيزيك چيست؟

 

2. ليسانس رياضي يا علوم بگيريد
اگرچه گرفتن مدرك ليسانس اختر فيزيك راه خوبي است، مسيرهاي مختلف ديگري وجود دارد كه مي‌ تواند شما را وارد اين حوزه كند. مثلا، علم كامپيوتر در تجزيه و تحليل داده‌ ها مهم است. اگر اين گزينه را در نظر داريد، با مشاور مدرسه يا دانشگاه صحبت كنيد تا بهترين رشته را پيدا كنيد.

 

3. فرصت‌ هاي پژوهشي را دريابيد
بسياري از دانشگاه‌ ها آزمايشگاه‌ هايي دارند كه دانشجويان در آن‌ ها در تحقيق شركت مي‌ كنند و حتي گاهي نتيجه كار خود را منتشر مي‌ كنند. سازمان‌ هايي مثل ناسا همچنين دوره‌ هاي كارآموزي براي دانشجويان مقطع كارشناسي ارائه مي‌ كنند.

 

براي اطلاع از مقاله چرا تلسكوپ‌هاي هوشمند آينده عكاسي نجومي هستند؟ روي لينك كليك كنيد.
 

4. گرفتن فوق‌ ليسانس يا دكترا در رشته اختر فيزيك
با توجه به اداره آمار كار ايالات متحده، اگر چه برخي از اختر فيزيكدانان ليسانس دارند، بيشتر آن‌ ها در اين رشته دكترا گرفته‌ اند. در سال ۲۰۱۵، ناتالي هينكل، اختر فيزيكدان سياره‌ اي، در مصاحبه‌ اي طولاني با سايت Lifehacker، درباره مزايا و چالش‌ هاي يك محقق اختر فيزيك بودن صحبت كرد. او درباره سال‌ هاي زيادي كه صرف تحقيق كرده است، تغيير شغل‌ هاي مكرر، ساعت‌ هاي كاري و تجربه‌ اش به‌ عنوان يك زن در اين حوزه صحبت كرد.

همچنين، بينش‌ هاي جالبي درباره كار روزانه خود به اشتراك گذاشت. براي برخي از خوانندگان تعجب‌ آور بود كه او در واقع زمان بسيار كمي را صرف استفاده از تلسكوپ مي‌ كند.

«من بيشتر وقتم را صرف برنامه‌ نويسي مي‌ كنم. بيشتر مردم تصور مي‌ كنند كه ستاره‌ شناسان تمام وقت خود را پشت تلسكوپ‌ مي‌ گذرانند ولي اين فقط بخش بسيار كوچكي از كار است. من تا حدودي رصد انجام مي‌ دهم ولي در چند سال گذشته، فقط دو بار و در مجموع حدود دو هفته رصد كرده‌ام.»

«وقتي داده جمع مي‌ كنيد، بايد آن‌ را كم كنيد (يعني قسمت‌ هاي به‌ درد نخور را حذف كرده و سپس پردازش كنيد تا اطلاعات واقعي به ‌دست آوريد)، معمولا آن‌ را با داده‌ هاي ديگر تركيب كنيد تا تصوير كامل را ببينيد و سپس مقاله‌ اي درباره يافته‌ هاي خود بنويسيد. از آن‌ جايي‌ كه هر رصدي معمولا داده‌ هايي از چند ستاره فراهم مي‌ كند، لازم نيست تمام وقت‌تان را پشت تلسكوپ بگذرانيد تا داده كافي جمع كنيد.»

 

نتيجه

تمامي رشته ها براي هدفي بوجود آمده اند و هركدام به يك موضوع مي پردازند تا زندگي بشر شايد پيشرفته تر و يا بهتر شود. علم اختر فيزيك نيز به نظريه هاي فيزيكي در رابطه با اجرام آسماني مي پردازد و اطلاعاتي را كه در مورد اين اجرام به دست مي آورد را مطالعه و بررسي مي كند. شما هم اگر به علم اختر فيزيك و نجوم علاقه داريد مي توانيد با خريد تلسكوپ به مشغول يادگيري اين رشته ها شويد. خريد تلسكوپ در سايت موسسه طبيعت آسمان شب با بهترين قيمت و كيفيت در دسترس شماست.

 

براي دانلود مقاله اختر فيزيك چيست؟ روي لينك كليك كنيد.
 

 منبع: سايت موسسه طبيعت آسمان شب و اختر فيزيك چيست؟


برچسب:
امتیاز دهید:
رتبه از پنج: <~PostRate~>
بازدید: <~PostViwe~>

+ نوشته شده: 1403/2/29 ساعت: ۲۳ توسط:asemaneshab :

بزرگ‌ ترين چيز در كيهان چيست؟

بزرگ‌ ترين موجوديت واحدي كه دانشمندان در كيهان شناسايي كرده‌اند، ابرخوشه‌اي از كهكشان‌ ها به نام ديوار بزرگ هركول-كورونا بوريليس است. اين ساختار به‌ قدري گسترده است كه حدود ۱۰ ميليارد سال طول مي‌كشد تا نور از يك طرف آن به طرف ديگر برسد. براي درك بزرگي اين ساختار، به سن جهان فكر كنيد كه فقط ۱۳.۸ ميليارد سال است. تا انتهاي اين مقاله با ما همراه باشيد تا با اين غول جهان هستي و ويژگي‌ هاي آن بيشتر آشنا شويد.

 

 

منظور از بزرگ در فضا چيست؟
فضا از اجرام بزرگ و فواصل زياد تشكيل شده است. زمين با محيطي حدود ۲۴۹۰۱ مايل (۴۰۰۷۵ كيلومتر) در خط استوا، براي ما بزرگ به‌ نظر مي‌ رسد ولي در مقياس كيهاني بسيار كوچك است. حتي در منظومه شمسي و كيهان، زمين در مقايسه با سياره مشتري (كه مي‌ تواند بيش از ۱۳۰۰ زمين را در خود جا دهد) و خورشيد (كه بيش از يك ميليون زمين درون آن جا مي‌ شود)، كوتوله‌ اي بيش نيست.

در حاليكه خورشيد ما بزرگ به نظر مي‌ رسد، در مقايسه با بزرگ‌ ترين ستاره‌ هايي كه مي‌ شناسيم حرفي براي گفتن ندارد. خورشيد يك ستاره نوع جي يا يك كوتوله زرد است و اندازه تقريبا متوسطي در مقياس كيهاني دارد.

بعضي از ستاره‌ هاي فراغول بسيار بسيار بزرگ‌ تر هستند. يكي از بزرگ‌ ترين ستاره‌ هاي شناخته‌ شده سپر يو واي (UY Scuti) است كه بيش از ۱۷۰۰ خورشيد را در خود جا مي‌ دهد. اگر چه سپر يو واي قطر و محيط بسيار بزرگي دارد، جرم آن فقط ۳۰ برابر جرم خورشيد است. حجم و جرم لزوما در فضا همبستگي ندارند.

اجرام بزرگ‌ تري كه در فضا وجود دارند، سياه‌ چاله‌ ها و به‌ ويژه سياه‌ چاله‌ هاي كلان‌ جرم هستند كه معمولا در مركز يك كهكشان قرار دارند. مثلا، كهكشان راه شيري سياه چاله‌ اي دارد كه جرم آن حدود ۴ ميليون برابر خورشيد است.

يكي از بزرگ‌ترين سياه‌ چاله‌ هاي كلان‌ جرم كه تا كنون كشف شده است در كهكشان NGC 4889 قرار دارد و جرم آن ۲۱ ميليارد برابر خورشيد است. با اين‌ حال، حتي عظيم‌ ترين سياه‌ چاله‌ ها هم از لحاظ بزرگي خاص نيستند. زيرا اين ساختار در كيهان بسيار فراوان است.

سحابي‌ ها يا ابرهاي عظيم گازي كه اغلب متراكم شده و به ستاره‌ هاي جديد تبديل مي‌شوند نيز اندازه‌ هاي بسيار بزرگي دارند. NGC 604 در كهكشان سه‌ گوش معمولا به‌ عنوان يكي از بزرگ‌ترين سحابي‌ ها در نظر گرفته مي‌شود و عرض آن تقريبا ۱۵۲۰ سال نوري است.

 

بزرگترين شي در كيهان

 

كهكشان‌ ها مجموعه‌ اي از منظومه‌ هاي ستاره‌ اي و تمام چيزهاي درون آن هستند: سياهچاله‌ ها، سياره‌ ها، ستاره‌ ها، سيارك‌ ها، دنباله‌ دارها، گاز، غبار و غيره.

اگر كهكشان راه شيري را به‌ عنوان يك جرم در نظر بگيريم، حدود ۱۰۰ هزار سال نوري وسعت دارد. دانشمندان نمي‌توانند بزرگ‌ترين كهكشان‌ ها در كيهان را اندازه‌ گيري كنند، زيرا آن‌ها مرزهاي دقيقي ندارند. به‌ طور كلي، بزرگ‌ ترين كهكشان‌ هايي كه در كيهان مي‌ شناسيم ميليون‌ ها سال نوري وسعت دارند.

به‌ گفته ناسا، بزرگ‌ ترين كهكشان شناخته‌ شده كه براي اولين بار در مطالعه‌ اي در سال ۱۹۹۰ در مجله ساينس توصيف شد، IC 1101 است كه وسعت آن به ۴ ميليون سال نوري مي‌رسد.

كهكشان‌ ها اغلب به‌ صورت گرانشي در گروه‌ هايي كه خوشه‌ هاي كهكشاني ناميده مي‌شوند، در كيهان به يكديگر متصل هستند. مثلا كهكشان راه شيري بخشي از خوشه كهكشاني محلي است كه از حدود دوجين كهكشان، از جمله كهكشان آندرومدا، تشكيل شده است.

در گذشته، ستاره‌ شناسان فكر مي‌كردند اين ساختارها بزرگ‌ترين چيزي هستند كه در كيهان وجود دارند. در دهه ۱۹۸۰، دانشمندان متوجه شدند كه چند خوشه كهكشاني مي‌توانند توسط نيروي گرانش به هم وصل شوند و يك ابرخوشه بسازند. ابرخوشه‌ ها از بزرگ‌ ترين ساختارهاي جهان محسوب مي‌شوند.

 

براي اطلاع از مقاله چرا تلسكوپ‌هاي هوشمند آينده عكاسي نجومي هستند؟ روي لينك كليك كنيد.
 

ديوار بزرگ هركول-كورونا بوريليس چيست؟
در حال حاضر بهترين كانديد بزرگ‌ ترين ابرخوشه شناخته‌ شده در كيهان، ديوار بزرگ هركول-كورونا بوريليس است. با اين‌ حال، ستاره‌ شناسان همچنان درباره اين ساختار اختلاف‌نظر دارند.

در سال ۲۰۱۳، تيم تحقيقاتي به رهبري «ايستوان هوروات» از دانشگاه ملي خدمات عمومي در مجارستان، ديوار بزرگ هركول-كورونا بوريليس را در هفتمين سمپوزيوم انفجار پرتو گاما هانتسويل معرفي كرد. دانشمندان در حال مطالعه پديده‌ كيهاني كوتاهي به‌ نام انفجارهاي پرتو گاما بودند كه به‌ عقيده اخترشناسان از ابرنواخترها يا ستاره‌هاي عظيمي كه در پايان عمر خود منفجر مي‌شوند، مي‌آيند.

انفجارهاي پرتو گاما نشانگر خوبي از مكان توده‌ هاي عظيم مواد در كيهان هستند، زيرا ستاره‌ هاي بزرگ تمايل دارند در فضاهاي متراكم‌ تر جمع شوند. هوروات و همكارانش پرتوهاي گامايي را پيدا كردند كه در فاصله ۱۰ ميليارد سال نوري از ما در جهت صورت فلكي هركول و تاج شمالي، متمركز شده بودند.

با اين‌ حال، نحوه شكل‌گيري اين ساختار بزرگ همچنان يك معما است. به‌ گفته هوروات، به نظر مي‌رسد كه اين ساختار برخلاف يكي از اصول كيهان‌شناسي يا نحوه شكل‌گيري و تكامل جهان است. اين اصل مي‌گويد كه وقتي در مقياس به‌ اندازه كافي بزرگ به ماده نگاه كنيم، بايد همگن باشد. ولي اين ابرخوشه همگن نيست.

 

ديوار بزرگ در كيهان

 

«جان هاكيلا»، محقق ستاره‌ شناسي در كالج چارلستون در كاروليناي جنوبي، در يك بيانيه مطبوعاتي در سال ۲۰۱۴ گفت: «من فكر مي‌كردم وجود چنين ساختار عظيمي غيرممكن است. حتي به‌ عنوان نويسنده مشترك مقاله، هنوز شك دارم. احتمال بسيار كمي، بسيار كمتر از ۱درصد، وجود داشت كه محققان چند پرتو گاما را در آن نقطه ببينند.»

او در ادامه گفت: «بنابراين، ما معتقديم كه اين ساختار وجود دارد. ساختارهاي ديگري نيز وجود دارند كه به نظر مي‌رسد همگني جهاني را نقض مي‌كنند. دو مورد از آن‌ها ديوار بزرگ اسلون و گروه بزرگ اختروش سترگ هستند. بنابراين، ممكن است موارد ديگري هم در كيهان وجود داشته باشند و بعضي از آن‌ها حتي بزرگ‌تر باشند. فقط زمان مشخص خواهد كرد.»

مقاله‌اي در سال ۲۰۲۰ كه در مجله اطلاعيه‌هاي ماهانه انجمن پادشاهي اخترشناسي (MNRAS) چاپ شد، وجود ديوار بزرگ هركول-كورونا بوريليس را در بهترين حالت مشكوك خواند و اشاره كرد كه ممكن است نتيجه يك خطاي آماري در داده‌ هاي بسيار پيچيده باشد. در پاسخ، تيم اصلي كه براي اولين بار وجود اين ابرخوشه را پيشنهاد كرده بود، از يافته‌ هاي اصلي خود در مقاله‌ اي در سال ۲۰۲۰ در همان مجله حمايت كرد.

 

تلسكوپ دابسوني 10 اينچ سلسترون سري StarSense Explorer
آماده تجربه‌اي جديد با تلسكوپ هستيد؟ با قابليت‌هاي گوشي موبايل خود آسمان شب را رصد كنيد. با تلسكوپ‌ هاي جديد 8 و 10 اينچي دابسوني سري StarSense Explorer شركت سلسترون. تلسكوپ‌ هايي با دهانه بزرگ كه ارتباط شما با آسمان شب را بسيار بهتر خواهند كرد.

با تكنولوژي جديد و انحصاري تلسكوپ‌هاي سري StarSense Explorer نيازي به آموزش نداريد و به راحتي مي‌ توانيد مكان سياره‌ ها، ستاره‌ هاي دوتايي، خوشه‌ هاي ستاره‌اي، سحابي‌ ها و كهشكان‌ ها و ساير اجرام را پيدا كنيد و البته همه اينها در همان شب اول رصد اماكن پذير است.

تكنولوژي StarSense Explorer در كنار دهانه بزرگ در  اين تلسكوپ‌ ها باعث مي‌ شود تا تصاويري بسيار روشن با جزئيات بسيار خوب داشته باشيد اين تلسكوپ‌ هاي بازتابي داراي آينه‌ هاي بزرگ سهمي شكل  با پوشش XLT براي افزايش روشنايي و وضوح تصوير بالا هستند. تلسكوپ‌ ها روي پايه‌ هاي بسيار مستحكم دابسوني قرار دارند، پايه‌ ها، پيچ تنظيم براي بالانس ارتفاع تلسكوپ دارند و همچنين بلبرينگ تفلوني براي چرخش نرم دارند.

 

براي اطلاع از مقاله داغ ‌ترين جرم كيهان چيست؟ روي لينك كليك كنيد.
 

استفاده از تلسكوپ‌ هاي دابسوني «اِستارسنس» بسيار راحت است. ابتدا، گوشي موبايل را در جاي مخصوص آن قرار دهيد  و بعد اپليكيشن StarSense Explorer را جرا كنيد. برخلاف ساير اپليكيشن‌ هاي نجومي،  اپليكيش «استارسنس» از دوربين موبايل شما براي تشخيص آسمان شب و موقعيت اجرام آن بهره مي‌ برد‎ و با تلسكوپ شما كاملا هم‌خط مي‌ شود به اين ترتيب موقعيت دقيق اجرام را در آسمان شب پيدا مي‌ كند.

دستورالعملي بسيار ساده را انجام مي‌ دهيد و بلافاصله اپليكيشن فهرستي از اجرام قابل مشاهده در آسمان شب را ايجاد مي‌ كند يك جرم آسماني را از اين فهرست انتخاب كنيد و با توجه به جهتي كه صفحه نمايش نشان مي‌ دهد، تلسكوپ را  بچرخانيد. در حاليكه تلسكوپ را به سمت هدف حركت مي‌ دهيد اپليكيشن موقعيت جديد را مرتبا به روزرساني مي‌ كند وقتي دايره هدف‌گيري به رنگ سبز تغيير كرد هدف شما آماده رصد از پشت چشمي است.

اپليكيشن  «STARSENSE EXPLORER»در هر جايي از جهان كار مي‌ كند نيازي نيست تا گوشي شما آنتن داشته باشد براي همين چه در حياط خانه خود باشيد يا در جايي دور از شهر آسمان شب در اختيار شما است تا درون آن اكتشاف كنيد.

 

تلسكوپ براي رصد كيهان

 

ويژگي هاي كليدي تلسكوپ‌هاي دابسوني سلسترون سري StarSense Explorer :

 قابليت كنترل با موبايل و اپليكيشن: استفاده از فناوري منحصربفرد و برنده جوايز جهاني  StarSense همراه با اپليكيشن  مربوطه براي تعيين مكان اجرام آسماني در زمان واقعي.

آينه اوليه سهمي شكل ۱۰ اينچي: آينه بزرگ ۱۰ اينچي (۲۵۰ ميلي‌متري) با قابليت جمع آوري نور و پوشش انحصاري XLT شركت سلسترون با كمترين پراكندگي نوري باعث رسيدن به وضوح تصوير استثنايي مي‌ شود.

پايه مستحكم به سبك دابسوني: مجهز به بلبرينگ هاي با قطر بالا و با حركت و كنترل بسيار نرم و روان.

لوازم جانبي كاربردي و كامل: شامل چشمي 25 ميلي متري Plössl، فوكوس كننده 2 اينچي كريفورد، داك تلفن هوشمند StarSense و موارد ديگر براي رصدهايي آموزنده و لذت بخش.

چه فردي مبتدي اما جدي باشيد و يا يك ستاره شناس باتجربه، تلسكوپ دابسوني Celestron StarSense Explorer 10 ابزاري كاربرپسند است كه رصدهايي دقيق ارائه مي دهد. آينه ۲۵۰ ميليمتري بزرگ آن تضمين مي كند كه هر چه بيشتر درون اجرام آسمان شب برويد شگفتي‌هاي بيشتري كشف خواهيد كرد.

آسمان شب را به شكلي متفاوت از گذشته تجربه كنيد: با تكنولوژي جديد و كارآمد StarSense Explorer  جداول و نقشه‌هاي پيچيده اجرام آسماني و يا برنامه‌ و اپليكيشن‌هاي كامپيوتري نه چندان دقيق به چيزهايي مربوط به گذشته تبديل مي شوند. اين تلسكوپ را راه اندازي كنيد و در عرض چند دقيقه، با اطمينان در آسمان حركت خواهيد كرد. اين برنامه به طور خودكار ليستي از اجرام قابل مشاهده در حال حاضر را ايجاد مي كند و به شما امكان مي دهد سيارات، سحابي ها، كهكشان ها، خوشه هاي ستاره اي و ستاره هاي دوتايي را به راحتي مشاهده كنيد.

طراحي شده براي راحتي و قابليت حمل: با وچود اندازه بزرگ، طراحي تلسكوپ به گونه‌اي است كه امكان تنظيمات دقيق و فوكوس دقيق را فراهم مي كند و اين اطمينان را به شما مي دهد كه بيشترين بهره را از ساعات رصدي خود ببريد. با وجود آينه بزرگ، تلسكوپ همچنان قابل حمل است و به شما امكان مي دهد آن را به مناطقي با آسمان تاريك ببريد تا مناظري شگفت داشته باشيد.

عصر جديد تلسكوپ‌هاي دابسوني: شركت سلسترون با تلسكوپ‌ هاي سري StarSense Explorer در واقع عصر جديدي را در تلسكوپ‌ هاي دابسوني اعلام كرد و آنها را دوباره اختراع كرد. شركت سلسترون سادگي يك دابسوني كلاسيك را با فناوري پيشرفته تركيب كرده است. مانند اين است كه راهنماي تور شخصي خود را در آسمان شب داشته باشيد كه آماده است تا از باشكوه ترين اسرار جهان پرده برداري كند.

بزرگ‌ترين چيزها در كيهان چه هستند؟
منظومه شمسي در مقايسه با ديوار بزرگ هركول-كورونا بوريليس بسيار كوچك است و اجرام بزرگ آن عبارتند از:

بزرگ‌ ترين سياره: مشتري با قطر تقريبا ۸۸۸۴۶ مايل (۱۴۲۹۸۴ كيلومتر)، حدود ۱۱ برابر قطر زمين
بزرگ‌ ترين قمر: گانيمد كه دور مشتري مي‌ چرخد، تقريبا ۳۲۷۳ مايل (۵۲۶۸ كيلومتر) قطر دارد و كمي بزرگ‌ تر از سياره عطارد است.
بلندترين كوه: كوه المپوس در مريخ با تقريبا ۱۵ مايل (۲۵ كيلومتر) ارتفاع، سه برابر ارتفاع كوه اورست روي زمين
بزرگ‌ ترين دره:‌ دره مارينر در مريخ با بيش از ۱۸۶۵ مايل (۳ هزار كيلومتر) طول، ۳۷۰ مايل (۶۰۰ كيلومتر) عرض و ۵ مايل (۸ كيلومتر) عمق
بزرگ‌ ترين دهانه: دشت اتوپيا در مريخ كه قطر تخميني آن ۲۰۵۰ مايل (۳۳۰۰ كيلومتر) است.، منطقه‌ اي كه فضاپيماي وايكينگ ۲ در سال ۱۹۷۶ در آن فرود آمد.
بزرگ‌ ترين سيارك: وستا با عرض ۳۳۰ مايل (۵۳۰ كيلومتر) واقع در كمربند سياركي بين مريخ و مشتري
بزرگ‌ ترين سياره كوتوله: پلوتو بزرگ‌ترين سياره كوتوله با قطر ۱۴۷۳ مايل (۲۳۷۰ كيلومتر) است. قبلا تصور مي‌شد كه پلوتو از سياره كوتوله اريس كوچك‌تر است ولي اندازه‌ گيري‌ آن از نزديك توسط فضاپيماي نيو هورايزنز در سال ۲۰۱۵، بزرگ‌ تر بودن آن را تاييد كرد.
 

نتيجه

در اين مقاله متوجه شديم كه كهكشان ما در اين كيهان آنچنان كه فكر مي كرديم هم سيارات بزرگي ندارد. ديگر كهكشان هاي موجود در كيهان كه كشف شده اند سيارات بزرگي دارند. دانشمندان توانسته اند با تلسكوپ بسياري از اين سيارات را تماشا كنند. شما هم اگر علاقه داريد سيارات و ديگر اجرام آسماني در كيهان را ببينيد مي توانيد با خريد تلسكوپ به اين امر دست يابيد. شما مي توانيد با مراجعه به سايت موسسه طبيعت آسمان شب با بهترين قيمت و كيفيت خريد تلسكوپ مد نظر خود را انجام دهيد. 

 

براي دانلود مقاله بزرگ‌ ترين چيز در كيهان چيست؟ روي لينك كليك كنيد.
 

 منبع: سايت موسسه طبيعت آسمان شب و بزرگ‌ ترين چيز در كيهان چيست؟


برچسب:
امتیاز دهید:
رتبه از پنج: <~PostRate~>
بازدید: <~PostViwe~>

+ نوشته شده: 1403/2/25 ساعت: ۱۳ توسط:asemaneshab :

۱۷ شاخه نجوم

نجوم يا اخترشناسي يك اصطلاح فراگير است به مطالعه اجرام و پديده‌هاي آسماني گفته مي‌شود. اين علم به مطالعه هر چيزي كه فراتر از جو زمين قرار دارد مي‌پردازد و از مفاهيم فيزيك، زيست‌شناسي و زمين‌شناسي براي توضيح منشا و تكامل آن‌ها استفاده مي‌كند.

نجوم چهار گرايش دارد كه عبارتند ازك

اخترفيزيك: به‌ كارگيري قوانين فيزيك در فضا
اخترسنجي: نقشه‌برداري از اجرام آسماني
اخترزمين‌شناسي: بررسي سنگ‌ها، زمين و مواد موجود در فضا
اخترزيست‌شناسي: جستجوي حيات در خارج از زمين
تا انتهاي اين مطلب با ما همراه باشيد تا با ۱۷ شاخه نجوم آشنا شويد.

 

اخترفيزيك در نجوم
اخترفيزيك اصول فيزيك را براي مطالعه پديده‌ها و ساختارهاي نجومي به‌كار مي‌گيرد. همان‌طور كه ژئوفيزيك علم فيزيك است، اخترفيزيك فرايندها و خواص فيزيكي ستاره‌ها، اجرام آسماني و فضاي اطراف آن‌ها را بررسي مي‌كند.

كيهان‌شناسي با اخترفيزيك متفاوت است، زيرا تكامل و انبساط جهان را مطالعه مي كند. مثلا، كيهان‌شناسان انتقال به تابش سرخ را مطالعه مي‌كنند تا سرعت انبساط جهان را تخمين بزنند. طيف‌سنجي نحوه بازتاب، جذب و انتقال نور را بين ماده مطالعه مي‌كند. در مقابل، نورسنجي ميزان درخشندگي اجرام آسماني را بر اساس خواص تابش الكترومغناطيسي بررسي مي‌كند.

اخترفيزيك: استفاده از قوانين فيزيك براي مطالعه ستاره‌ها و اجرام آسماني
كيهان‌شناسي: مطالعه نحوه ايجاد، تكامل و سرنوشت نهايي جهان
طيف‌سنجي: مطالعه نحوه بازتاب، جذب و انتقال نور بين ماده
نورسنجي: اندازه‌گيري ميزان درخشندگي اجرام فضايي بر اساس تابش الكترومغناطيسي
هليوسيسمولوژي (لرزه‌شناسي خورشيدي): مطالعه ساختار داخلي خورشيد با مشاهده ارتعاش‌هاي سطحي آن
اخترلرزه‌شناسي: مطالعه ساختار داخلي ستاره‌ها با مشاهده نوسان نور آن‌ها
اخترلرزه‌شناسي ارتباط نزديكي با هليوسيسمولوژي دارد. هر دو ساختار دروني ستاره‌ها را با اندازه‌گيري تابش و نوسان‌هاي نور مطالعه مي كنند، با اين تفاوت كه هليوسيسمولوژي مختص خورشيد است.

در نهايت، هليوفيزيك يا فيزيك خورشيد، تابش ثابت و ديناميكي خورشيد را كه بر محيط اطراف آن در فضا تاثير مي‌گذارد، مطالعه مي‌كند. ماموريت‌هاي هليوفيزيك مختلفي براي مطالعه آب‌ و هواي فضا، شراره‌هاي خورشيدي و جريان ثابت ذره‌هاي خورشيدي انجام شده است.

 

اخترفيزيك در نجوم

 

اخترسنجي
اخترشناسي به‌ جاي فيزيك كه حركت را در فضا هدايت مي‌كند، بر موقعيت دقيق اجرام آسماني تمركز دارد. اين علم يك چارچوب مرجع براي حركت ستاره‌ ها و ساير اجرام در فضا فراهم مي‌كند. در همين راستا، سياره‌ شناسي فراخورشيدي تعداد و مكان‌ سياره‌هاي خارج از منظومه شمسي را فهرست مي‌كند. اين فهرست شامل تمام اقامتگاه‌هاي بالقوه براي حيات جديد خارج از زمين است.

علوم سياره‌اي (سياره‌شناسي) به نحوه تشكيل سياره‌ها در منظومه‌ها، از جمله تركيب و پويايي آن‌ها در طول زمان، مي‌پردازد. اين شاخه ارتباط نزديكي با اختر زمين‌ شناسي دارد.

اخترسنجي: مطالعه موقعيت مكاني و حركت اجرام در فضا
سياره‌شناسي: مطالعه نحوه به‌ وجود آمدن سياره‌ ها در سيستم‌هاي منظومه‌‌اي، از جمله تركيب و پويايي آن‌ها در طول زمان.
سياره‌ شناسي فراخورشيدي: مطالعه تعداد و موقعيت سياره‌ هاي خارج از منظومه شمسي
 

اختر زمين‌ شناسي
وقتي مريخ‌ نورد شروع به چرخيدن دور سياره سرخ كرد، صخره‌ها و زمين‌شناسي آن را هدف قرار داد. همچنين، يكي از اهداف خاص آن گرفتن نماي نزديك از تركيب يا باستان‌ شناسي مريخ بود. اختر زمين‌ شناسي ارتباط بسيار نزديكي با اگزوژئولوژي دارد. هر دو آن‌ها بر چگونگي ارتباط زمين‌ شناسي با اجرام آسماني، مانند قمرها، سيارك‌ ها، شهاب سنگ‌ ها و دنباله‌ دارها متمركز هستند.

در نهايت، ماه‌شناسي (سلنوگرافي) ويژگي‌هاي فيزيكي ماه را مطالعه مي‌كند. اين علم ويژگي‌هاي مختلفي را مانند درياوار قمري، دهانه‌ها و رشته‌كوه‌هاي روي ماه، فهرست‌بندي مي‌كند.

اختر زمين‌شناسي: مطالعه زمين‌شناسي اجرام آسماني مانند قمرها، سيارك‌ها، شهاب‌سنگ‌ها و دنباله‌دارها
زمين‌شناسي مريخ: مطالعه تركيب زمين‌شناسي مريخ
ماه‌شناسي: مطالعه نحوه شكل‌گيري ويژگي‌ هاي فيزيكي روي ماه، مانند درياوارها، دهانه‌ها و رشته‌كوه‌ها
اگزوژئولوژي: مطالعه زمين‌شناسي اجرام آسماني مانند قمرها، سيارك‌ها، شهاب‌سنگ‌ها و دنباله‌دارها
 

براي اطلاع از مقاله چرا تلسكوپ‌هاي هوشمند آينده عكاسي نجومي هستند؟ روي لينك كليك كنيد.
 

تلسكوپ 14 اينچ دابسوني اسكاي‌واچر با لوله جمع شونده و مقر GoTo
تلسكوپ 14 اينچ دابسوني اسكاي‌واچر با لوله جمع شونده و مقر GoTo از تلسكوپ‌هاي بزرگ براي ستاره‌شناسان آماتور به‌شمار مي‌رود. اين تلسكوپ دو تكه به دليل جدا شدن لوله‌ي اپتيكي‌اش حجم بسيار كمي را در جابه‌جايي‌ها مي‌گيرد. اين تلسكوپ به سادگي بسته‌بندي شده و به سرعت نصب مي‌شود و مي‌توان براي جا به‌ جايي آن حتي از ماشين‌هاي سواري كوچك نيز استفاده كرد.

كيفيت اپتيكي بالاي اين تلسكوپ و قطر دهانه‌ي قابل توجه آن توان گردآوري نور و قدرت تفكيك بالايي به آن بخشيده است. همچنين ديافراگم پايين اين تلسكوپ باعث افزايش ميدان ديد و سرعت ابزار ميشود. پيچ تنظيم وضوح ريز فوكوسر با كيفيت كريفورد اين ابزار ، امكان نصب چشمي ميدان ديد باز دو اينچ، پيچ قفل فوكوس از ديگر ويژگي‌هاي اين تلسكوپ بزرگ است. اين ابزار ويژه‌ي رصدگران جدي آسمان است.

كساني كه مشكل كمبود جا براي نگهداري يا جا به‌ جايي آن را دارند نيز از داشتن چنين تلسكوپ بزرگ و در عين حال جمع‌ و جور بسيار لذت خواهند برد.‌‌ شركت كنندگان در رقابت‌هاي رصدي، جويندگان دنباله‌دارها، ابرنواخترها، گروه‌هاي رويت هلال ماه و ... از ديگر كاربران اين تلسكوپ بزرگ هستند. اين تلسكوپ به خاطر نسبت كانوني مناسب براي رصد اجرام اعماق آسمان بخصوص كهكشانها، سحابيها و خوشه هاي ستاره اي (با ميدان ديد باز) بسيار مناسب به نظر ميرسد.

بزرگنمايي كم، رصدگر آسمان را قادر به ديدن اجرام اعماق آسمان با ميدان ديد زياد و زيبايي بيشتر ميكند. اين تلسكوپ همچنين به رصدگران آسمان جزئيات اجرام منظومه شمسي را هم به خوبي نشان ميدهد. پايه دابسوني، اين اجازه را ميدهد كه با سرعت و سهولت به هر كجا آسمان كه ميخواهيد برويد. اين دابسوني مجهز به سيستم گوتو داراي اطلاعات بيش از 40000 جرم سماوي امكان رصدي بسيار راحت و آسوده را براي شما مهيا مي كند. سيستم گوتوي اين تلسكوپ به راحتي تنظيم شده و كليه اجرام انتخاب شده را براي مدتي طولاني تعقيب ميكند تا رصد گر نياز به تنظيم مجدد تصوير در ميدان ديد را نداشته باشد.

 

تلسكوپ براي مطالعه نجوم

 

ويژگي هاي تلسكوپ دابسوني اسكاي واچر:

تلسكوپ 14 اينچ دابسوني بازتابي با دهانه بسيار بزرگ ۳۵۵ ميلي‌متري و فاصله كانوني ۱۶۰۰ ميلي‌متر
با توانايي رسيدن به حداكثر بزرگ‌نمايي ۷۱۰ برابر
مقر موتور داركامپيوتري گوتو GoTo با پايگاه داده‌ها شامل ۴۳ هزار جرم آسماني و كنترلر دستي
 قابليت تغيير كنترل اتوماتيك GoTo به دستي و بالعكس بدون از دست دادن موقعيت 
سيستم GoTo با دقت 5 دقيقه قوسي معادل ۰.۰۸۳ درجه در نقطه يابي اجرام آسمان شب
مجهز به موتور با انكودر(شمارنده) بسيار دقيق با قابليت شمارش ۱۶۲۰۰۰۰ در هر دور
سرعت حركت تلسكوپ 1x  تا 1000x – يك تا هزار برابر سريعتر از سرعت حركت ظاهري ستارگان در آسمان شب
با آينه بزرگ سهمي شكل با پوشش آلومينيوم-كوارتز Radiant Aluminum Quartz (RAQ)
كيفيت اُپتيكي بالا – تصاويري بسيار روشن و شفاف بويژه در رصد ماه و سيارات
با قابليت نصب مستقيم دوربين ديجيتال DSLR
تلسكوپ ۱۴ اينچ دابسوني اسكاي‌واچر با مقر بسيار مستحكم سمتي‌-ارتفاعي
همراه با دوچشمي 25 و 10 ميلي‌متر – بزرگ‌نمايي ۶۶ و ۱۶۵ برابر
گردآوري نور بسيار بالا- ۲۵۷۰ برابر چشم انسان و ۳۶ درصد بيشتر از مدل ۱۲ اينچ
فوكوسر بسيار دقيق و نرم كريفورد با قابليت نصب چشمي‌هاي ۲ اينچ و ۱.۲۵ اينچ
مناسب براي رصدگران مبتدي، متوسط و حرفه‌اي
ايده‌آل براي رصد ماه و سيارات منظومه شمسي و مناسب اجرام اعماق آسمان
تلسكوپ دابسوني ۱۴ اينچ اسكاي واچر مجهز به جوينده 50×9
نصب و راه اندازه سريع و آسان – بسيار مناسب مدارس، آموزشگاهها و رصدخانه‌هاي كوچك
قابليت جدا شدن لوله از پايه براي حمل و جابجايي ساده‌تر
مجهز به لوله جمع شوند به طول ۹۷ تا ۱۵۱ سانتي‌متر و وزن ۲۳ كيلوگرم
 

اخترزيست شناسي در نجوم

 

اخترزيست‌شناسي
اخترزيست‌شناسي شامل جستجوي حيات خارج از زمين است و چند سوال را مطرح مي‌كند: منشا و تكامل زندگي چيست؟ آيا حيات در سياره‌هاي ديگر وجود دارد؟ كدام محيط‌ ها از حيات پشتيباني مي‌كنند؟ اگر مي‌خواهيد احتمال وجود حيات را در فضا اندازه‌گيري كنيد، اخترزيست‌شناسي شرايط سياره‌اي را براي حيات در نظر مي‌گيرد. همچنين، تكامل اوليه حيات و عوامل زيست‌شناختي و محيطي لازم را براي پيشبرد حيات تعيين مي‌كند.

در نهايت، اخترزيست‌شناسي از اخترشيمي براي درك بهتر مواد موجود در اجرام آسماني، ستاره‌ها و فضاي بين‌ستاره‌اي استفاده مي‌كند. مشاهده مولكول‌ها در فضا به ما كمك مي‌كند شرايط فيزيكي آنچه را كه در زمين كنوني به آن عادت كرده‌ايم، بهتر درك كنيم.

اخترزيست‌شناسي: مطالعه نحوه تكامل حيات (از جمله موجودات فرازميني) در جهان، منشا و سرنوشت آن
اگزوبيولوژي: مطالعه احتمال وجود حيات و محل آن در فضا
اخترشيمي: مطالعه مواد موجود در اجرام آسماني، ستاره‌ها و فضاي بين‌ستاره‌اي
 

نتيجه

بنابراين علم نجوم با تمام اين شاخه هايي كه دارد به مطالعه در مورد فضاي پيرامون زمين مي پردازد. همچنين نجوم در حال جست و جوي جايي قابل سكونت در فضا نيز است. نجوم مطالعاتي انجام مي دهد براي بهتر شدن زندگي و مطالعه دقيق چگونگي بوجود آمدن اين دنيا. نجوم بوسيله تلسكوپ توانسته به بسياري از اين مسائل تا حدودي نزديك شود. شما هم اگر به علم نجوم علاقمند هستيد كافيست خريد تلسكوپ را انجام دهيد و با شگفتي هاي آسمان بهتر آشنا شويد. اگر شما نجوم را دوست داريد كافيست به سايت موسسه طبيعت آسمان شب براي خريد تلسكوپ مراجعه كنيد و تلسكوپ مد نظر خود را با بهترين قيمت و كيفيت به دست آوريد. 

براي دانلود مقاله ۱۷ شاخه نجوم روي لينك كليك كنيد.
 

 ‏منبع: سايت موسسه طبيعت آسمان شب و ۱۷ شاخه نجوم


برچسب:
امتیاز دهید:
رتبه از پنج: <~PostRate~>
بازدید: <~PostViwe~>

+ نوشته شده: 1403/2/24 ساعت: ۲۰ توسط:asemaneshab :

داغ ‌ترين جرم كيهان چيست؟

داغ ترين جرم حهان
دانشمندان اعتقاد دارند كه داغ‌ ترين اجرام جهان هسته ستاره‌ ها، به‌ ويژه در مراحل پاياني زندگي آن‌ها، هستند. هسته يك ستاره پر جرم در طول فاز ابرنواختري مي‌تواند به دماي حدود ۱۰۰ ميليارد كلوين (۱۰۰ ميليارد درجه سانتيگراد يا ۱۸۰ ميليارد درجه فارنهايت) برسد.

با اين‌ حال، شرايط گرم‌تر به‌ طور مصنوعي در محيط‌ هاي آزمايشگاهي ايجاد شده است. مثلا، آزمايش‌هاي انجام‌شده در برخورد دهنده هادروني بزرگ (LHC) پلاسماي كوارك گلوئون را توليد كرده كه حالتي از ماده است كه تصور مي‌شود درست پس از بيگ بنگ وجود داشته است.

پلاسماي كوارك گلوئون ايجادشده در اين آزمايش‌ ها به دماي بيش از ۵ تريليون كلوين (۵ تريليون درجه سانتيگراد يا ۹ تريليون درجه فارنهايت) رسيده است. با‌ اين‌ حال، اين دماها همچنان بسيار كمتر از حداكثر دماي نظري يعني دماي پلانك هستند كه در آن درك فعلي ما از فيزيك به چالش كشيده مي‌شود.

دماي پلانك تقريبا ۳۲^۱۰ × ۱.۴۱۶ كلوين (۳۲^۱۰ × ۱.۴۱۶ درجه سانتيگراد يا ۳۲^۱۰ × ۲.۵۴۳ درجه فارنهايت) است. در دماهاي نزديك به دماي پلانك، درك فعلي ما از فيزيك، بر اساس نسبيت عام و مكانيك كوانتومي، ديگر پاسخگو نيست. بنابراين، براي درك رفتار ماده و انرژي در اين دماهاي شديد به نظريه‌ هاي جديد مانند گرانش كوانتومي يا نظريه ريسمان نياز داريم.

 

داغ ترين جرم جهان

 

تلسكوپ 127 ميليمتري ماكستوف-كاسگرين اسكاي‌ واچر مدل SkyMax 127 MC
تلسكوپ 127 ميليمتري ماكستوف-كاسگرين يك ابزاري كوچك و قدرتمند است كه از تركيب يك لنز يا تيغه تصحيح كننده ماكستوف-كاسگرين در ابتداي لوله  و دو آينه ساخته شده است. توان گردآوري نور در  127 ميلي‌متري ماكستوف تقريبا دو برابر مدل 90 ميليمتري است. لوله تلسكوپ توسط لنز جلويي بسته شده تا درون تلسكوپ (آينه‌ها) از گرد و خاك و رطوبت محفوظ بماند.

هرچند كه طول تلكسوپ كوتاه است و كمتر از 35 سانتي‌متر است اما فاصله كانوني بزرگي برابر با 1500 ميليمتر دارد در نتيجه تلسكوپ مي‌تواند تا بزرگ‌نمايي كاربردي 250 برابر با چشمي‌هاي استاندارد برسد و جزئياتي خوبي از سيارات را براي شما نمايان كند. توانايي گردآوري نور اين تلسكوپ دست‌كم 327 برابر چشم انسان (چشم غير مسلح)است.  با « تلسكوپ 127 ميليمتري ماكستوف-كاسگرين » جزئياتي از حلقه‌هاي زحل، نوارهاي سطح سياره مشتري، قطب‌هاي يخي سياره مريخ، جزئياتي از ماه و سياره ونوس را ببينيد.

 

براي اطلاع از مقاله چرا تلسكوپ‌هاي هوشمند آينده عكاسي نجومي هستند؟ روي لينك كليك كنيد.
 

علاوه بر اين تلسكوپ براي تماشاي مناظر زميني و بويژه براي پرنده‌نگري مناسب است. رزه داخل T-2 امكان اتصال مستقيم دوربين‌ها ديجيتال DSLR  فراهم كرده است. علاوه بر اين با رابط عكاسي با موبايل هم مي‌توانيد گوشي همراه خود را وصل كرده و با اين تلسكوپ از مناظر زميني و نجومي عكاسي كنيد.

توصيه مي‌كنيم چنانچه در كار نجوم و رصد جرم هاي آسماني كاملا مبتدي هستيد و مي‌خواهيد مستقيم و بدون دردسر به سراغ رصد آسمان شب بروند. حتما تلسكوپ را با پايه و مقر گوتو يا Wifi تهيه كنيد. براي تهيه اين تلسكوپ با پايه مي‌توانيد به لينك زير رجوع كنيد.

 

تلسكوپ اسكاي واچر براي دين اجرام آسماني

 

ويژگي هاي تلسكوپ اسكاي واچر:

تلسكوپ 127 ميليمتري (5 اينچي) ماكستوف-كاسگرين
با فاصله كانوني 1500 ميليمتر و نسبت كانوني F12
سطوح اُپتيكي پوشش كامل و چند لايه براي رسيدن به بهترين تصوير ممكن
آينه اصلي و ثانويه پوشش انحصاري آلومينيوم-كوارتز شركت اسكاي واچر 
تيغه تصحيح كننده با كيفيت بسيار بالا و عبوردهي فوق‌العاده
بدنه آلومينيومي با پوشش درخشان
بدون مقر و سه‌پايه (مقر و سه‌پايه جداگانه تهيه شوند)
بسيار مناسب براي رصد ماه، سيارات، و اعماق آسمان
مناسب تماشاي مناظر زميني (طبيعت، مناظر شهري، پرندگان و…)
همراه با دو عدد چشمي 10 ميليمتري ( بزرگ‌نمايي 150 برابر) و 25 ميليمتر(بزرگ‌نمايي 60 برابر)
همراه با چپقي 90 درجه و پايه اتصال به مقر دم-چلچله‌اي و جوينده
 

براي اطلاع از مقاله مبناي علمي نظريه بيگ بنگ روي لينك كليك كنيد.
 

تلسكوپ 5 اينچي اشميت-كاسگرين سلسترون سري StarSense Explorer
با تلسكوپ‌هاي سري StarSense Explorer به سرعت آنچه در آسمان شب مي‌خواهيد را پيدا كنيد. كافي است موبايل خود را در محل مربوطه روي تلسكوپ قرار دهيد، حالا اپليكيشن StarSense Explorer  را اجرا كنيد و در كمتر از چند دقيقه تنظيمات لازم را انجام دهيد.  اپليكيشن  به شما ليستي از آنچه قادر به ديدن آن هستيد را نشان مي‌دهد. يك جرم آسماني را انتخاب كنيد تا اپليكيشن شما را به سمت آن راهنمايي كند.

 

تلسكوپ 5 اينچي اشميت-كاسگرين سلسترون سري StarSense Explorer - ايده‌ال براي اكتشاف بسيار آسان آسمان شب
با تلسكوپ 5 اينچي اشميت-كاسگرين سلسترون سري StarSense Explorer، هيچ مانعي براي يادگيري سهل و سريع آسمان شب و رصد اجرام آسماني نخواهيد داشت. درست از همان اولين روز تهيه تلسكوپ و اولين شب رصدي، قادر خواهيد بود انواع اجرام آسماني مانند سيارات، ستاره‌هاي دوتايي، خوشه‌هاي ستاره‌اي، سحابي‌ها و ديگر اجرام آسماني را رصد كنيد.

تلسكوپ‌هاي سري StarSense Explorer سلسترون اولين تلسكوپ‌هايي هستند كه از تلفن هوشمند شما براي تجزيه و تحليل آسمان شب و محاسبه موقعيت و وضعيت آن در زمان واقعي استفاده مي‌كنند. به لطف اپليكيشن ساده و كاربرپسند آن، StarSense Explorer براي مبتديان و نوجوانان ابزاري بسيار كارآمد و ايده‌آل است و دقيقا مثل اين است كه همواره يك راهنما براي رصد آسمان همراه خود داريد.

 

داغ تراين اجرام كيهان

 

نصب، راه‌اندازي، كاوش
نرم‌افزارهاي متفاوت و پيچيده و همينطور مقرهاي كامپيوتري را كنار بگذاريد. با StarSense Explorer، مكان‌يابي سوژه‌هاي آسمان شب آسان‌تر، سريع‌تر و دقيق‌تر از گذشته است. تنها در چند دقيقه تلسكوپ را راه اندازي كنيد و بعدبا اطمينان كامل شروع به رصد جرم هاي آسمان كنيد. به سادگي موبايل خود را در محل نصب گوشي هوشمند (موبايل)  منحصر به فرد StarSense قرار دهيد و نرم‌افزار StarSense Explorer را اجرا كنيد.

StarSense Explorer پس از همسويي تلفن هوشمند شما با تلسكوپ (روشي سريع و ۲ دقيقه‌اي) ليستي از اجرام آسماني را كه در حال حاضر قابل مشاهده هستند، توليد مي‌كند. جرم مورد نظر را انتخاب كنيد تا نشان‌گرها، روي صفحه نمايش تلفن نمايان شوند و شما را براي حركت دادن تلسكوپ و يافتن جرم راهنمايي كنند. هنگامي كه سوژه در چشمي تلسكوپ قابل مشاهده باشد علامت داخل صفحه موبايل به رنگ سبز در خواهد آمد.

سازگاري با گوشي‌هاي هوشمند
StarSense Explorer با اكثر تلفن‌ هاي هوشمند مدرن، از جمله آيفون ۶ به بالا و اكثر دستگاه‌هاي داراي Android نسخه ۷.۱.۲ يا بالاتر كه از سال ۲۰۱۶ توليد شده‌اند، سازگار بوده و به درستي كار مي‌كند.

سه پايه و مقري مستحكم، با كيفيت بالا و حركت نرم و دقيق
سه پايه و مقر سمتي-ارتفاعي Sense Explorer DX بسيار پايدار و مستحكم است. وجود دو دسته حركت نرم در دو محور سمت و ارتفاع به شما كمك مي‌كند تا تلسكوپ را هر چه دقيق‌تر و روان‌تر در جهت فلش‌هاي نمايش داده شده روي صفحه تلفن همراه خود حركت دهيد و همين‌ طور با توجه به خارج شدن اجرام از ميدان ديد تلسكوپ با گذر زمان در طول شب، مي‌توانيد به راحتي آنها را دنبال كنيد و از رصد خود لذت ببريد.

 

نماهايي خيره كننده با كيفيت بالا
اين تلسكوپ با يك آينه اوليه بزرگ ۱25 ميلي متر (۵ اينچي) توانايي جمع‌آوري نور كافي را دارد تا جزئيات چشمگير را از اجرام آسماني به نمايش بگذارد. شما مي‌توانيد چشم‌اندازهاي واضح و درخشان از چهار قمر گاليله‌اي سياره مشتري، نوارهاي ابري روي سطح سياره و لكه سرخ بزرگ آن، حلقه‌هاي سياره زحل و همين‌ طور تصاوير حيرت‌انگيز از سطح ماه داشته باشيد.

همينطور رصد سحابي شكارچي، خوشه ستاره‌اي پروين و بسياري از اجرام ديگر به راحتي امكان پذير است. آينه اوليه و ثانويه تلسكوپ هر دو پوشش انحصاري و فوق‌العاده خوب StarBright XLT دارند تا حداكثر نور به چشم ناظر رسيده و تصاويري عالي از اجرام آسماني رصد شود.

 

اجرام آسماني

 

مناسب براي سطح شهر، ايده‌آل براي مكان‌هاي تاريك
حتي اگر در يك مكان با آلودگي نوري زياد زندگي مي‌كنيد، StarSense Explorer به اندازه كافي پيشرفته است تا بتواند سياره مشتري، زحل، زهره، سحابي جبار، ستاره هاي دوتايي و چند جرم مشهور آسمان را براي نمايش به شما انتخاب كند.

اگر بتوانيد تلسكوپ را به مكاني تاريك‌ تر ببريد، اجرام بيشتري قابل مشاهده خواهند بود.  با اين تلسكوپ ۵ اينچي در مكان‌هاي نسبتاً تاريك، كهكشان آندرومدا، خوشه بزرگ ستاره‌اي مسيه ۱۳ (Messier 13) يا ان‌ جي‌ سي ۶۲۰۵ كه يك خوشهٔ ستاره‌اي كروي در صورت فلكي هركول است و بسياري  سوژه‌هاي آسماني ديگر به راحتي در دسترس شما هستند.

 

نتيجه

بنابراين بايد به اين رسيد كه داغ ترين جرم كيهان هسته ستاره ها هستند مخصوصا زماني كه در حال مرگ هستند. دانشمندان با مطالعه و رصد آسمان توانستند به داغ ترين جرم كيهان برسند و همچنين توانستند بسياري ديگر از شگفتي هاي آسمان را رصد و كشف كنند. شما هم اگر به رصد آسمان و كشف شگفتي هاي آسمان علاقه داريد مي توانيد با خريد تلسكوپ به رصد اين شگفتي ها بپردازيد. خريد تلسكوپ در سايت موسسه طبيعت آسمان شب با بهترين قيمت و كيفيت امكان پذير است.

 

براي دانلود مقاله داغ ‌ترين جرم كيهان چيست؟ روي لينك كليك كنيد.
 

 منبع: سايت موسسه طبيعت آسمان شب و داغ ‌ترين جرم كيهان چيست؟


برچسب:
امتیاز دهید:
رتبه از پنج: <~PostRate~>
بازدید: <~PostViwe~>

+ نوشته شده: 1403/2/23 ساعت: ۲۳ توسط:asemaneshab :

تلسكوپ شكستي يا بازتابي؟

اگر قصد داريد يك تلسكوپ جديد بخريد، حتما با اين سوال‌ها روبرو خواهيد شد كه شكستي چه فرقي با بازتابي دارد؟ چطور كار مي‌كنند؟ كدام بهتر است؟ اولين قدم در انتخاب مدل مناسب اين است كه مشخص كنيد چه چيزي مي‌خواهيد ببينيد. تلسكوپ‌هاي شكستي عدسي‌هاي تخصصي دارند و گزينه خوبي براي تماشاي اجرام اعماق فضا مثل كهكشان‌ها و سحابي‌ها محسوب مي‌شوند.

در مقابل، تلسكوپ‌هاي بازتابي براي تماشاي اجرام بزرگ‌تر و درخشان‌تر مثل ماه و سياره‌ها مناسب‌تر هستند، زيرا آينه‌هايي دارند كه حساسيت بيشتري به تمام طول‌موج‌ها فراهم مي‌كنند. در اين مقاله تفاوت اين دو مدل و ويژگي‌هاي هر كدام را توضيح مي‌دهيم تا خريد راحت‌تري را تجربه كنيد. با ما همراه باشيد. 

تلسكوپ‌هاي شكستي
در مدل‌هاي شكستي، عدسي‌هايي كه به‌ صورت خاص طراحي شده‌اند، نور را به‌ منظور ايجاد تصوير متمركز مي‌كنند. بيشتر مدل‌هاي شكستي دو عدسي دارند:

عدسي بزرگ‌تر يا عدسي شيئي كه نور ورودي را درون لوله متمركز مي‌كند.
عدسي كوچك‌تر يا عدسي چشمي كه نور را براي مشاهده متمركز مي‌كند.
عدسي شيئي در نزديكي انتهاي لوله تلسكـوپ قرار دارد و هرچقدر بزرگ‌تر باشد، لوله نوري بايد درازتر باشد تا تصوير فوكوس شود.

ارتباط مستقيم طول و اندازه عدسي‌هاي يك شكستي همراه با اين واقعيت كه توليد عدسي‌هاي بزرگ با كيفيت دشوار و گران است، به اين معني است كه مدل‌هاي بزرگ نسبتا قيمت بالايي دارند. به‌همين دليل، بيشتر مدل‌هاي شكستي معمولا ديافراگم كوچك‌تر دارند و يكي از قابل‌حمل‌ترين تلسكـوپ‌هاي موجود در بازار محسوب مي‌شوند. سلسترون PowerSeeker 80EQ يك تلسكـوپ شكستي خوب براي افراد مبتدي و انتخابي عالي براي رصد زميني و همچنين آسماني است.

 

تلسكوپ شكستي

 

تلسكوپ‌هاي شكستي و اعوجاج رنگي
يكي از نقطه‌ ضعف‌هاي مدل‌هاي شكستي اعوجاج رنگي است. به‌ عبارت ديگر، هاله‌اي از رنگ اطراف لبه‌هاي اجسام موجود در تصوير وجود دارد. زيرا طول موج‌هاي مختلف نور در زواياي مختلفي توسط عدسي شكسته مي‌شوند.

يك موج نور حاوي طول موج‌هاي مختلف است. وقتي اين طول موج‌ها وارد عدسي مي‌شوند، از يكديگر جدا شده و با زواياي كمي متفاوت مي‌رسند. بنابراين در تصويري كه مي‌بينيم، اجسام حاشيه رنگي مشخص خواهند داشت.

بيشتر مدل‌هاي شكستي ارزان «دوگانه» هستند و ممكن است اعوجاج رنگي داشته باشند. مدل‌هاي «سه‌گانه» براي رفع اين مشكل طراحي شده‌اند. اين سيستم سه‌ عدسي به‌ عنوان تلسكوپ شكستي آپوكروماتيك شناخته مي‌شود.

با اين‌ حال، چه دوگانه يا سه‌گانه، شكستي‌ها مقاوم هستند. لنزهاي غيرمتحرك آن‌ها ساختار محكمي را ايجاد كرده است تا فقط گاهي مجبور باشيد لنزها را تميز كنيد.

 

براي اطلاع از مقاله چرا تلسكوپ‌هاي هوشمند آينده عكاسي نجومي هستند؟ روي لينك كليك كنيد.
 

مزاياي تلسكوپ‌هاي شكستي
اعوجاج تصوير كم است.
تصاوير سمت راست به بالا هستند.
عدسي‌ها نيازي به موازي‌سازي ندارند.
سيستم بسته به‌ معناي نگهداري راحت و نياز بسيار كم به تميز كردن است.
براي افراد مبتدي مناسب هستند.
 

معايب شكستي‌ها
اعوجاج رنگي (با تلسكوپ آپوكروماتيك قابل‌ اصلاح است.)
ديافراگم كوچك‌تر به دليل هزينه بالا
نور جمع‌آوري‌شده كمتر
قيمت بسيار بالاي ديافراگم‌هاي بزرگ‌تر
 

معايب تلسكوپ شكستي

 

تلسكوپ‌هاي بازتابي
در حاليكه تلسكـوپ‌هاي شكستي‌ از عدسي استفاده مي‌كنند، مدل‌هاي بازتابي‌ از آينه استفاده مي‌كنند. اين آينه‌ها نور را در زواياي مختلف درون لوله نوري منعكس مي‌كنند و مسير كلي نور را گسترش مي‌دهند. تلسكوپ بازتابي شامل يك آينه اصلي در انتهاي مخالف تلسكوپ از ديافراگم و يك آينه ثانويه كوچك‌تر در نزديكي محل همگرايي نور منعكس‌شده است. اين آينه ثانويه نور را به سمت چشمي يا CCD منعكس مي‌كند.

تلسكوپ‌هاي بازتابي‌ها معمولا از شكستي‌ها ارزان‌تر هستند، زيرا ساخت آينه‌هاي بزرگ مقرون‌ به‌ صرفه‌تر از ساخت عدسي‌هاي بزرگ است. علاوه‌بر اين، بازتابي‌ها مثل شكستي‌هاي دوگانه اعوجاج رنگي ندارند. اگر مي‌خواهيد با هزينه كمتر ديافراگم بهتري داشته باشيد، اين مدل‌ها انتخاب بسيار خوبي هستند. مثلا مي‌توانيد يكي از تلسكوپ‌هاي دابسوني را بخريد كه پايه جعبه راكر با كاربري آسان دارند.

همچنين انواع بازتابي بسيار كاربردي هستند و امكانات زيادي را ارائه مي‌كنند و در اندازه‌هاي مختلف و حتي بسيار بزرگ عرضه مي‌شوند.

با در نظر گرفتن اين موضوع، خريد بزرگ‌ترين تلسكوپ بازتابي با بودجه‌اي كه داريد، يك راه عالي و كم‌هزينه براي تماشاي مناظر با ديافراگم بزرگ‌تر است. فقط مطمئن شويد كه مشكلي بابت نگهداري و حمل‌ونقل امن آن نداريد.

چند نكته در مورد تلسكوپ‌هاي بازتابي
در مورد طراحي تلسكـوپ بازتابي بايد به چند نكته توجه كنيد. تصويري كه از طريق چشمي بازتابي مي‌بينيد، به‌ طور پيش‌ فرض وارونه خواهد بود. به‌ همين دليل قبل از نگاه كردن در چشمي، بايد از جوينده تلسكوپ براي همتراز كردن آن با اشيايي كه مي‌خواهيد ببينيد، استفاده كنيد.

بيشتر مدل‌هاي بازتابي مدرن مجهز به جوينده تلسكوپ يا جوينده نقطه قرمز هستند. بنابراين، به ‌احتمال زياد نيازي به خريد جداگانه آن نخواهيد داشت. علاوه‌بر اين، بازتابي‌ها گاهي به فرايندي به‌ نام موازي‌سازي نياز دارند كه شامل تنظيم آينه‌هاي دستگاه براي اطمينان از همترازي آن‌ها با يكديگر است.

يك تلسكوپ بازتابي بزرگ اگر به‌ درستي نگهداري شود، ابزاري عالي براي مشاهده اجسام كوچك‌تر يا دور با وضوح بالا است. اين مدل با توجه به هزينه‌اي كه پرداخت مي‌كنيد، ديد با ديافراگم بزرگ‌ فراهم مي‌كند.

طراحي‌هاي مختلف بازتابي
چند طراحي محبوب تلسكوپ بازتابي عبارتند از:

1. نيوتني
اين ساده‌ترين نوع تلسكوپ بازتابي است كه به آن نيوت هم مي‌گويند. در اين طراحي، يك آينه سهمي‌ شكل نور را با زاويه ۴۵ درجه به آينه ثانويه منعكس مي‌كند و سپس اين آينه ثانويه نور را به چشمي يا دوربين هدايت مي‌كند. مدل‌هاي نيوتني براي افراد مبتدي عالي هستند، نسبت‌هاي كانوني كوتاهي دارند و مي‌توانند ديافراگم‌هاي بزرگي داشته باشند. با اين‌ حال، نياز به موازي‌سازي منظم دارند و بسيار سنگين هستند.

 

2.  دابسوني
دابسون (يا داب)، در واقع يك تلسكوپ نيوتني است كه روي پايه‌اي با قابليت چرخش بر محور عمودي و افقي قرار گرفته است. اين پايه امكان چرخش آزادانه دستگاه را فراهم مي‌كند و نياز به سه‌ پايه را از بين مي‌برد. داب‌ها براي نجوم بصري عالي هستند و مي‌توانند ديافراگم‌هاي بزرگي داشته باشند. با وجود اين، براي عكاسي نجومي از اعماق آسمان مناسب نيستند و بزرگ و سنگين هستند.

 

تلسكوپ بازتابي

 

3. ريچي-كريتين (RC)
تلسكوپ RC كه يكي از انواع طراحي كاسگرين است، از آينه‌هاي هذلولي به جاي سهمي‌شكل استفاده مي‌كند. در نتيجه، خطاي كما تقريبا به‌ طور كامل از بين مي‌رود. با اين‌ حال، اين مدل‌ها از آستيگماتيسم (يا «بال» در دو طرف ستاره‌هاي درخشان) رنج مي‌برند. مدل‌هاي RC براي عكاسي نجومي از اعماق آسمان عالي هستند، ولي قيمت بالايي دارند. همچنين از آن‌ جايي ‌كه انسداد مركزي بزرگ كنتراست را كاهش مي‌دهد، براي رصد سياره‌ها مناسب نيستند.

 

4. دال كركهام و ساير كاسگرين‌ها
اين طرح‌ها كمتر رايج هستند، ولي براي نجوم سياره‌اي ابزاري عالي محسوب مي‌شوند. دراين مدل‌ها، به‌جاي عدسي‌هاي تلسكوپ‌هاي بازتابي و اشميت-كاسگرين، از طراحي تمام‌آينه استفاده شده است. اين طرح‌ها اعوجاج رنگي ندارند و نسبت‌هاي كانوني طولاني دارند، ولي گران هستند و كاربرد محدود دارند.

 

براي اطلاع از مقاله نحوه تميز كردن صحيح دوربين دوچشمي بدون آسيب رساندن به لنزها روي لينك كليك كنيد.
 

مزاياي بازتابي‌ها
مناسب افراد مبتدي
ديافراگم بزرگ براي مشاهده اجرام در اعماق آسمان
بدون اعوجاج رنگي به ‌دليل استفاده از آينه
جذب مقادير قابل‌توجه نور
 

معايب بازتابي‌ها
كيفيت تصوير ممكن است راضي‌كننده نباشد.
آينه‌ها نياز به موازي‌سازي و تميز كردن دارند.
طراحي لوله باز آن را در برابر رطوبت، گرد و غبار و غيره آسيب‌پذير مي‌كند.
بزرگ و سنگين است.
 

مزاياي تلسكوپ بازتابي

 

تلسكوپ بازتابي بهتر است يا شكستي؟
اگر به عكاسي نجومي علاقه داريد، احتمالا خريد تلسكوپ شكستي گزينه بهتري است. طراحي تخصصي اين مدل‌ها به آن‌ها اجازه مي‌دهد اجرام فضايي عميق مثل كهكشان‌ها و سحابي‌ها را نشان دهند. اگر مي‌خواهيد از اعوجاج رنگي اجتناب كنيد، يك مدل آپوكروماتيك انتخاب كنيد.

اگر به اجرام آسماني درخشان‌تر مثل ماه يا سياره‌ها علاقه داريد، تلسكـوپ بازتابي انتخاب بهتري است. با توجه به ديافراگم بزرگ‌تر اين مدل‌ها در مقايسه با مدل‌هاي ديگر با قيمت‌هاي مشابه، معمولا بهترين انتخاب براي تقريبا هر نوع استفاده هستند.

همچنين، براي عكاسي نجومي از اعماق آسمان عالي هستند، ولي آن‌ها را به افراد مبتدي توصيه نمي‌كنيم. زيرا به نگهداري زياد و تنظيم دقيق نياز دارند.

در مقابل، شكستي‌ها نيز عالي هستند ولي در مقايسه با بازتابي‌ها با اندازه ديافراگم‌ مشابه، قيمت بسيار بالايي دارند. تلسكوپ‌هاي شكستي براي عكاسي نجومي از اعماق آسمان بسيار عالي هستند و خريد آن‌ها را به تمام مبتدياني كه به‌ تازگي تصويربرداري نجومي را شروع كرده‌اند، توصيه مي‌كنيم.

 

نتيجه

هر كدام از اين مدل تلسكـوپ ها معايب و مزايايي دارند كه در اين مقاله به آنها اشاره كرديم. اگر شما قصد خريد تلسكوپ داريد و براي انتخاب بين اين دو مدل دچار سر درگمي شديد مي توانيد با مطالعه اين مقاله به نتيجه نهايي برسيد. اگر شما قصد خريد تلسكوپ را داريد مي توانيد با مراجعه به سايت موسسه طبيعت آسمان شب در مورد مدل مد نظر خود اطلاعات خوب و كافي را به دست آوريد. 

براي دانلود مقاله تلسكوپ شكستي يا بازتابي؟ روي لينك كليك كنيد.
 

 منبع: سايت موسسه طبيعت آسمان شب و تلسكوپ شكستي يا بازتابي؟


برچسب:
امتیاز دهید:
رتبه از پنج: <~PostRate~>
بازدید: <~PostViwe~>

+ نوشته شده: 1403/2/18 ساعت: ۱۹ توسط:asemaneshab :

نحوه تميز كردن صحيح دوربين دوچشمي بدون آسيب رساندن به لنزها

اگر مي‌خواهيد دوربين دوچشمي‌ شما عمر بيشتري داشته باشد، بايد نحوه تميز كردن آن را ياد بگيريد. چه يك مدل دست‌ دوم خريده باشيد يا مبلغ زيادي را بابت بهترين مدل موجود پرداخت كرده باشيد، بايد از سرمايه‌گذاري‌تان محفاظت كنيد.

اولين قدم واضح است: سعي كنيد در وهله اول دوربين را كثيف نكنيد. درپوش‌هاي لنز گاهي مشكل‌ساز هستند ولي از دوربين دوچشمي هنگام حمل‌ و نقل و راه‌اندازي محافظت مي‌كنند. معلوم نيست كه چرا سازندگان تقريبا هميشه رنگ مشكي را براي درپوش لنزها انتخاب مي‌كنند، در صورتي كه اين طراحي باعث مي‌شود دوربين در تاريكي به‌ راحتي گم شود.

همچنين، توصيه مي‌كنيم نحوه كاركرد دوربين‌ دوچشمي را ياد بگيريد تا درك بهتري از حساسيت بالاي بعضي از قسمت‌هاي آن داشته باشيد. اگر مي‌خواهيد نحوه درست تميز كردن دوربين را ياد بگيريد، تا انتهاي اين مقاله با ما همراه باشيد.

 

لكه‌ها
هنگام استفاده از دوربين دوچشمي، از لمس لنز با انگشتان خود خودداري كنيد. اين كار لكه‌اي روغني روي لنز باقي مي‌گذارد و كيفيت تصوير را پايين مي‌آورد. براي پاك كردن لكه روي سطوح نوري از هيچ نوع كاغذي، حتي دستمال نرم، استفاده نكنيد. كاغذ به‌ شدت ساينده است و به پوشش لنز آسيب مي‌زند.

لنزهاي دوربين دوچشمي و تلسكوپ با لايه‌هايي از مواد شيميايي پوشانده شده‌اند تا انتقال نور را افزايش دهند، بازتاب‌ها را كم كنند و اعوجاج‌هايي را كه حاشيه‌هاي رنگي اطراف اجسام روشن ايجاد مي‌كنند، از بين ببرند.

 

براي اطلاع از مقاله چرا تلسكوپ‌هاي هوشمند آينده عكاسي نجومي هستند؟ روي لينك كليك كنيد.
 

اگرچه پوشش‌هاي مدرن بسيار مقاوم هستند، همچنان ممكن است آسيب ببينند. فراموش نكنيد كه آن‌ها تنها چيزي هستند كه بين دنياي بيرون و شيشه‌هاي دقيق گران‌قيمت داخل دوربين قرار دارند. اگر پوشش آسيب ببيند، لنز و در نتيجه دوربين دوچشمي آسيب مي‌بيند.

از يك پارچه تميز، نرم و خشك براي تميز كردن لكه استفاده كنيد. بهترين گزينه پارچه ميكروفيبر است كه هيچ پرزي روي لنز باقي نمي‌گذارد. اگر گرد و غبار يا شن روي لنز بود، اول آن را برداريد و بعد پارچه را با احتياط روي لنز بكشيد. توصيه مي‌كنيم به‌ جاي بالا و پايين بردن پارچه، از حركت دايره‌اي استفاده كنيد. زيرا هر اثر كوچكي كه از آن باقي بماند، كمتر به عملكرد لنز آسيب مي‌رساند.

مايع‌هاي تميزكننده لنز يا دستمال‌هاي مرطوب هم كاربردي هستند، ولي بايد بدون باقي گذاشتن هيچ اثري تبخير شوند. اگر مطمئن نيستيد، اول آن‌ها را روي پنجره يا ليوان شيشه‌اي امتحان كنيد. اما هرگز و هرگز از محصولات شيشه پاك‌كن خانگي استفاده نكنيد!

 

دوربين دوچشمي نايت اسكاي مدل MS 34x100 ED
دوربين دوچشمي نايت اسكاي مدل MS 34X100 ED ايده‌ال براي تماشاي مناظر دوردست طبيعت، حيات وحش و پرنده‌نگري است. علاوه بر اين با اين دوربين مي‌توانيد هلال ماه، هلال كوچك و زيباي زهره و عطارد را رصد كنيد. رصد ماه با پستي و بلندي‌هاي سطحي‌اش، مانند دهانه‌هاي برخوردي و كوه‌ها، مي‌تواند ساعت‌ها شما را سرگرم كند. همچنين رصد مشتري و اقمار كوچك آن و‌ حلقه‌هاي زحل نيز با اين دوربين لذت‌بخش است.
اگر از شهر فاصله بگيريد مي‌توانيد ده‌ها جرم غيرستاره‌اي مانند خوشه‌هاي باز، سحابي‌ها و كهكشان‌ها را با اين ابزار فوق‌العاده ببينيد. اين دوچشمي همچنين براي رصد وضعيت آب و هوا هم بسيار مناسب است. گشودگي دهانه‌ي بسيار بزرگ اين دوچشمي باعث گردآوري زياد نور و شفافيت تصوير در آن مي‌شود و آن‌ را به دوربيني ايده‌آل براي رصد اجرام كم‌نور ژرفاي آسمان تبديل كرده است.
فضاي دروني اين دوچشمي براي پيشگيري از وارد شدن رطوبت به درون آن و بخار گرفتن عدسي‌ها از درون با گاز نيتروژن پر شده است. اين ابزار بسيار محكم است و بدنه‌ي ضد آب و ضد ضربه‌ي آن براي شرايط سخت و روزهاي باراني بسيار مناسب است.
سطح لنزي كه هيچ پوششي نداشته باشد %96 نور را از خود عبور مي‌دهد و %4 از نور پراكنده مي‌شود. اما سطح لنزي با پوشش كامل و چند لايه  %99.5 درصد نور را عبور مي‌دهد و پراكندگي نوري از روي سطح لنز تنها %0.5 خواهد بود.
بنابراين اگر در يك دوربين دوچشمي كه چندين لنز و منشور دارد، مجموع سطوح لنزها و منشورها 10 باشد، اين دوربين در صورتي كه لنزهايش هيچ پوششي نداشته باشند فقط چيزي در حدود %60 نور ورودي را به چشمان شما مي‌رساند و بقيه پرتوهاي نوري بازتاب يا پراكنده مي‌شوند. اما در صورتي كه لنزها پوشش كامل و چند لايه داشته باشند %95 نور ورودي به چشمان شما خواهد رسيد. نتيجه اينكه پوشش كامل و چند لايه لنزها و منشورها در يك دوچشمي اهميت بالايي دارد.
 

 

دوربين دوچشمي

 

ويژگي هاي دوربين دوچشمي نايت اسكاي:

بزرگ‌نمايي 34 برابر با عدسي‌هاي بسيار بزرگ 100 ميليمتري
سري MS با بدنه سبك از آلياژ منيزيم MS (Magnesium Series)
سري ED با كمترين پراكندگي و تفرق نور ED (Extra-low Dispersion)
ايده‌آل براي پرنده‌نگري، تماشاي مناظر طبيعت، حيات وحش و مناظر شهري
مناسب نجوم (بويژه رصد ماه)
لنزها با كيفيت بالا و پوشش چند لايه ضد انعكاس نور (افزايش ميزان عبور نور و شفافيت تصوير)
داري منشورهاي بزرگ از جنس BAK4 براي رسيدن به بهترين تصوير ممكن
گردآوري نور عالي در شرايط نور كم و يا فواصل دور با كيفيت تصوير بسيار بالا
ضد مه‌گرفتگي و پر شده با گاز نيتروژن براي استفاده در شرايط مختلف آب و هوايي
ضد آب با درجه مقاومت IPX7 
با آسودگي چشمي بالا ، مناسب استفاده با عينك و بدون آن
فوكوسر مستقل و حرفه‌اي براي هر دوچشمي (مناسب رصدهاي نجومي)
قابليت نصب به سه‌پايه با پيچ‌هاي استاندارد 1/4 و 3/8 اينچي
دوربين دوچشمي نايت اسكاي مدل MS 34X100 ED داراي كيف حمل مخصوص و مستحكم
 

خاك، شن و گرد و غبار
اين نوع آلودگي‌ها بدترين دشمنان دوربين‌هاي دوچشمي و تلسكوپ‌هاي با كيفيت هستند، زيرا به‌ راحتي  سطوح نوري ظريف را به‌ ويژه موقع تميز كردن، خراش مي‌دهند. ترفند اين است كه بدون فشار دادن گرد و غبار و شن روي لنز كه باعث ايجاد خراش مي‌شود، از شر آن‌ها خلاص شويد. بهترين راه مكش است، ولي قطعا نمي‌توانيد هميشه يك جاروبرقي همراه داشته باشيد.

يك روش عملي‌تر استفاده از برس‌هاي مخصوصي است كه شامل يك بادكنك لاستيكي كوچك متصل به يك برس نرم هستند. اين برس‌هاي بادكنكي ارزان هستند و در دوربين‌فروشي‌ها و فروشگاه‌هاي آنلاين عرضه مي‌شوند.

 

 دوربين دوچشمي براي رصد

 

دوربين دوچشمي را عمودي بگيريد و از فاصله نزديك چند بار بادكنك را فشار دهيد تا گرد و غبار از روي لنز پاك شود. سپس، برس را چند بار به‌ صورت دايره‌اي روي لنز تكان دهيد و در صورت لزوم همزمان بادكنك را فشار دهيد. به ‌اين ترتيب، تقريبا هر گرد و غبار يا خاك خشك از روي لنز پاك خواهد شد.

اگر برس بادكنكي پيدا نكرديد، يك برس با موهاي نرم بهترين گزينه بعدي است. حتي مي‌توانيد از يك برس رنگ تميز يا يك برس آرايشي نرم استفاده كنيد. با اين‌ حال، مطمئن شويد كه كاملا تميز و ترجيحا استفاده‌ نشده هستند، وگرنه ممكن است مشكل را بدتر كنيد.

دوربين دوچشمي سلسترون مدل SkyMaster PRO
دوربين دوچشمي SkyMaster Pro براي ستاره‌شناسان آماتور يا هر كسي كه قصد تماشاي فواصل دور را دارد گزينه ايده‌آلي است. در مقايسه با دوربين‌هاي دوچشمي با عدسي شيئي بزرگ و با قيمت پايين‌تر، مزيت SkyMaster Pro  اپتيك، اندود، قطعات داخلي و مواد بهتري است كه در ساخت بدنه آن استفاده شده است. با عدسي‌هاي شيئي بزرگ، منشورهاي BaK-4 و سطوح اپتيك‌هاي با پوشش چندلايه كه از فناوري اختصاصي XLT سلسترون براي آنها استفاده شده است، مناظر از ميان دوربين SkyMaster Pro  كم‌نظير است.

عدسي‌هاي شيئي 70 ميلي‌متري قابليت جمع‌آوري نور فوق‌العاده‌اي دارند و عملكرد فوق‌العاده‌اي در نور كم، حتي در بدترين شرايط جوي ارائه مي‌كنند. SkyMaster Pro را براي استفاده در هنگام غروب، سحر و رصدهاي نجومي شبانه انتخاب كنيد.

در دوربين دوچشمي سلسترون مدل SkyMaster PRO 20x70 سطح همه لنزها پوشش اختصاصي سلسترون XLT ضد انعكاس نور دارند. اين پوشش همراه با منشورهاي BaK-4 باعث افزايش انتقال نور شده و تصاوير واضح و كنتراست بالا با وضوح فوق‌العاده ارائه مي‌دهند.

وجود آداپتور نصب روي سه‌ پايه SkyMaster Pro 15X70mm اجازه مي‌دهد تا دوربين دوچشمي مستقيما به سه پايه متصل شود تا در زمان رصد‌هاي طولاني‌، دوچشمي پايداري بيشتري داشته باشد و همچنين اجازه مي‌دهد تا جوينده نقطه قرمز (red-dot finder) با استفاده از ريل RSR - Reflex Sight Ready به آن متصل شود. هنگامي كه جوينده به درستي با دوربين دوچشمي همخط شود، جوينده نقطه قرمز سرعت پيدا كردن سوژه‌ها را افزايش مي‌دهد.

محفظه آلومينيومي با روكش پلي‌كربنات باعث شده تا دوچشمي  SkyMaster Pro  هم سبك وزن و هم بادوام و مستحكم باشد. محافظ لاستيكي بدنه بسيار مستحكم است و مي تواند در برابر استفاده مداوم و ضربات تصادفي مقاومت كند.

در همه شرايط آب و هوايي به دوچشمي اطمينان داشته باشيد و به راحتي از آن استفاده كنيد. محفظه دورني دوچشمي با گاز نيتروژن خشك پر مي‌شود تا از مه گرفتگي لنزها از داخل هنگام جابجايي بين محيط‌هايي كه تفاوت دماي زياد دارند يا هنگام استفاده از دوربين دوچشمي در شرايط مرطوب جلوگيري شود.

دوربين دوچشمي سلسترون مدل SkyMaster PRO 15x70 اجرام دور را با بزرگنمايي 15 برابر به شما نشان مي‌دهد كه براي رصد اجرام آسماني، تماشاي پرندگان و مناظر طبيعت يا مشاهده  هر سوژه‌اي دور در افق، بزرگنمايي مناسبي است.

 

دوربين دوچشمي سلسترون

 

ويژگي هاي دوربين دوچشمي سلسترون:

مناسب براي تماشاي مناظر شهري، طبيعت  و ايده‌آل براي پرنده‌نگري
بسيار مناسب براي آغاز رصد آسمان شب
بزرگنمايي 15 برابر با عدسي بزرگ 70 ميلي‌متري
گردآوري نور عالي در شرايط نور كم و يا فواصل دور
لنزها پوشش كامل و چند لايه ضد انعكاس نور –  با منشورهايي از جنس Bak-4
سطوح اُپتيكي پوشش مخصوص XLT شركت سلسترون
امكان نصب جوينده نقطه قرمز (Red Dot Finderscope)
پوشش بدنه لاستيكي براي افزايش گيرايي دست در استفاده‌هاي هر روزه
پر شده باز گاز نيتروژن ضد آب و ضد مه گرفتگي – مناسب شرايط مرطوب و باراني
دوربين دوچشمي سلسترون داراي رابط اتصال به سه پايه است.
حد قدر: ايده‌آل (11.73)، معمولي (10.73)، ضعيف (9.73)
 

براي اطلاع از مقاله آيا مي‌توانيم با تلسكوپ آغاز زمان را ببينيم؟ ستاره‌شناسان چه نظري دارند؟ روي لينك كليك كنيد.
 

رطوبت و بخار
آيا يك كيسه كوچك جاذب رطوبت، احتمالا سيليكاژل، در كيف دوربين دوچشمي‌ شما هست؟ آن را نگه داريد، زيرا كار ارزشمندي انجام مي‌دهد. وقتي در فضاي باز مشغول تماشاي آسمان هستيد، دوربين سرد مي‌شود. سپس وقتي به خانه برمي‌گرديد، روي سطوح سرد، از جمله لنزها، بخار مي‌گيرد. اين رطوبت در واقع ذره‌هاي گرد و غبار معلق را به دوربين مي‌چسباند و همچنين ممكن است باعث رشد قارچ شود.

به‌ همين دليل، بهتر است دوربين دوچشمي را قبل از گذاشتن در جاي مخصوص خود، خشك كنيد. ابتدا، صبر كنيد تا به دماي اتاق برسد و سپس با يك پارچه خشك و نرم و با مراقبت بيشتر از سطوح نوري، آن را پاك كنيد. در آخر، دوربين را در جعبه حاوي جاذب رطوبت بگذاريد.

فراموش نكنيد كه سيليكاژل فقط مقدار مشخصي رطوبت را جذب مي‌كند ولي مي‌توانيد آن را با خشك كردن در فر با دماي پايين به‌ مدت يك يا دو ساعت، دوباره شارژ كنيد. رعايت كردن اين چند نكته ساده باعث حفظ عمر و عملكرد دوربين ارزشمندتان مي‌شود.

 

نتيجه

محافظت از دوربين و تلسكوپ و وسايل اين چنيني نياز به دقت دارد و بايد بدانيد كه چه موقع اين وسايل را بايد تميز كنيد. در ضمن بايد حتما در زمان تميز كردن دقت بالايي داشته باشيد تا مشكلي براي دوربين يا تلسكوپ شما ايجاد نشود. شما هم اگر به رصد آسمان علاقمند هستيد مي توانيد با خريد دوربين دوچشمي و خريد تلسكوپ آسمان شب را رصد كنيد. براي خريد دوربين دوچشمي و خريد تلسكوپ مي توانيد به سايت موسسه طبيعت آسمان شب مراجعه نمائيد.

 

براي دانلود مقاله نحوه تميز كردن صحيح دوربين دوچشمي بدون آسيب رساندن به لنزها روي لينك كليك كنيد.
 

 منبع: سايت موسسه طبيعت آسمان شب و نحوه تميز كردن صحيح دوربين دوچشمي بدون آسيب رساندن به لنزها


برچسب:
امتیاز دهید:
رتبه از پنج: <~PostRate~>
بازدید: <~PostViwe~>

+ نوشته شده: 1403/2/17 ساعت: ۰۰ توسط:asemaneshab :

آيا مي‌توانيم با تلسكوپ آغاز زمان را ببينيم؟ ستاره‌شناسان چه نظري دارند؟

تلسكوپ فضايي جيمز وب يا به‌ اختصار JWST، يكي از پيشرفته‌ترين تلسكوپ‌هايي است كه تاكنون ساخته شده است. برنامه‌ريزي پروژه JWST بيش از ۲۵ سال پيش شروع شد و ساخت آن بيش از يك دهه طول كشيد. تلسكوپ فضايي جيمز وب در ۲۵ دسامبر ۲۰۲۱ به فضا پرتاب شد و بعد از يك ماه به مقصد نهايي خود، ۹۳۰ هزار مايل دور از زمين، رسيد. جيمز وب در اين نقطه از فضا ديد نسبتا بدون مانع از جهان دارد.

طراحي جيمز وب يك تلاش جهاني به رهبري ناسا بود و هدف آن اين بود كه مرزهاي رصد نجومي را با مهندسي انقلابي جابه‌جا كند. آينه عظيم JWST حدود ۲۱ فوت (۶.۵ متر) قطر دارد كه تقريبا سه برابر تلسكوپ فضايي هابل است كه در سال ۱۹۹۰ پرتاب شد و هنوز كار مي‌كند.

آينه تلسكوپ به آن اجازه مي‌دهد تا نور را جمع‌آوري كند. آينه JWST به‌ قدري بزرگ است كه مي‌تواند كم‌نورترين و دورترين كهكشان‌ها و ستاره‌هاي كيهان را ببيند. همچنين، ابزارهاي پيشرفته جيمز وب قادر هستند اطلاعاتي درباره تركيب، دما و حركت اين اجرام كيهاني دوردست ارائه كنند. اما آيا با اين تلسكوپ پيشرفته مي‌توانيم آغاز زمان را ببينيم؟ براي اينكه نظر ستاره‌شناسان را بدانيد تا انتهاي مقاله با ما همراه باشيد.

سفر در زمان
اخترفيزيكدان‌ها مدام به گذشته نگاه مي‌كنند تا كشف كنند كه ستاره‌ها، كهكشان‌ها و سياهچاله‌هاي كلان‌جرم وقتي كه نور آن‌ها سفر خود را به سمت زمين آغاز كرد، چه شكلي بودند. سپس، از اين اطلاعات براي درك بهتر رشد و تكامل آن‌ها استفاده مي‌كنند.

تلسكوپ فضايي جيمز وب چقدر مي‌تواند به گذشته كيهان نگاه كند؟ حدود ۱۳.۵ ميليارد سال. بنابراين، JWST براي ستاره‌شناسان و دانشمندان فضا دريچه‌اي به جهان ناشناخته است. هيچ تلسكوپي ستاره‌ها، كهكشان‌ها و سياره‌هاي فراخورشيدي را آن‌طور كه در حال حاضر هستند، نشان نمي‌دهد. در عوض، اخترشناسان وضعيت گذشته آن‌ها را مي‌بينند.

حركت نور در فضا و رسيدن آن به تلسكوپ‌هاي ما زمان‌بر است. بنابراين وقتي به فضا نگاه مي‌كنيم، انگار به گذشته سفر كرده‌ايم. اين حتي براي اجرامي كه بسيار به ما نزديك هستند نيز صدق پيدا مي‌كند. نوري كه از خورشيد مي‌بينيم، حدود ۸ دقيقه و ۲۰ ثانيه قبل از آن ساطع شده است. اين مدت زماني است كه طول مي‌كشد تا نور خورشيد به زمين برسد.

 

تلسكوپ جيمز وب 

 

محاسبه اين زمان كار ساده‌اي است. تمام نورها، چه نور خورشيد، چراغ قوه يا يك لامپ ساده، با سرعت ۱۸۶ هزار مايل (تقريبا ۳۰۰ هزار كيلومتر) در ثانيه حركت مي‌كنند. اين سرعت معادل بيش از ۱۱ ميليون مايل (حدود ۱۸ ميليون كيلومتر) در دقيقه است.

خورشيد حدود ۹۳ ميليون مايل (۱۵۰ ميليون كيلومتر) از زمين فاصله دارد. بنابراين، ۸ دقيقه و ۲۰ ثانيه طول مي‌كشد تا نور آن به زمين برسد. هرچه چيزي دورتر باشد، نور آن ديرتر به ما مي‌رسد. مثلا نوري كه از پروكسيما قنطورس، نزديك‌ترين ستاره به زمين بعد از خورشيد، مي‌بينيم ۴ ساله است. پروكسيما قنطورس حدود ۲۵ تريليون مايل (تقريبا ۴۰ تريليون كيلومتر) از زمين فاصله دارد، بنابراين نور آن كمي بيش از 4 سال طول مي‌كشد تا به ما برسد.

اخيرا، JWST ايرندل را رصد كرد كه يكي از دورترين ستاره‌هاي كشف‌شده است. نوري كه جيمز وب از اين ستاره مي‌بيند حدود ۱۲.۹ ميليارد سال قدمت دارد.

جيمز وب در مقايسه با تلسكوپ‌هاي ديگر مانند تلسكوپ فضايي هابل به گذشته بسيار دورتر نگاه مي‌كند. مثلا اگرچه هابل مي‌تواند اجسامي را ببيند كه ۶۰ هزار بار كم‌نورتر از چيزي هستند كه چشم انسان مي‌بيند، JWST مي‌تواند اجسامي را ببيند كه ۹ برابر كم‌نورتر از چيزي هستند كه هابل قادر به ديدن آن‌ است.

 

براي اطلاع از مقاله چرا تلسكوپ‌هاي هوشمند آينده عكاسي نجومي هستند؟ روي لينك كليك كنيد.
 

بيگ بنگ
اصطلاح بيگ بنگ براي تعريف آغاز جهان به‌ صورتي كه ما مي‌شناسيم به‌ كار مي‌رود. به عقيده دانشمندان، بيگ بنگ حدود ۱۳.۸ ميليارد سال پيش رخ داده است. بيگ بنگ پذيرفته‌شده‌ترين نظريه در ميان فيزيكدانان براي توضيح تاريخ جهان ما است.

با‌ اين‌ حال، اين اصطلاح كمي گمراه‌كننده است. زيرا پشنهاد مي‌كند كه نوعي انفجار مانند آتش‌بازي، جهان را ايجاد كرده است. بيگ بنگ بيشتر به فضايي اشاره مي‌كند كه به‌ سرعت در همه جاي كيهان در حال گسترش است. بلافاصله پس از بيگ بنگ، محيط شبيه مه كيهاني بود كه جهان را پوشانده بود و عبور نور را دشوار مي‌كرد. به‌ همين دليل است كه اين دوره «عصر تاريك كيهاني» ناميده مي‌شود.

با ادامه گسترش جهان، مه كيهاني كنار رفت و نور توانست آزادانه در فضا حركت كند. در واقع چند ماهواره نور باقي‌مانده از بيگ بنگ را حدود ۳۸۰ هزار سال پس از وقوع آن، مشاهده كرده‌اند. تلسكوپ‌ اين ماهواره‌ها براي تشخيص درخشش لكه‌دار باقي‌مانده از بيگ بنگ ساخته شده است. اين نور در موج مايكروويو قابل‌رديابي است.

‌با اين‌ حال، حتي ۳۸۰ هزار سال بعد از بيگ بنگ، هيچ ستاره و كهكشاني وجود نداشت و جهان همچنان يك مكان بسيار تاريك بود. دوران تاريك كيهاني چند صد ميليون سال بعد، زماني كه اولين ستاره‌ها و كهكشان‌ها شروع به شكل‌گيري كردند، به پايان رسيد.

 تلسكوپ فضايي جيمز وب براي رصد بيگ بنگ طراحي نشده،‌ بلكه هدف آن ديدن دوره‌اي است كه اولين اجرام در جهان شروع به شكل‌گيري و ساطع كردن نور كردند. قبل از اين دوره با توجه به شرايط جهان اوليه و نبود كهكشان‌ها و ستاره‌ها، نور كمي براي رصد توسط جيمز وب وجود داشت.

نگاه كردن به دوره زماني نزديك بيگ بنگ صرفا نياز به آينه بزرگ‌تر ندارد. ستاره‌شناسان قبلا اين كار را با استفاده از ماهواره‌هايي انجام داده‌اند كه امواج مايكروويوي را كه مدت كوتاهي بعد از بيگ بنگ منتشر شده‌اند، رصد مي‌كنند.

بنابراين تلسكوپ فضايي جيمز وب كه جهان را چند صد ميليون سال پس از بيگ بنگ رصد مي كند، عملكرد محدود ندارد. در واقع، اين ماموريت جيمز وب است. هدف اين است كه كشف كنيم اولين نور از ستاره‌ها و كهكشان‌ها در كجاي جهان ظاهر شد.

دانشمندان اميدوار هستند با مطالعه كهكشان‌هاي قديمي شرايط منحصر به‌ فرد جهان اوليه را درك كنند و درباره فرايندهايي كه به شكوفايي آ‌ن‌ها كمك كرده است، اطلاعاتي به‌ دست آورند. اين شامل تكامل سياه‌چاله‌هاي بسيار پرجرم، چرخه حيات ستاره‌ها و ماده تشكيل‌دهنده سياره‌هاي فراخورشيدي و جهان‌هاي فراتر از منظومه شمسي ما است.

 

تصاوير تلسكوپ وب 

 

تلسكوپ هاي شكستي
بعضي از مدل هاي تلسكوپ مخصوص عكاسي نجومي طراحي و ساخته شده اند كه نمونه هاي زير از اين نوع تلسكـوپ ها هستند.

 

تلسكوپ شكستي 65 ميلي‌متري ZWO مدل FF65 Apo
تلسكوپ شكستي 65 ميلي‌متري ZWO مدل FF65 Apo كه به طور خاص براي عكاسي توليد شده است وِيژگي‌هاي منحصر بفردي را در اختيار عكاسان نجومي مي‌گذارد از جمله اينكه تلسكوپ ميدان ديد مسطح دارد و نيازي به خريد مسطح كننده ميدان نداريد. در هنگام اضافه كردن تجهيزات اضافي مانند دوربين ديجيتال نيازي به محاسبه «بك-فوكوس» back focus نداريد تا زماني كه سوژه در فوكوس باشد تمام سيستم اُپتيكي تلسكوپ در بهترين حالت براي ثبت تصاوير نجومي است. براي همين عكاسي نجومي با  65 ميلي‌متري ZWO مدل FF65 Apo سريعتر و راحت‌تر از ساير تلسكـوپ‌ها است.

تلسكوپ شكستي 65 ميلي‌متري ZWO مدل FF65 Apo علاوه بر عكاسي نجومي براي رصد آسمان شب هم مناسب است. به راحتي مي‌توانيد چپقي و انواع چشمي‌ها را به آن متصل كنيد و رصدهايي خوب از سيارات و ساير اجرام آسمان داشته باشيد.

تلسكوپ شكستي 65 ميلي‌متري ZWO مدل FF65 Apo بسيار كوچك و سبك است. لوله تلسكوپ 2 كيلوگرم وزن دارد و همراه با حلقه‌هاي اتصال وزن آن 2.8 كيلوگرم است. سيستم اُپتيكي آن با 5 عدسي كه دوتاي آنها ED  هستند كمترين پراكندگي نوري ممكن را دارد و علاوه بر اين عاري از خطاي كروماتيك و ساير ايرادهاي معمول در تلسكوپ‌هاي شكستي است.

 

تلسكوپ شكستي

 

ويژگي هاي تلسكـوپ شكستي 65 ميلي‌متري ZWO مدل FF65 Apo:

طراحي و ساخته شده براي عكاسي نجومي
لوله تلسكوپ با دهانه 65 ميلي‌متري و لنزهاي آپوكروماتيك و نسبت كانوني f/6.4
لنزهاي آپوكروماتيك ED با كمترين پراكندگي نوري و بالاترين كيفيت
مجهز به عدسي‌هاي 5 تايي بدون خطاي رنگي Quintuplet air-spaced APO
با ميدان ديد مسطح - بدون نياز به خريد مسطح كننده ميدان براي عكاسي نجومي
همراه با سه آداپتور M/68-M/54-M/48  براي اتصال انواع دوربين
بدون نياز به تنظيم back-focus در هنگام عكاسي نجومي
تصوير خروجي تلسكوپ در زمان عكاسي نجومي سنسور فول فريم 44 ميلي‌متر را پوشش مي‌دهد
داراي فوكوسر بسيار دقيق دو سرعته 1:10 – فوكوس سريع و فوكوس دقيق
ايده‌آل براي عكاسي و فيلمبرداري از اعماق آسمان شب (سحابي‌ها و كهكشان‌ها)
محور يا پيچ چرخان 360 درجه، مخصوص عكاسي با دوربين، جهت چرخاندن دوربين به ميزان دلخواه
سبك، كوچك و زيبا – حمل و جابجايي بسيار راحت، مناسب سفرهاي نجومي و تورهاي رصدي
بسيار سبك به وزن 2 كيلوگرم با بدنه ماشينكاري شده CNC بسيار دقيق
فقط لوله تلسكوپ – بدون چپقي، چشمي، مقر و سه پايه(ساير لوازم جداگانه تهيه مي‌شوند)
مناسب تماشاي مناظر زميني (با اضافه كردن چپقي و چشمي مناسب)
 

تلسكوپ آپو William Optics FLT 156 Triplet Fluorostar Blue
تلسكوپ Fluorostar 156 APO ويليام اپتيكز اپتيكي آپوكروماتيك براي عكاسي و رصد چشمي با كيفيت بالا با گشودگي 156 ميليمتر و فاصله كانوني 1217 ميليمتر يا نسبت كانوني 7.8 است.

تلسكـوپ تريپلت FLT 156 ويليام اپتيكز از نگهدارنده شيئي فولادي براي عدسي 156 ميليمتري خود استفاده مي‌كند. ثابت شده است كه اين نگهدارنده فولادي در مقايسه با نگهدارنده آلومينيومي بزرگ، شيئي را به دليل تغييرات دماي محيط كمتر تحت فشار قرار مي‌دهد. اين بدان معناست كه هدفتان با FLT-FPL-53 و عدسي لانتانيومي در طول تغييرات ناگهاني دما، بدون محدوديت و در يك راستا باقي مي‌مانند تا عملكرد مورد انتظار شما را ارائه دهند. Fluorostar 156 APO ساخت ويليام اپتيكز در رنگ آبي با لوله سفيد ارائه شده است. اتصال لوله اپتيكي به رابط نيز با سه حلقه انجام مي‌شود تا از محكم بودن آن اطمينان حاصل شود.

اگر مي‌خواهيد تصاوير نجومي فوق‌العاده‌اي با يك شكستي APO با كيفيت بالا بگيريد، اين تلسكوپ راه عالي براي دستيابي به اهداف عكاسي شما است. طراحي لنز سه‌گانه با فاصله هواي شيشه‌اي FPL-53، تصاويري با وضوح فوق‌العاده، جزئيات واضح و با تصحيح رنگ در مرتبه آپو ارائه مي‌كند.

شامل يك اتصال نوع لوسماندي، فوكوسر رك و پينيون دو سرعته 3.7 اينچي، سه حلقه نصب تاشو براي لوله تلسكوپ، و درپوش نوآورانه ماسك Bahtinov.

معرفي اولين ويژگي نوآورانه در صنعت تلسكوپ: اكنون Fluorostar 156 APO از ويليام اپتيكز به صورت استاندارد با درپوش گرد و غبار ارائه مي‌شود كه داراي ماسك داخلي و شفاف Bahtinov براي فوكوس عالي در هر استفاده است. به سادگي صفحه پوشش جلويي صاف را برداريد و درپوش گردوغبار را روي لوله بگذاريد بماند. تلسكـوپ را به سمت ستاره‌اي درخشان بگيريد و با دقت فوكوس كنيد. هنگامي كه پره‌هاي پراش مركزي دقيقاً در مركز بين دو پره ديگر به نظر مي‌رسد كه "X" را تشكيل مي‌دهند، تلسكـوپ شما دقيقاً فوكوس شده است. درپوش گرد و غبار را با احتياط از انتهاي لوله تلسكوپ برداريد، و آماده عكاسي هستيد.

 

تلسكوپ هاي شكستي

 

ويژگي هاي تلسكـوپ Fluorostar 156 APO:

گشودگي 156 ميليمتري با نسبت كانوني 7.8
شيئي ترپلت با عدسي‌هاي FPL-53 و لانتانيوم
پوشش كامل حسگر فول فريم (44 ميليمتر)
قابل استفاده با دوربينهاي APS-C و فول
فوكوسر 3.7 اينچي رك و پينيون
داراي درپوش غبار و ماسك باتينوف
رنگ بدنه سفيد با بخشهايي به رنگ آبي
 

نتيجه

تمام تلسكـوپ هاي كه تا به همين امروز ساخته شده اند هر كدام در زمانه خود بهترين تلسكوپ و پيشرفته ترين آنها بوده اند. همه اين تلسكـوپ ها براي بالا بردن شناخت انسان از محيط پيرامون خود در فضا ساخته و اختراع شده اند. تلسكـوپ هاي ساخته شده تا به امروز به بشر براي شناخت آسمان بسيار كمك كرده اند و همچنان نيز اين رويه ادامه دارد. بشر همچنان در صدد اختراع تلسكـوپ هاي بهتر و پيشرفته تر براي كشف شگفتي هاي فضا است. تلسكـوپ فضايي جيمز وب در حال حاضر يكي از پيشرفته ترين تلسكـوپ هاي موجود مي باشد. تصاوير با كيفيت و دقيق اين تلسكـوپ توانسته كمك شاياني به ستاره شناسان و اختر فيزيكدانان كند.

اگر شما هم به علم نجوم و ستاره شناسي علاقمند هستيد مي توانيد با خريد تلسكوپ روياي خود را محقق كنيد. خريد تلسكوپ مناسب مي تواند شما را هم مسير با دانشمندان و ستاره شناسان پيش ببرد تا شايد شما نيز يك شگفتي جديدي را در آسمان كشف كنيد و به مردم جهان نشان دهيد. شما مي توانيد با مراجعه به سايت موسسه طبيعت آسمان شب تلسكـوپي با كيفيت و با قيمت مناسب پيدا كنيد و سپس با چند كليك خريد خود را نهايي كنيد.

 

براي دانلود مقاله آيا مي‌توانيم با تلسكوپ آغاز زمان را ببينيم؟ ستاره‌شناسان چه نظري دارند؟ روي لينك كليك كنيد.
 

منبع: سايت موسسه طبيعت آسمان شب و آيا مي‌توانيم با تلسكوپ آغاز زمان را ببينيم؟ ستاره‌شناسان چه نظري دارند؟


برچسب:
امتیاز دهید:
رتبه از پنج: <~PostRate~>
بازدید: <~PostViwe~>

+ نوشته شده: 1403/2/13 ساعت: ۱۵ توسط:asemaneshab :

چرا تلسكوپ هاي هوشمند آينده عكاسي نجومي هستند؟

آيا وقت آن رسيده است كه يك تلسكوپ هوشمند داشته باشيد؟ فضا و نجوم علاقه‌مندان زيادي دارد ولي اگر تجربه خريد تلسكوپ را داشته باشيد، حتما مي‌دانيد كه راه‌اندازي آن دردسر زيادي دارد و معمولا تصويري با كيفيت پايين از آسمان شب ارائه مي‌كند.

بنابراين، به‌ جاي اينكه روي نجوم تمركز كنيد، بايد نحوه انتخاب، تنظيم و نگهداري تلسكوپ را ياد بگيريد كه به‌ راحتي اشتياق شما را به كشف آسمان شب از بين مي‌برد. علاوه‌بر اين اگر در شهر زندگي مي‌كنيد، آلودگي نوري اين سرگرمي را خسته‌كننده‌تر مي‌كند.

تلسكوپ هاي هوشمند جديد Vanois و Unistellar خودكار هستند و از طريق يك اپليكيشن در گوشي هوشمند كنترل مي‌شوند. علاوه‌ بر اين، آلودگي نوري هيچ تاثيري روي عملكرد آن‌ها ندارد. تلسكوپ‌ هوشمند باورنكردني است، ولي چرا برخي از آن‌ تنفر دارند؟ براي پيدا كردن پاسخ اين سوال تا انتهاي مقاله با ما همراه باشيد.

 

نداشتن چشمي
تلسكوپ‌هاي سنتي فقط به دو چيز نياز دارند: چشمي براي تماشا و شفاف‌ترين و تاريك‌ترين آسمان ممكن. بنابراين، آينده نجوم مبتدي چگونه در دست نسل جديدي از تلسكوپ هاي به‌ اصطلاح هوشمند است كه چشمي ندارند و مداوم ديد در شب كاربر را مختل مي‌كنند؟ تلسكوپ هاي هوشمند كاملا غير شهودي هستند، زيرا بيشتر روي تصوير تمركز دارند تا نور. آن‌ها نور را روي حسگرهاي تصوير سوني متمركز مي‌كنند.

چند مدل محبوب عبارتند از Vaonis Stellina پرچمدار، تلسكوپ هاي شكستي مناسب سفر Vaonis Vespera، Unistellar eVscope 2 و تلسكوپ هاي بازتابي مقرون‌ به‌ صرفه‌تر Unistellar eVscope eQuinox.

كاري كه اين تلسكوپ ها مي‌كنند انقلابي است. مثلا، GPS گوشي هوشمند متصل به خود را دريافت مي‌كنند و سپس از طريق تلسكوپ، ارجاع متقابل موقعيت ستاره‌ها با پايگاه داده آسمان‌نماي داخلي، به‌ صورت خودكار تراز مي‌شوند. همچنين، يك سيستم موتوري Go To دارند كه با استفاده از آن مي‌توانيد اهداف موردنظرتان را از فهرست چيزهايي كه در موقعيت‌تان قابل‌ مشاهده هستند، انتخاب كنيد.

ترفند منحصر به‌ فرد تلسكوپ هاي هوشمند اين است كه به‌ جاي ارائه تصوير زنده و لحظه‌اي از اجرام آسماني دوردست از طريق چشمي، از تنظيمات تصوير از ‌پيش ‌تعيين‌شده (براي ISO و نوردهي) و مجموعه‌اي از تصاوير زنده براي وضوح استفاده مي‌كنند و تصاوير باكيفيت را به گوشي هوشمند يا تبلت متصل انتقال مي‌دهند.

از نظر فني، تلسكوپ هاي هوشمند براي عكاسي نجومي هستند و به درد نجوم رصدي نمي‌خورند. اگر تلسكوپ هوشمند داشته باشيد، به‌ راحتي مي‌توانيد از داخل خانه جهت آن را كنترل كنيد و تصاويري را كه مي‌گيرد ببينيد. سپس، اين تصاوير را مي‌توانيد از طريق اپليكيشن‌هاي مختلف در رسانه‌هاي اجتماعي به اشتراك بگذاريد.

 

تلسكوپ هاي هوشمند

 

مساله فوتون‌ها
در نجوم، فوتون‌ها همه چيز هستند. وقتي با تلسكوپ آسمان را رصد مي‌كنيد، هميشه به گذشته نگاه مي‌كنيد. نور 8 دقيقه طول مي‌كشد تا از خورشيد به ما برسد. كهكشان آندرومدا نيز ۲.۵ ميليون سال نوري با ما فاصله دارد.

در هر صورت، معجزه برخورد فوتون‌ها به شبكيه چشم جادوي واقعي نجوم مبتدي است. اگر از يك تلسكوپ هوشمند استفاده كنيد، در واقع اجرام را در آسمان شب نمي‌بينيد. همه چيز نسبتا منفعل است و چيزي كه مي‌بينيد، فقط يك تصوير پردازش‌شده است.

برخي حتي معتقد هستند كه آنچه واقعا با تلسكوپ هوشمند مي‌بينيد، تصاوير دانلودشده از اينترنت هستند كه در اصل توسط تلسكوپ فضايي هابل گرفته شده‌اند. اين باور كاملا غلط است، زيرا تصاوير ارائه‌شده توسط تلسكوپ هاي هوشمند به‌ اندازه تصاوير هابل باكيفيت نيستند.

بحث اين است كه اگر قرار است داخل خانه بشينيد و منفعلانه به صفحه گوشي نگاه كنيد، انگار به تصاوير موجود در اينترنت نگاه مي‌كنيد. بر اساس اين استدلال، تلسكوپ هاي هوشمند به درد نجوم نمي‌خورند، ولي لزوما اينطور نيست.

 

براي اطلاع از مقاله خورشيد چقدر داغ است؟ روي لينك كليك كنيد.
 

شايعه‌ها
مشكل بيشتر ما اين است كه زير آسمان‌ تاريك روستا زندگي نمي‌كنيم، بلكه آسمان شهري‌ آلوده به نور را مي‌بينيم. همچنين، بيشتر مردم تمايل يا وقت كافي براي عكاسي نجومي درست ندارند.

در حال حاضر، تلسكوپ هاي هوشمند وضوح نسبتا پاييني دارند و حدود 7 مگاپيكسل هستند. اگرچه مي‌توانيد تصاوير تلسكوپ هوشمند را در فرمت‌هاي خام مثل TIFF ارسال كنيد، اين كاربرد واقعي تلسكوپ هاي هوشمند نيست. بدون شك، تمركز تلسكوپ هاي هوشمند فعلا روي راحتي است تا كيفيت.

با اين‌ حال، مبارزه با آلودگي نوري نقطه قوت آن‌ ها است. آلودگي نوري بسيار شديد است و به‌لطف چراغ‌هاي LED خياباني كه بدون هيچ قاعده و نظارتي نصب مي‌شوند، بدتر مي‌شود.

اگر در شهر يك تلسكوپ سنتي را به‌ سمت كهكشان گرداب (M51)، يك كهكشان مارپيچي عظيم در فاصله ۳۱ ميليون سال نوري در نزديكي صورت فلكي ملاقه/آبگردان بزرگ، بگيريد چيز زيادي نخواهيد ديد. در واقع، بايد خيلي خوش‌شانس باشيد كه آن را پيدا كنيد. اين براي بيشتر كهكشان‌ها و همه سحابي‌ها صدق مي‌كند، ولي تلسكوپ هوشمند آن‌ها را باورنكردني جلوه مي‌دهد.

رصد اعماق آسمان با كيفيت خوب حدود ۱۰ دقيقه طول مي‌كشد، ولي بعضي از سحابي‌هاي كم‌نورتر به يك ساعت رصد نياز دارند. زمان رصد طولاني‌تر ارزش صبر كردن را دارد. زيرا هر چقدر تصاوير بيشتري جمع‌آوري شود، معمولا هر ۱۰ ثانيه يك عكس، جزئيات بيشتري آشكار خواهد شد.

تلسكوپ هاي هوشمند هنوز تا ايده‌آل شدن فاصله زيادي دارند. در حال حاضر، اين دستگاه‌ها فوق‌العاده قيمت بالايي دارند و بنابراين بعيد است كه به اين زودي جاي خود را در بازار پيدا كنند. همچنين اخيرا مثل انواع ديگر تلسكوپ‌ها، به‌ دليل تورم جهاني و مسائل زنجيره تامين گران‌تر شده‌اند.

تلسكوپ هاي هوشمند كه به اجرام كم‌نور حساس هستند، تصوير خوبي از سياره‌ها و ماه ارائه نمي‌كنند. هنگام استفاده از تلسكوپ هوشمند، بايد زمان زيادي را صرف نگاه كردن به گوشي هوشمندتان كنيد، بنابراين اگر عاشق رصد ستاره‌ها هستيد، چون باعث مي‌شود از موبايل‌تان فاصله بگيريد، تلسكوپ هوشمند انتخاب خوبي براي شما نيست.

 

تلسكوپ هوشمند

 

آيا بايد تلسكوپ هاي هوشمند را خريد؟
اگر مي‌خواهيد وارد حوزه عكاسي نجومي شويد و بهترين عكس‌هاي ممكن را بگيريد، بايد دانش كافي كسب كنيد و روي يك تلسكوپ بزرگ، يك پايه استوايي موتوردار و دوربين‌هاي كهكشاني مختلف سرمايه‌گذاري كنيد. سپس بايد زمان زيادي را صرف تراز و فوكوس كنيد و تصاويري را كه گرفته‌ايد پردازش كنيد. با اين‌ حال، اگر زمان يا تمايلي براي اين كارها نداريد، يك تلسكوپ هوشمند تقريبا بدون هيچ زحمتي نتايج تقريبا مشابه فراهم خواهد كرد.

تلسكوپ هاي هوشمند در حال حاضر بسيار گران هستند. با اين‌ حال، با بهبود حسگرها و افزايش وضوح، اين دستگاه‌هاي عكاسي نجومي با كاربرد آسان جاي خود را بين ساكنان شهري عجولي كه مي‌خواهند كيهان را كاوش كنند، باز خواهند كرد. با شديدتر شدن آلودگي نوري، تلسكوپ هاي هوشمند حتي بدون چشمي مي‌توانند نجات‌دهنده ستاره‌شناسي مبتدي شهري باشند.

 

تلسكوپ هاي هوشمند جديد

 

نتيجه

تلسكوپ هاي هوشمند جديد قابليت هاي جديدي را نيز دارند و با همين قابليت ها مي شود موارد شگفت انگيزي را در آسمان رصد كنيد از آنها عكس بگيريد. خريد تلسكوپ مي تواند شما را با دنياي جديد آشنا كند و بيشتر با آسمان تاريك آشنا شويد. شما مي توانيد با مراجعه به سايت موسسه طبيعت آسمان شب با بهترين قيمت و كيفيت خريد تلسكوپ مد نظر خود را انجام دهيد.

براي دانلود مقاله چرا تلسكوپ هاي هوشمند آينده عكاسي نجومي هستند؟ روي لينك كليك كنيد.
 

 منبع: سايت موسسه طبيعت آسمان شب و چرا تلسكوپ هاي هوشمند آينده عكاسي نجومي هستند؟


برچسب:
امتیاز دهید:
رتبه از پنج: <~PostRate~>
بازدید: <~PostViwe~>

+ نوشته شده: 1403/2/10 ساعت: ۰۱ توسط:asemaneshab :

انتخاب دوربين دوچشمي براي نجوم

وقتي كودك بوديم، بسياري از كتاب‌هاي مشهور نجوم آن زمان توصيه مي‌كردند كه با دوربين دوچشمي شروع كنيم. من اين دوربين‌ها را امتحان كردم ولي خيلي زود به تلسكوپ جذب شدم. در حقيقت، تنها در سال‌هاي اخير از دوربين‌هاي دوچشمي دستي براي مطالعه نجوم استفاده كرده‌ام و از آن لذت برده‌ام.

شكي نيست كه زير يك آسمان پرستاره تاريك، ستاره‌شناسي با يك جفت دوربين دوچشمي دستي ساده يكي از لذت‌بخش‌ترين راه‌ها براي لذت بردن از اين علم است، يعني ساده و بي‌دردسر. اگر به‌جاي چشم غيرمسلح از دوربين دوچشمي استفاده كنيد، زيبايي كل آسمان را بهتر درك خواهيد كرد. سوال اين است كه كدام دوربين دوچشمي را بايد انتخاب كنيد؟

پاسخ اين سوال تا حدودي دشوار است و در انجمن‌هاي آنلاين مطالب زيادي درباره آن نوشته شده است. بعضي از آ‌‌ن‌ها توصيه‌هاي خوبي ارائه مي‌كنند و بعضي ديگر كاملا به‌ درد نخور هستند. با ما همراه باشيد تا با نكاتي كه بايد هنگام انتخاب دوربين دوچشمي دستي براي نجوم در نظر بگيريد، آشنا شويد.

 

دوربين دوچشمي براي نجوم
بيشتر دوربين‌هاي دوچشمي دستي براي تماشاي پرنده‌ها طراحي شده‌اند نه نجوم. يك دوربين دوچشمي پرنده‌نگر خوب معمولا براي مطالعه نجوم نيز خوب است، ولي در بعضي موارد ويژگي‌هاي ضروري متفاوت هستند. مثلا بسياري از دوربين‌هاي دوچشمي پرنده‌نگر، ضدآب هستند ولي اين ويژگي براي نجوم ضروري نيست (اگرچه اگر دوربين را به‌ طور تصادفي روي چمن خيس بگذاريد، ممكن است ضروري باشد).

يك دوربين دوچشمي پرنده‌نگر خوب نياز به فوكوس سريع دارد، ولي اين ويژگي نيز براي نجوم ضروري نيست. براي استفاده در روز به‌ ندرت عدسي شيئي بزرگ‌تر از ۳۰ تا ۴۰ ميلي‌متر نياز داريد. عدسي بزرگ‌تر صرفا هدر مي‌رود، زيرا مردمك چشم منقبض مي‌شود و عدسي بزرگ‌تر را مي‌پوشاند (تيره مي‌كند).

با اين‌ حال، هنگام ستاره‌شناسي در تاريكي شب، مردمك چشم بزرگ‌تر مي‌شود. بنابراين مي‌توانيد از نور اضافي جمع‌آوري‌شده توسط عدسي بزرگ‌تر بهره‌مند شويد. اما دوربين دوچشمي براي نجوم چه ويژگي‌هايي بايد داشته باشد؟

 

دوربين دوچشمي

 

1. اندازه عدسي
براي شروع، دو ويژگي اصلي دوربين دوچشمي را در نظر مي‌گيريم، يعني اندازه عدسي شيئي و بزرگنمايي. اندازه‌ دوربين‌هاي دوچشمي معمولا به‌ عنوان بزرگنمايي ضربدر اندازه عدسي شيئي بر حسب ميلي‌متر عنوان مي‌شود. مثلا ۵۰ × ۱۰ به‌ معناي لنز ۵۰ ميلي‌متري با بزرگ‌نمايي ده برابر است. دوربين‌هاي دوچشمي دستي در اندازه‌هاي مختلف بين ۲۰ × ۸ و ۶۰ × ۲۰ عرضه مي‌شوند.

غير از نگاه كردن به ماه، هيچ دوربين دوچشمي با عدسي‌ كوچك‌تر از ۳۰ ميلي‌متر براي نجوم كاربرد زيادي ندارد و ۴۰ تا ۵۰ ميلي‌متر بهتر است. عدسي‌هاي در محدوده ۵۰ تا ۶۰ ميلي‌متر ممكن است دوربين دوچشمي را به‌ قدري سنگين كنند كه نگه داشتن طولاني مدت آن سخت شود. با اين‌ حال، از نظر فراهم كردن تصاوير روشن‌تر و ستاره‌ها و سحابي‌هاي كم‌نورتري كه مي‌توانيد ببينيد، ارزشش را دارد.

قدرت جمع‌آوري نور تابعي از مساحت عدسي است. بنابراين عدسي ۵۶ ميلي‌متري (تقريبا بزرگ‌ترين عدسي كه در دوربين‌هاي دوچشمي دستي وجود دارد)، دو برابر بيشتر از عدسي ۴۰ ميلي‌متري نور را جمع‌آوري مي‌كند.

 

2. قدرت
از نظر بزرگنمايي، ×۷ قدرت توصيه‌شده براي نجوم بود و يك دوربين دوچشمي خوب با اين بزرگنمايي تصوير گسترده و ثابتي را فراهم مي‌كند. در آسمان‌ مدرن آلوده به نور امروزي، بزرگنمايي ×۷ و حتي ×۸ كافي نيست و روشنايي آسمان ناشي از نورهاي شهري را برجسته‌تر مي‌كند، مگر اينكه در جاي بسيار تاريكي زندگي كنيد.

اين توان پايين همچنين يافتن اجرام كوچك‌تر در اعماق آسمان مثل سحابي‌ها و خوشه‌هاي كروي را كه به‌ راحتي با بزرگنمايي ۱۲ برابر پيدا مي‌شوند، دشوار مي‌كند. بزرگنمايي ۱۰ برابر و بالاتر تصوير بسيار دقيق‌تري از ماه را ارائه مي‌كنند.

بزرگنمايي ۱۲ برابر حداكثر قدرتي است كه بيشتر افراد مي‌توانند بدون لرزش‌هايي كه باعث تار شدن تصوير مي‌شوند، به‌ راحتي استفاده كنند. اگر دست قوي و ثابتي داريد يا مي‌توانيد به ديوار يا ماشين تكيه دهيد، شايد بتوانيد بدون مشكل از دوربين با بزرگنمايي ۱۵ برابر استفاده كنيد. هر دستگاهي با بزرگنمايي بالاتر از ۱۵ برابر نياز به نوعي نصب دارد.

به‌ طور خلاصه، ۵۰ × ۱۰ گزينه ايده‌آل براي افراد مبتدي است. با گذشت زمان ممكن است متوجه شويد كه تلاش بيشتر براي استفاده از ۵۰ × ۱۲ يا ۵۶ × ۱۵، براي ديدن تصاوير واضح‌تر ارزشش را دارد.

 

براي اطلاع از مقاله خورشيد چقدر داغ است؟ روي لينك كليك كنيد.
 

3. مردمك خروجي
اندازه مردمك خروجي يك دوربين دوچشمي، تصوير گرد كوچك و روشن از شيئي كه در چشمي مي‌بينيد، صرفا اندازه عدسي تقسيم بر قدرت است.

بنابراين، در يك دوربين ۵۰ × ۷ (اندازه‌اي كه در بيشتر كتاب‌هاي قديمي توصيه شده است)، قطر مردمك خروجي حدود ۷ ميلي‌متر است. اين يك مشكل است، زيرا فقط مردمك افراد جوان مي‌تواند به اين اندازه باز شود. مردمك افراد مسن معمولا بين ۵ تا ۶ ميلي‌متر باز مي‌شود. بنابراين، اگر بالاي چهل سال هستيد و دوربين ۵۰ × ۷ را بخريد، عملا ديافراگم را هدر مي‌دهيد. تصوير دوربين دوچشمي ۴۰ × ۷ به‌ همان اندازه روشن به‌نظر مي‌رسد.

 

4. ميدان ديد
ميدان ديد بزرگ‌تر قطعا بهتر است (۶۰ درجه يا بيشتر)، ولي از ميدان‌ ديد بسيار گسترده اجتناب كنيد. زيرا اغلب اعوجاج زيادي در لبه‌ها مشاهده خواهيد كرد. بعضي از دوربين‌هاي دوچشمي پرنده‌نگر كمي انحناي ميدان ديد دارند تا حركت پانورامايي راحت‌تر شود. اين ويژگي براي نجوم ايده‌آل نيست، زيرا ميدان ديد صاف تماشاي اجرام دورتر را مثل ميدان‌هاي ستاره‌اي رضايت‌بخش‌تر مي‌كند.

ميدان ديد باريك صاف روشن براي نجوم بهتر از ميدان ديد منحني گسترده و كم‌نور است. با اين‌ حال، در نظر داشته باشيد كه بزرگنمايي زياد و ميدان ديد خيلي كوچك ممكن است تصوير بسيار كوچكي از آسمان را نشان دهد و پيدا كردن اجرام را سخت كند.

در مجموع، ميدان ديد متوسط حدود ۶ درجه در يك دوربين دوچشمي با بزرگنمايي ۱۰ برابر، براي نجوم بهترين گزينه است. بعضي از مدل‌هاي ويژه، مثل EL سواروسكي ۵۰ × ۱۲ ميدان ديد بزرگ‌تري دارند ولي همچنان نماي گسترده و اصلاح‌شده‌اي از كل ميدان فراهم مي‌كنند.

 

دوربين دوچشمي سلسترون

 

5. فاصله راحتي چشم
تسكين چشم ميزان فاصله پشت عدسي چشمي است كه تصوير در آن شكل مي‌گيرد. تسكين چشم كوتاه به اين معني است كه بايد چشم‌تان را به عدسي چشمي بچسبانيد. اين نقطه ضعف بسياري از دوربين‌هاي دوچشمي قديمي با چشمي ساده (نوع كلنر) است. اگر از عينك استفاده مي‌كنيد، بايد دوربيني با فاصله راحتي چشم مناسب انتخاب كنيد. براي افراد عينكي، فاصله راحتي چشم ۱۴ ميلي‌متري حداقل و ۱۶ ميلي‌متري بهتر است.

توصيه مي‌كنيم قبل از خريد دوربين دوچشمي آن را امتحان كنيد، به‌ ويژه در رابطه با فاصله راحتي چشم، اندازه يك ميلي‌متر ظاهرا بين توليدكنندگان مختلف بسيار متفاوت است! دوربين‌هاي دوچشمي با فاصله راحتي چشم زياد به كاپ چشمي نياز دارند تا افراد عينكي (كاپ بسته‌شده) و غيرعينكي (كاپ بازشده) بتوانند به‌ راحتي از آن‌ها استفاده كنند. استفاده از كاپ‌هاي چشمي قابل‌تنظيم با دكمه بسيار ساده‌تر از نوع قديمي تاشو لاستيكي است.

 

6. كيفيت تصوير
كيفيت تصوير خوب بسيار مهم است. يك آزمايش آسان براي سنجش كيفيت كلي مشابه تلسكوپ‌ها، فوكوس است. بهترين فوكوس بايد به‌ راحتي قابل‌دستيابي، واضح و مشخص باشد. اگر مدام براي فوكوس كردن مشكل داريد، بهتر است يك دوربين ديگر بخريد.

دوربين‌هاي دوچشمي مدرن بايد پوشش چندلايه داشته باشند. لايه‌هاي بيشتر باعث مي‌شود نور بسيار بيشتري به چشم منتقل شود و اين تفاوت زيادي براي نجوم ايجاد مي‌كند.

يك نور روشن را روي عدسي منعكس كنيد. انعكاس بايد بنفش يا سبز كم‌رنگ به‌ نظر برسد و بهترين پوشش‌ها باعث مي‌شوند لنزها تقريبا ناپديد شوند. حالا داخل لوله‌ها را نگاه كنيد. بهترين دوربين‌ها شيارهاي تيغه‌اي يا رنگ مشكي بسيار مات دارند تا بازتاب‌هاي ناخواسته را حذف كنند.

دوربين دوچشمي را به سمت يك منبع نور قوي مثل چراغ خيابان يا ماه بگيريد تا بازتاب‌هاي داخلي را كه آزاردهنده هستند و كنتراست را كاهش مي‌دهند، بررسي كنيد. اگر تصوير رنگ‌پريده شد يا بازتاب‌هاي قوي (ارواح) ظاهر شدند، دوربين ديگري را تست كنيد.

تست «مشتري» هم به انتخاب دوربين مناسب كمك مي‌كند. روي يك سياره روشن فوكوس كنيد. در اين حالت بايد يك ديسك كوچك كاملا مشخص با پراكندگي يا پخش نور كم ببينيد. هر چيز ديگر به اين معني است كه دوربين دوچشمي بي‌كيفيت است. بسياري از دوربين‌هاي دوچشمي كه در طول روز خوب به‌ نظر مي‌رسند، در اين آزمايش مردود مي‌شوند.

اعوجاج رنگي (CA، كج‌نمايي رنگ پيرامون اجسام روشن)‌ به اين دليل رخ مي‌دهد كه لنزها همه رنگ‌ها را به يك فوكوس نمي‌رسانند. در طول روز مي‌توانيد با فوكوس كردن روي چيزي با كنتراست بالا (مثل شاخه‌هاي درخت با پس‌زمينه آسمان روشن) اين موضوع را بررسي كنيد و دنبال حاشيه‌هاي بنفش يا سبز بگرديد.

بيشتر دوربين‌هاي دوچشمي CA متوسطي دارند و اين مشكل بزرگي براي نجوم نيست. اعوجاج رنگي وقتي مشكل‌زا است كه شديد باشد يا دوست داشته باشيد به ماه نگاه كنيد ولي ام رنگ‌هاي كاذب بسيار روشن خوشايند نباشند. در نهايت از دوربين‌هاي دوچشمي زوم اجتناب كنيد، زيرا معمولا از نظر كيفيت تصوير ضعيف هستند (به‌استثناي دوربين‌هاي دوچشميDuovid لايكا).

 

دوربين كج بين و راست بين
دوربين‌هاي دوچشمي‌ها ساختار و طرح‌هاي مختلفي دارند، ولي در كل به دو نوع اصلي كج بين و راست بين تقسيم مي‌شوند. (همه دوربين‌هاي دوچشمي به‌ غير از عينك‌هاي ساده براي تماشاي اپرا منشورهايي دارند كه تصوير را به سمت بالا مي‌چرخانند). دوربين‌هاي دوچشمي راست بين با لوله‌هاي صاف مدرن‌تر هستند. در مقابل، دوربين‌هاي كج بين با داشتن شانه نوع سنتي هستند.

مزيت دوربين‌هاي دوچشمي راست بين اين است كه معمولا كوچك‌تر هستند و نگه داشتن آن‌ها در دست راحت است. علاوه‌ بر اين، فوكوس داخلي دارند و در نتيجه راحت‌تر مي‌توان آن‌ها را ضدآب كرد.

قبل از اينكه يك دوربين دوچشمي راست بين بخريد، اين نكته را در نظر داشته باشيد كه براي كيفيت تصوير موردنظرتان، بايد دو برابر دوربين‌هاي كج بين هزينه كنيد و هيچ دوربين دوچشمي راست بين ارزان‌قيمتي خوب نخواهد بود. بنابراين، براي نجوم نيازي به دوربين‌هاي دوچشمي راست بين نداريد!

منظور اين نيست كه يك دوربين دوچشمي راست بين با كيفيت مثل زايس، لايكا، نيكون، سواروفسكي و غيره براي نجوم خوب نيست، بلكه دوربين‌هاي كج بين باكيفيت به همين اندازه خوب و ارزان‌تر هستند. مشكل اين است كه در حال حاضر تعداد بسيار كمي از دوربين‌هاي دوچشمي كج بين با كيفيت بالا ساخته مي‌شوند.

 

كدام برند و مدل را انتخاب كنيم: ارزان و ساده يا با كيفيت بالا؟
اولين چيزي كه بايد درك كنيد اين است كه تقريبا هيچ برندي دوربين دوچشمي دستي با كيفيت بالا مخصوص ستاره‌شناسان نمي‌سازد. دوربين‌هاي دوچشمي كوچك‌تر براي تماشاي طبيعت و پرنده‌‌ها طراحي شده‌اند و دوربين‌هاي بزرگ‌تر تقريبا منحصرا براي شكار هستند.

هرچقدر براي دوربين‌ دوچشمي هزينه كنيد، همان‌قدر كيفيت دريافت مي‌كنيد. دوربين‌هاي راست بين قدرتمند (بزرگنمايي بيش از ۱۰ برابر) توليدكنندگان برتر (زايس، نيكون، لايكا، سواروفسكي) براي نجوم معمولي عالي هستند، ولي قيمت بالايي دارند.

با اين‌ حال، با اين دوربين‌ها تقريبا همه چيز را به‌ دست خواهيد آورد. يعني وزن سبك، تصاوير درخشان و واضح با ميدان ديد نسبتا وسيع، كاملا ضدآب و فاصله راحتي چشم زياد همراه با كاپ‌هاي چشمي با سيستم چرخش و تثبيت براي استفاده آسان با عينك.

در واقع، اگر به دوربين‌هاي دوچشمي ارزان‌تر عادت كرده‌ايد ولي خيلي به آن‌ها علاقه نداريد، تصاوير معركه اين مدل‌ها واقعا شگفت‌زده‌تان خواهد كرد! اگر نمي‌توانيد بيشتر از هزار پوند براي خريد يك جفت دوربين دوچشمي هزينه كنيد و به ساختار بادوام و ضدآب مدل‌هاي خاص راست بين نياز نداريد، يك دوربين دوچشمي كج بين خوب بخريد.

در تئوري و عمل، حتي بهترين راست بين‌ها شفافيت و انتقال نور بهترين كج بين‌ها را ندارند (مدل‌هاي منشور abbe زايس استثنا هستند). بنابراين، لازم نيست از نظر كيفيت تصوير ضرر كنيد. مشكل اين است كه دوربين‌هاي دوچشمي كج بين خيلي خوب زيادي وجود ندارد، زيرا بيشتر شكارچي‌ها و پرنده‌شناسان علاقه‌مند به ساختار ضدآب و طراحي باريك دوربين‌هاي راست بين هستند.

احتمالا بهترين دوربين‌هاي دوچشمي كج بين كوچك، سري Superior E نيكون هستند كه از نظر تصويري و مكانيكي عالي‌اند، ولي ضد آب نيستند. اين دوربين‌ها در اندازه‌هاي ۳۲ × ۸، ۴۲ × ۱۰ و ۵۰ × ۱۲ عرضه مي‌شوند. اندازه‌هاي بزرگ‌تر براي كاربرد نجومي مناسب هستند.

از طرف ديگر، 10x50 FMT-SX و FMTR-SX فوجينون (R به معني روكش پلاستيكي است و غير از آن هيچ تفاوتي بين اين دو مدل وجود ندارد) كيفيت عالي دارند و ضدآب هستند، ولي در مقايسه با دوربين‌هاي نيكون وزن بيشتري دارند.

 

دوربين دوچشمي خوب

 

دوربين دوچشمي تثبيت‌كننده تصوير (IS)
بزرگ‌ترين محدوديت دوربين‌هاي دوچشمي دستي تكان‌هاي بدن است،‌ حتي اگر آن‌ها را محكم نگه داريد. دوربين‌هاي دوچشمي تثبيت‌كننده تصوير (I.S.) اواسط دهه ۹۰ وارد بازار شدند. اين دوربين‌ها مدل‌هاي مختلفي دارند، مثلا مدل‌هاي غيرفعال شامل منشورهاي معلق و بدون نياز به باتري (زايس ۶۰ × ۲۰)، مدل‌هاي ژيروسكوپي تثبيت‌شده (فوجينون) و مدل‌هايي كه از رايانه براي كنترل منشورهاي ويژه‌اي استفاده مي‌كنند (كانن) كه مسير نور را در هر ميلي‌ثانيه تنظيم مي‌كنند. محبوب‌ترين برند در حال حاضر كانن است.

كانن ۳۰ × ۱۰ واقعا براي نجوم خوب است. كافي است دكمه بالاي دوربين را فشار دهيد تا چند ثانيه بعد تصوير ثابت شود و وضوح به‌ طور چشمگيري بهبود پيدا كند. استفاده از اين مدل واقعا به‌ همين سادگي است. حتي مدل ۳۰ × ۱۰ جزئيات بيشتري را نسبت به دوربين‌هاي دوچشمي تثبيت‌نشده نشان مي‌دهد، ولي نور آن در مقايسه با مدل ۴۲ × ۱۰ كمتر است.

با اين‌ حال، مدل ۵۰ × ۱۸ هنگام استفاده چند نقص عجيب دارد. مثلا فوكوس لحظه به لحظه به‌ صورت جزئي تغيير مي‌كند، اگر چه سطح جزئيات ارائه‌ شده توسط اين مدل شگفت‌انگيز است.

 

ده نكته مهم براي انتخاب دوربين دوچشمي براي نجوم
قدرت: ۱۲-۱۰ (۱۸-۱۵ با پشتيباني يا S.)
ديافراگم ۴۰ تا ۶۰ ميلي‌متر
وزن: كمتر از هزار گرم بهترين حالت است، مگر اينكه زور زيادي داشته باشيد. ۱۵۰۰ گرم را حداكثر مطلق در نظر بگيريد.
فاصله راحتي چشم: حداقل ۱۴ ميلي‌متر براي افراد عينكي ولي ۱۶ ميلي‌متر بهتر است.
كاپ چشمي با سيستم توقف با كليك راحت‌تر از نوع تاشو است.
هميشه دنبال پوشش چندلايه كامل باشيد،‌ زيرا تصوير بسيار روشن‌تري را ارائه مي‌دهند. از دوربين‌هاي دوچشمي ساخته‌شده قبل از اواسط دهه هشتاد اجتناب كنيد، زيرا پوشش تك‌لايه دارند.
مطمئن شويد دوربين راست بيني كه مي‌خريد phase coatings داشته باشد. دوربين‌هاي كج بين نيازي به آن‌ ندارند.
دوربين‌هاي دوچشمي راست بين با كيفيت مشابه هميشه گران‌تر از دوربين‌هاي كج بين هستند. بنابراين، مدل ارزان نخريد. اگر بودجه محدود داريد، دوربين كج بين بخريد.
زوم نخريد (دوربين‌هاي دوچشمي لايكا با قدرت دوبرابر استثنا هستند).
قبل از خريد حتما دوربين را امتحان كنيد، زيرا راحتي در دست گرفتن و فاصله راحتي چشم مناسب براي هر فردي متفاوت است.
در نهايت، يكي از بهترين دوربين‌هاي دوچشمي براي نجوم نيكون SE 12 × 50 است. اگرچه توليد اين مدل متوقف شده است، شايد بتوانيد آن را پيدا كنيد.

 

براي اطلاع از مقاله انواع مختلف ميكروسكوپ و كاربرد هر كدام چيست؟ روي لينك كليك كنيد.
 

نتيجه

در اين مقاله اطلاعاتي در مورد دوربين هاي دوچشمي كه مناسب مطالعه نجوم هستند را در اختيار شما قرار داديم. حتي بهترين دوربين دوچشمي مناسب نجوم را به شما معرفي كرديم و اگر شما قصد خريد دوربين دوچشمي و خريد تلسكوپ داريد مي توانيد به سايت موسسه طبيعت آسمان شب مراجعه كنيد. خريد تلسكوپ و خريد دوربين دوچشمي با بهترين قيمت و بهترين كيفيت را در سايت ما تجربه كنيد.

براي دانلود مقاله انتخاب دوربين دوچشمي براي نجوم روي لينك كليك كنيد.
 

 منبع: سايت موسسه طبيعت آسمان شب و انتخاب دوربين دوچشمي براي نجوم


برچسب:
امتیاز دهید:
رتبه از پنج: <~PostRate~>
بازدید: <~PostViwe~>

+ نوشته شده: 1403/2/1 ساعت: ۰۰ توسط:asemaneshab :

سرعت نور چقدر است؟

سرعت حركت نور در خلاء دقيقا ۲۹۹۷۹۲۴۵۸ متر (۹۸۳۵۷۱۰۵۶ فوت) در ثانيه، تقريبا معادل ۱۸۶۲۸۲ مايل در ثانيه است. سرعت حركت نور يك ثابت جهاني است كه در معادله‌ها به‌ عنوان c يا سرعت نور شناخته مي‌شود. بر اساس نظريه نسبيت خاص آلبرت انيشتين كه بيشتر فيزيك نوين بر مبناي آن است، هيچ چيز در جهان نمي‌تواند سريع‌تر از نور حركت كند. بر اساس اين نظريه، با نزديك شدن ماده به سرعت نور، جرم آن بي‌نهايت مي‌شود. بنابراين، سرعت نور به‌عنوان محدوديت سرعت در كل جهان شناخته مي‌شود.

طبق گزارش موسسه ملي استاندارد و فناوري ايالات متحده، سرعت نور به‌ قدري تغييرناپذير است كه از آن براي تعريف اندازه‌گيري‌هاي استاندارد بين‌المللي مانند متر (و همچنين مايل، فوت و اينچ) استفاده مي‌كنند. اين ثابت از طريق معادله‌هاي خاص به تعريف كيلوگرم و واحد دما كلوين نيز كمك مي‌كند.

با وجود شهرت سرعت نور به‌ عنوان يك ثابت جهاني، دانشمندان و نويسندگان داستان‌هاي علمي تخيلي همچنان به سفر با سرعت بالاتر از نور فكر مي‌كنند. تا كنون هيچ كس نتوانسته است به سرعت مافوق نور دست پيدا كند ولي اين موضوع مانع حركت جمعي به سمت داستان‌هاي جديد، اختراع‌هاي جديد و قلمروهاي جديد فيزيك نشده است.

 

سال نوري چيست؟
سال نوري مسافتي است كه نور مي‌تواند در يك سال طي كند كه معادل تقريبا ۶ تريليون مايل (۱۰ تريليون كيلومتر) است. سال نوري يكي از روش‌هاي مورداستفاده اخترشناسان و فيزيكدانان براي اندازه‌گيري فواصل بسيار زياد در سراسر جهان است.

نور ماه در حدود يك ثانيه به چشم ما مي‌رسد، يعني ماه يك ثانيه نوري با ما فاصله دارد. نور خورشيد حدود ۸ دقيقه طول مي‌كشد تا به چشم ما برسد، بنابراين فاصله خورشيد از ما ۸ دقيقه نوري است. نور آلفا قنطورس كه نزديك‌ترين منظومه ستاره‌اي به منظومه ستاره‌اي ماست، تقريبا ۴.۳ سال طول مي‌كشد تا به ما برسد. بنابراين، آلفا قنطورس ۴.۳ سال نوري از ما فاصله دارد.

مركز تحقيقات گلن ناسا در وب‌سايت خود مي‌گويد: «براي درك اندازه يك سال نوري، محيط زمين (۲۴۹۰۰ مايل) را در نظر بگيريد، آن را در يك خط مستقيم قرار دهيد، طول اين خط را در ۷.۵ ضرب كنيد (فاصله مربوطه يك ثانيه نوري است) و سپس ۳۱.۶ ميليون خط مشابه آن را پشت سر هم قرار دهيد. فاصله حاصل تقريبا ۶ تريليون (۶ با ۱۲ صفر) مايل است!»

ستاره‌ها و ساير اجرام فراتر از منظومه شمسي در فاصله از چند سال نوري تا چند ميليارد سال نوري قرار دارند. هر چيزي كه ستاره‌شناسان در جهان دور مي‌بينند، به‌ معناي واقعي كلمه تاريخ است. به‌ عبارت ديگر وقتي ستاره‌شناسان اجرام دوردست را مطالعه مي‌كنند، نوري را مي‌بينند كه اين اجرام را همان‌طور كه در زمان خروج نور از آن‌ها بوده‌اند، نشان مي‌دهد.

اين اصل اخترشناسان را قادر كرده است تا جهان را همان‌ طور كه ۱۳.۸ ميليارد سال پيش بعد از بيگ بنگ به‌ نظر مي‌رسيد، ببينند. اجرامي كه ۱۰ ميليارد سال نوري از ما فاصله دارند، همان شكلي ديده مي‌شوند كه ۱۰ ميليارد سال پيش، نسبتا كمي پس از آغاز جهان به‌ نظر مي‌رسيدند. به‌ عبارت ديگر ظاهري را كه امروز دارند، نمي‌بينيم.

 

سرعت نور

 

چه چيزي سريع‌تر از سرعت نور است؟
هيچ چيزي سريع‌تر از نور نيست. نور يك محدوديت سرعت جهاني است و طبق نظريه نسبيت انيشتين، سريع‌ترين سرعت در جهان را دارد يعني ۳۰۰ هزار كيلومتر در ثانيه (۱۸۶ هزار مايل در ثانيه).

 

آيا سرعت نور ثابت است؟
سرعت نور يك ثابت جهاني در خلاء، مانند خلاء فضا، است. با اين‌ حال، نور وقتي از يك محيط جذب‌كننده مانند آب (۲۲۵۰۰۰ كيلومتر در ثانيه يا ۱۴۰۰۰ مايل در ثانيه) يا شيشه (۲۰۰ هزار كيلومتر در ثانيه يا ۱۲۴ هزار مايل در ثانيه) عبور مي‌كند، ممكن است كمي كند شود.

 

براي اطلاع از مقاله خورشيد چقدر داغ است؟ روي لينك كليك كنيد.
 

چه كسي سرعت نور را كشف كرد؟
رومر در سال ۱۶۷۶ يكي از اولين اندازه‌گيري‌هاي سرعت نور را از طريق رصد قمرهاي مشتري انجام داد. سرعت نور براي اولين بار در سال ۱۸۷۹ توسط آزمايش مايكلسون-مورلي با دقت بالا اندازه‌گيري شد.

 

چگونه سرعت نور را مي‌دانيم؟
رومر با مشاهده خسوف‌هاي آيو، قمر مشتري، توانست سرعت نور را اندازه‌گيري كند. رومر متوجه شد وقتي مشتري به زمين نزديك‌تر است، خسوف‌هاي آيو كمي زودتر از زماني كه مشتري دورتر است اتفاق مي‌افتد. رومر معتقد بود دليل آن اين است كه وقتي مشتري از زمين دورتر است، مدت بيشتري طول مي‌كشد تا نور اين مسافت را طي كند.

 

اندازه گيري سرعت نور

 

سرعت نور چطور اندازه‌گيري شد؟
در اوايل قرن پنجم، فيلسوفان يوناني مانند امپدوكلس و ارسطو، درباره ماهيت سرعت نور اختلاف نظر داشتند. امپدوكلس معتقد بود نور از هر چيزي كه ساخته شده است، بايد حركت كند و بنابراين بايد سرعت حركت داشته باشد.

ارسطو در رساله خود با عنوان «درباره حواس و محسوس» ديدگاه امپدوكلس را رد و استدلال كرد كه نور، برخلاف صدا و بو، آني است. ارسطو اشتباه مي‌كرد ولي صدها سال طول كشيد تا كسي آن را ثابت كند. در اواسط دهه ۱۶۰۰، ستاره‌شناس ايتاليايي گاليله يك آزمايش انجام داد. دو نفر با فانوس‌هاي پوشش‌دار روي تپه‌هايي با فاصله كمتر از يك مايل ايستادند.

يكي از آن‌ها پوشش فانوسش را برداشت. وقتي طرف مقابل نور را ديد، او هم پوشش فانوسش را برداشت. فاصله آزمايشي گاليله براي ثبت سرعت نور كافي نبود و فقط توانست نتيجه بگيرد كه نور حداقل ۱۰ برابر سريع‌تر از صوت حركت مي‌كند.

در دهه ۱۶۷۰، «اوله رومر»، ستاره‌شناس دانماركي، تلاش كرد تا يك جدول زماني قابل‌ اعتماد براي ملوانان ايجاد كند. به‌گفته ناسا، رومر به‌ طور تصادفي بهترين تخمين جديد سرعت نور را به‌دست آورد.

رومر براي ايجاد يك ساعت نجومي، زمان دقيق خسوف آيو، يعني قمر مشتري را ثبت كرد. با گذشت زمان، رومر مشاهده كرد كه زمان خسوف‌هاي آيو معمولا با محاسبه‌هاي او منطبق نيست. او متوجه شد كه خسوف‌ها وقتي مشتري و زمين از يكديگر دور مي‌شوند، بيشترين تاخير را دارند و وقتي زمين و مشتري به هم نزديك مي‌شوند، زودتر از موعد ظاهر مي‌شوند. همچنين وقتي زمين و مشتري در نزديك‌ترين يا دورترين نقطه از هم قرار دارند، خسوف طبق زمان‌بندي رخ مي‌دهد.

اين مشاهده آنچه را كه امروزه به‌ عنوان اثر دوپلر مي‌شناسيم، نشان داد. اثر دوپلر تغيير در فركانس نور يا صداي ساطع‌شده از يك جسم متحرك است كه در دنياي نجوم به‌ عنوان به‌ اصطلاح انتقال به سرخ ظاهر مي‌شود. رومر به‌ صورت شهودي تشخيص داد كه نور يك زمان قابل‌اندازه‌گيري طول مي‌كشد تا از آيو به زمين برسد. رومر از مشاهده‌هاي خود براي تخمين سرعت نور استفاده كرد.

او در مقاله‌اي در سال ۱۹۹۸ در مجله آمريكايي فيزيك استدلال كرد از آن‌جايي‌ كه اندازه منظومه شمسي و مدار زمين هنوز به‌ طور دقيق شناخته نشده، محاسبه‌هاي او ممكن است تا حدودي اشتباه باشند. با اين‌ حال، دانشمندان چند رقم مشخص داشتند. رومر سرعت نور را حدود ۱۲۴۰۰۰ مايل در ثانيه (۲۰۰ هزار كيلومتر بر ثانيه) محاسبه كرد.

در سال ۱۷۲۸، فيزيكدان انگليسي به اسم «جيمز بردلي»، مجموعه جديدي از محاسبه‌ها را بر اساس تغيير موقعيت ظاهري ستاره‌ها ناشي از گردش زمين دور خورشيد انجام داد. او سرعت نور را ۱۸۵۰۰۰ مايل در ثانيه (۳۰۱ هزار كيلومتر بر ثانيه) تخمين زد كه طبق گزارش انجمن فيزيك آمريكا حدود ۱درصد با مقدار واقعي متفاوت است.

در اواسط دهه ۱۸۰۰، سرعت نور دوباره مورد توجه قرار گرفت. «ايپوليت لويي فيزو»، فيزيكدان فرانسوي، پرتويي از نور را روي يك چرخ دندانه‌دار كه با سرعت مي‌چرخيد تنظيم كرد و آينه‌اي در فاصله ۵ مايلي (۸ كيلومتري) آن قرار داد تا نور را به منبع خود بازتاب دهد. تغيير سرعت چرخ به فيزو اجازه داد تا محاسبه كند چقدر طول مي‌كشد تا نور از سوراخ به آينه برسد و دوباره برگردد.

يك فيزيكدان فرانسوي ديگر به اسم «لئون فوكو»، از آينه چرخان به‌ جاي چرخ براي انجام آزمايش مشابه استفاده كرد. اين دو روش مستقل سرعت نور را با اختلاف حدود ۱۰۰۰ مايل در ثانيه (۱۶۰۹ كيلومتر بر ثانيه) از سرعت واقعي نور تخمين زدند.

به گفته دانشگاه ويرجينيا، دانشمند ديگري كه به معماي سرعت نور پرداخت، «آلبرت آ. مايكلسون» لهستاني بود كه در كاليفرنيا بزرگ شد و با حضور در آكادمي نيروي دريايي ايالات متحده، علاقه بيشتري به فيزيك پيدا كرد.

مايكلسون در سال ۱۸۷۹ تلاش كرد تا روش فوكو را براي تعيين سرعت نور تكرار كند، ولي فاصله بين آينه‌ها را افزايش داد و از آينه‌ها و عدسي‌هاي بسيار با كيفيت استفاده كرد. سرعتي كه او تخمين زد ۱۸۶۳۳۵ مايل در ثانيه (۲۹۹۹۱۰ كيلومتر بر ثانيه) بود كه تا ۴۰ سال به‌ عنوان دقيق‌ترين اندازه‌گيري سرعت نور موردقبول بود.

مايكلسون تصميم گرفت دوباره سرعت نور را اندازه‌گيري كند. او در دور دوم آزمايش‌هاي خود، چراغ‌هايي را بين دو قله كوه با فواصل دقيق اندازه‌گيري‌شده روشن كرد تا تخمين دقيق‌تري به‌دست آورد.

سپس در سومين تلاش خود درست قبل از مرگش در سال ۱۹۳۱، يك لوله كم‌فشار فولادي موجدار به طول يك مايل ساخت. اين لوله خلاء را شبيه‌سازي مي‌كرد كه مي‌توانست تاثير هوا بر سرعت نور را براي اندازه‌گيري دقيق‌تر حذف كند. سرعت به‌ دست‌آمده نهايي فقط كمي كمتر از مقدار پذيرفته‌شده سرعت نور امروزي بود.

«اتان سيگال»، اخترفيزيكدان، در وبلاگ علمي فوربس اشاره كرد كه مايكلسون ماهيت خود نور را نيز مطالعه كرد. برترين دانشمندان فيزيك در زمان آزمايش‌هاي مايكلسون به دو گروه تقسيم شده بودند: آيا نور يك موج است يا ذره؟

مايكلسون همراه با همكارش «ادوارد مورلي» با اين فرض كار مي‌كردند كه نور درست مانند صدا، به‌ صورت موجي حركت مي‌كند. مايكلسون و مورلي و ساير فيزيكدانان آن زمان استدلال كردند همان‌طور كه صوت براي حركت به ذره‌ها نياز دارد، نور هم بايد نوعي وسيله براي حركت داشته باشد. اين ماده نامرئي و غيرقابل كشف «اتر درخشنده» (يا اتر) نام دارد.

اگرچه مايكلسون و مورلي يك تداخل‌سنج پيچيده ساختند (نسخه‌اي بسيار ابتدايي از ابزاري كه امروزه در رصدخانه‌ي تداخل‌سنج ليزري امواج گرانشي لايگو استفاده مي‌شود)، نتوانستند مدركي دال بر اتر درخشنده پيدا كند. بنابراين، نتيجه گرفتند كه نور مي‌تواند از خلاء عبور كند و مي‌كند.

سيگال نوشت: «اين آزمايش و مجموعه كارهاي مايكلسون به‌ قدري انقلابي بود كه باعث شد تنها فردي در تاريخ باشد كه جايزه نوبل را به ‌دليل كشف نكردن چيزي دريافت كرد. اين آزمايش ممكن است يك شكست كامل بوده باشد، ولي آنچه ما از آن آموختيم براي بشريت و درك جهان هستي بيشتر از هر موفقيتي بود!»

 

نسبيت خاص و سرعت نور

 

نسبيت خاص و سرعت نور
نظريه نسبيت خاص اينشتين انرژي، ماده و سرعت نور را در معادله معروف E = mc^2 يكپارچه كرد. اين معادله رابطه بين جرم و انرژي را به اين شكل توصيف مي‌كند كه مقادير كوچك جرم (m) حاوي مقدار زيادي انرژي (E) است يا از آن تشكيل شده‌ است.

 اين چيزي است كه بمب‌هاي هسته‌اي را بسيار قدرتمند مي‌كند، چون آ‌ن‌ها جرم را به انفجارهاي انرژي تبديل مي‌كنند. از آن‌ جايي ‌كه انرژي برابر است با جرم ضرب در مربع سرعت نور، سرعت نور به‌ عنوان يك عامل تبديل عمل مي‌كند و دقيقا توضيح مي‌دهد كه چقدر انرژي بايد درون ماده باشد. همچنين از آن‌جايي ‌كه سرعت نور بسيار زياد است، حتي مقدار كمي جرم بايد معادل مقدار زيادي انرژي باشد.

اين معادله براي توصيف دقيق جهان مستلزم اين است كه سرعت نور يك ثابت تغييرناپذير باشد. انيشتين اعلام كرد كه نور در خلاء حركت مي‌كند و نه در اتر درخشنده و سرعت آن ارتباطي با سرعت ناظر ندارد.

 

براي اطلاع از مقاله ستاره رشته اصلي تعريف و چرخه عمر روي لينك كليك كنيد.
 

فرض كنيد كساني كه در يك قطار نشسته‌اند اگر به قطاري كه در امتداد يك مسير موازي حركت مي‌كند نگاه كنند، حركت نسبي آن را نسبت به خود صفر مي‌بينند. اما ناظراني كه تقريبا با سرعت نور حركت مي‌كنند، همچنان نور را با سرعت بيش از ۶۷۰ ميليون مايل در ساعت در حال دور شدن مي‌بينند. به اين دليل كه حركت بسيار سريع يكي از تنها روش‌هاي تاييدشده سفر در زمان است. زمان در واقع براي اين ناظراني كاهش مي‌يابد و آن‌ها آهسته‌تر پير مي‌شوند و لحظه‌هاي كمتري را نسبت به ناظراني كه آهسته حركت مي‌كنند، درك مي‌كنند.

به‌ عبارت ديگر، انيشتين پيشنهاد كرد كه سرعت نور با زمان يا مكاني كه آن را اندازه مي‌گيريد يا سرعت حركت شما تغيير نمي‌كند. بنابراين، اجسام داراي جرم هرگز نمي‌توانند به سرعت نور برسند. اگر جسمي به سرعت نور برسد، جرم آن بي‌نهايت مي‌شود و در نتيجه انرژي مورد نياز براي حركت جسم نيز بي‌نهايت مي‌شود كه غيرممكن است.

اين يعني اگر درك خود از فيزيك را بر اساس نسبيت خاص قرار دهيم (مثل بيشتر فيزيكدانان مدرن)، سرعت نور حد سرعت غيرقابل تغيير جهان ما است، يعني سريع‌ترين سرعتي كه هر چيزي مي‌تواند طبق آن حركت كند.

 

چه چيزي سريع‌تر از نور حركت مي‌كند؟
اگرچه سرعت نور به‌ عنوان محدوديت سرعت كيهان در نظر گرفته مي‌شود، سرعت انبساط جهان بيشتر است. «پل ساتر»، اخترفيزيكدان، در مقاله‌اي براي Space.com نوشت كه جهان به‌ ازاي هر مگاپارسك فاصله از ناظر، كمي بيش از ۴۲ مايل (۶۸ كيلومتر) در ثانيه منبسط مي‌شود (يك مگاپارسك ۳.۲۶ ميليون سال نوري است).

به‌ عبارت ديگر، به‌ نظر مي‌رسد كهكشاني در فاصله ۱ مگاپارسكي با سرعت ۴۲ مايل در ثانيه (۶۸ كيلومتر بر ثانيه) از كهكشان راه شيري دور مي‌شود، در حاليكه كهكشاني در فاصله دو مگاپارسكي با سرعتي نزديك به ۸۶ مايل در ثانيه (۱۳۶ كيلومتر بر ثانيه) عقب‌نشيني مي‌كند.

ساتر توضيح مي‌دهد: «بالاخره در فاصله‌اي غيرقابل‌تصور، سرعت از سرعت نور فراتر مي‌رود كه ناشي از انبساط طبيعي و منظم فضا است. به‌ نظر غير واقعي مي‌رسد، اينطور نيست؟» به‌ گفته ساتر، نسبيت خاص يك محدوديت سرعت مطلق در جهان ارائه مي‌دهد ولي نظريه انيشتين در سال ۱۹۱۵ درباره نسبيت عام امكان رفتارهاي متفاوت را زماني كه فيزيك مورد بررسي ديگر محلي نباشد، فراهم مي‌كند.

«يك كهكشان در سمت دور جهان؟ اين حوزه نسبيت عام است كه مي‌گويد: چه كسي اهميت مي‌دهد! آن كهكشان مي‌تواند هر سرعتي را كه بخواهد داشته باشد، تا زماني كه خيلي دور بماند و نه نزديك. نسبيت خاص به سرعت ابر نوري يا اجرام ديگر يك كهكشان دور اهميتي نمي‌دهد و شما هم نبايد به آن اهميت دهيد.»

 

كم شدن سرعت نور

 

آيا ممكن است سرعت نور كم شود؟
فرض بر اين است كه نور در خلاء با حداكثر سرعت حركت مي‌كند ولي هنگام عبور از هر ماده‌اي ممكن است كمي كند شود. مقداري كه يك ماده نور را كند مي‌كند ضريب شكست آن ناميده مي‌شود. نور هنگام تماس با ذره‌ها خم مي‌شود كه منجر به كاهش سرعت مي‌شود.

مثلا نوري كه در جو زمين حركت مي‌كند تقريبا با سرعت نور در خلاء حركت مي‌كند و فقط سه ده هزارم كمتر است. در مقابل نوري كه از يك الماس مي‌گذرد به كمتر از نصف سرعت معمول خود مي‌رسد، ولي همچنان سرعتي بيش از ۲۷۷ ميليون مايل در ساعت (تقريبا ۱۲۴ هزار كيلومتر بر ثانيه) دارد. اين سرعت بسيار بالا است، ولي با حداكثر سرعت نور تفاوت قابل‌توجهي دارد.

بر اساس مطالعه اي كه در سال ۲۰۰۱ در مجله نيچر منتشر شد، نور را مي‌توان درون ابرهاي فوق سرد اتم‌ها به دام انداخت و حتي متوقف كرد. اخيرا مطالعه‌اي كه در سال ۲۰۱۸ منتشر شد، روش جديدي را براي متوقف كردن نور در مسيرهاي خود در «نقاط استثنايي» يا مكان‌هايي كه دو گسيل نور مجزا تلاقي مي‌كنند و يكي مي‌شوند، پيشنهاد كرد.

محققان همچنين تلاش كرده‌اند سرعت نور را حتي زماني كه در خلاء حركت مي‌كند، كاهش دهند. تيمي از دانشمندان اسكاتلندي با موفقيت سرعت يك فوتون يا ذره نور را حتي زماني كه در خلاء حركت مي‌كرد، كاهش دادند. در اندازه‌گيري‌هاي آن‌ها، تفاوت سرعت فوتون كندشده و فوتون عادي تنها چند ميليونيم متر بود ولي همچنان نشان داد كه نور در خلاء مي‌تواند كندتر از سرعت رسمي نور حركت كند.

 

آيا مي‌توانيم سريع‌تر از نور سفر كنيم؟
داستان‌هاي علمي تخيلي ايده سرعت بي‌نهايت را دوست دارند. سفر سريع‌تر از نور موضوع بسياري از فيلم‌ها و كتاب‌ها بوده است. سرعت بي‌نهايت فضاي بيكران را متراكم مي‌كند و به شخصيت‌ها اجازه مي‌دهد به‌ راحتي بين منظومه‌هاي ستاره‌اي سفر كنند.

در حاليكه سفر سريع‌تر از نور غيرممكن نيست، براي عملي كردن آن به قوانين عجيب و غريب نياز داريم. خوشبختانه، براي علاقه‌مندان علم تخيلي و فيزيكدانان نظري، مسيرهاي جديد زيادي براي كشف وجود دارد. تنها كاري كه بايد انجام دهيم اين است كه بفهميم چگونه ثابت بمانيم و در عوض فضاي اطراف را حركت دهيم. زيرا بر اساس نسبيت خاص، قبل از رسيدن به سرعت به‌ اندازه كافي زياد نابود خواهيم شد. يك ايده پيشنهادي شامل يك سفينه فضايي است كه مي‌تواند حباب فضازمان پيرامون خود را جمع كند. اين ايده در تئوري و همچنين داستان عالي به‌ نظر مي‌رسد.

«ست شوستاك»، ستاره‌شناس موسسه جستجوي هوش فرازميني (SETI) در كاليفرنيا در مصاحبه‌اي در سال ۲۰۱۰ گفت: «اگر كاپيتان كرك مجبور بود با سرعت سريع‌ترين موشك‌هاي ما حركت كند، صد هزار سال طول مي‌كشيد تا به منظومه ستاره‌اي بعدي برسد.» بنابراين، اين داستان علمي تخيلي مدت‌هاست كه راهي را براي غلبه بر محدوديت سرعت فرض كرده تا داستان كمي سريع‌تر پيش رود.

بدون سفر سريع‌تر از نور، ماجراهاي فيلم‌هايي مثل پيشتازان فضا يا جنگ ستارگان غيرممكن خواهد بود. اگر قرار باشد بشريت به دورترين نقاط جهان در حال گسترش برسد، فيزيكدانان آينده بايد شجاعانه پا در مسيرهايي بگذارند كه قبلا هيچ كس نرفته است.

 

سفر با سرعت بيشتر از نور

 

نتيجه

در اين مقاله به اندازه گيري سرعت نور و نظريات و كشفيات دانشمندان مختلف مطالبي را آورديم و متوجه شديم كه سرعت نور با چه معادلاتي اندازه گيري مي شود. اگر دانشمندان و يا اخترشناسان بخواهند فاصله ديگر اجرام را تا زمين ما تخمين بزنند از سرعت نور استفاده مي كنند. اگر شما هم مي خواهيد فاصله ديگر اجرام را با زمين تماشا كنيد مي توانيد با خريد تلسكوپ فاصله و ديگر اجرام آسماني را ملاحظه نمائيد. خريد تلسكوپ در سايت موسسه طبيعت آسمان شب با بهترين قيمت و كيفيت امكان پذير است.

 

براي دانلود مقاله سرعت نور چقدر است؟ روي لينك كليك كنيد.
 

 منبع: سايت موسسه طبيعت آسمان شب و سرعت نور چقدر است؟


برچسب:
امتیاز دهید:
رتبه از پنج: <~PostRate~>
بازدید: <~PostViwe~>

+ نوشته شده: 1403/1/31 ساعت: ۲۱ توسط:asemaneshab :

انواع مختلف ميكروسكـوپ و كاربرد هر كدام چيست؟

انواع مختلفي از ميكروسكوپ‌ها وجود دارد كه هر كدام كاربرد خاصي دارند. در اين مقاله، اطلاعاتي در مورد پنج نوع مختلف ميكروسكوپ همراه با كاربردهاي هر كدام و اينكه چه كسي ممكن است از آن‌ها استفاده كند، ارائه كرده‌ايم. زير هر توضيح ميـكروسكوپ و كاربرد آن عكسي قرار دارد كه با استفاده از همان ميـكروسكوپ خاص گرفته شده است.

 

۵ نوع مختلف ميكروسكـوپ
انواع ميـكروسكـوپي كه در اين مقاله بررسي مي‌كنيم عبارتند از:

ميكروسكـوپ استريو يا سه‌بعدي
ميكروسكـوپ مركب
ميكروسكوپ معكوس يا وارونه
ميكروسكوپ متالورژيكي
ميكروسكوپ پلاريزان
 

ميكروسكـوپ استريو

 

1. ميكروسكـوپ استريو
ميكروسكوپ‌هاي استريو براي مشاهده نمونه‌هاي مختلفي به‌ كار مي‌روند كه مي‌توانيد در دستانتان نگه داريد. اين مدل يك تصوير سه‌ بعدي يا استريو ارائه مي‌كند و بزرگنمايي آن به‌ طور معمول بين ۱۰ تا ۴۰ برابر است.

ميكروسكـوپ استريو در توليد، كنترل كيفيت، جمع‌آوري سكه، علوم، پروژه‌هاي تشريح دبيرستان و گياه‌شناسي مورد استفاده قرار مي‌گيرد. اين دستگاه معمولا نور منتقل‌شده و همچنين منعكس‌شده را فراهم مي‌كند و براي مشاهده نمونه‌اي كه اجازه عبور نور را نمي‌دهد، قابل‌ استفاده است. نمونه‌هايي كه معمولا زير مدل استريو مشاهده مي‌شوند عبارتند از سكه‌ها، گل‌ها، حشره‌ها، قطعه‌هاي پلاستيكي يا فلزي، تخته‌هاي مدار چاپي، بافت‌هاي پارچه، آناتومي قورباغه و سيم‌ها.

اين تصوير يك سكه زير ميكروسكوپ استريو با بزرگنمايي ۲۰ برابر است.

 

تصوير سكه زير ميكروسكـوپ

 

2. ميكروسكوپ مركب
ميكروسكوپ مركب به ميكروسكوپ بيولوژيكي نيز معروف است. اين مدل در آزمايشگاه‌ها، مدارس، تصفيه‌خانه‌هاي فاضلاب، مطب‌هاي دامپزشكي و بافت‌شناسي و پاتولوژي استفاده مي‌شود. نمونه‌هايي كه زير ميكروسكوپ مركب مشاهده مي‌شوند، بايد روي لام قرار بگيرند و با استفاده از لامل صاف شوند. دانش‌آموزان معمولا اسلايدهاي آماده‌شده را مشاهده مي‌كنند، زيرا فرايند آماده‌سازي اسلايد زمان‌بر است.

از ميكروسكـوپ مركب براي مشاهده نمونه‌هاي مختلفي استفاده مي‌شود كه بعضي از آن‌ها عبارتند از سلول‌هاي خوني، سلول‌هاي گونه، انگل‌ها، باكتري‌ها، جلبك‌ها، بافت‌ها و بخش‌هاي نازك اندام‌ها. اين دستگاه براي مشاهده نمونه‌هايي كه با چشم غيرمسلح ديده نمي‌شوند، استفاده مي‌شود.

بزرگنمايي ميكروسكوپ مركب معمولا ۴۰، ۱۰۰، ۴۰۰ و گاهي ۱۰۰۰ برابر است. دستگاه‌هايي را كه بزرگنمايي بيش از ۱۰۰۰ برابر را تبليغ مي‌كنند نخريد، زيرا بزرگنمايي خالي با وضوح پايين ارائه مي‌دهند.

اين تصوير از هاگ‌هاي قارچ زير ميكروسـكوپ مركب بيولوژيكي با بزرگنمايي ۴۰۰ برابر گرفته شده است.

 

هاگ‌هاي قارچ زير ميكروسكـوپ مركب

 

3. ميكروسكوپ معكوس يا وارونه
اين مدل در دو نوع بيولوژيكي يا متالورژيكي در دسترس است. ميكروسكوپ‌هاي معكوس بيولوژيكي بزرگنمايي ۴۰، ۱۰۰ و گاهي ۲۰۰ و ۴۰۰ برابر ارائه مي‌كنند. اين مدل براي مشاهده نمونه‌هاي زنده كه در پتري ديش هستند، به‌كار مي‌رود.

ميكروسكـوپ معكوس به كاربر اين امكان را مي‌دهد كه پتري ديش را روي يك صفحه صاف بگذارد كه عدسي‌هاي شيئي زير آن قرار دارند. اين مدل براي لقاح آزمايشگاهي، تصويربرداري از سلول‌هاي زنده، زيست‌شناسي رشد، زيست‌شناسي سلولي، علوم اعصاب و ميكروبيولوژي استفاده مي‌شود.

 

براي اطلاع از مقاله خورشيد چقدر داغ است؟ روي لينك كليك كنيد.
 

ميكروسكـوپ‌هاي معكوس بيشتر در تحقيق براي تجزيه و تحليل و مطالعه بافت‌ها و سلول‌ها و به‌ ويژه سلول‌هاي زنده مورد استفاده قرار مي‌گيرند. مدل متالورژيكي براي بررسي قطعه‌هاي بزرگ با بزرگنمايي بالا از نظر شكستگي يا گسل استفاده مي‌شود. بزرگنمايي آن‌ها مشابه مدل بيولوژيكي است، با اين تفاوت كه نمونه‌ها در پتري ديش قرار نمي‌گيرند.

براي استفاده از اين مدل، بايد يك برش صاف از نمونه آماده شود تا روي صفحه قرار بگيرد. اين نمونه صاف صيقل داده مي‌شود و گاهي به آن پوك نيز مي‌گويند.

 

ميكروسكـوپ معكوس

 

ميكروسكـوپ معكوس متالوگرافي مدل IMM–480
ميكروسكوپ معكوس متالوگرافي صا ايران مدل IMM–480 كه با نام «Inverted metallurgical Microscope MJ42» نيز شناخته مي‌شود مجهز به با «سامانه نوري اصلاح شده در بينهايت» مخصوص ميكروسكوپ‌هاي آزمايشگاهي-صنعتي Infinity Corrected Optics است . ميكروسكوپي قدرتمند و ارگونوميك براي بررسي‌هاي آزمايشگاهي طولاني مدت در زمينه‌هاي زير:

ابزار تحقيقاتي دانش پژوهان و محققان علوم متالورژي
كارگاه هاي ريخته گري و عمليات حرارتي
آزمايشگاههاي تخصصي و متالوگرافي
دانشگاه ها و موسسات علمي و مراكز صنعتي
كارخانه‌ها و مراكز توليدي
 

ميكروسكوپ معكوس متالوگرافي

 

بزرگ‌نمايي 100 تا 1000 برابر  با قابليت تفكيك 0.002  ميلي‌متر
چهار شيئي (لنز) مسطح  Plan Achromatic 10x,20x,50x,100x
با «سامانه نوري اصلاح شده در بينهايت» مخصوص ميكروسكوپ‌هاي آزمايشگاهي-صنعتي Infinity Corrected Optics
كله‌گي با زاويه 45 درجه و چشمي‌هايي با ميدان ديد باز و فاصله كانوني 22 ميليمتر  WF10x
بدنه مستحكم با طراحي ارگونوميك براي بررسي‌هاي آزمايشگاهي طولاني مدت
داراي پيچ تنظيم فوكوس سريع بعلاوه پيچ تنظيم فوكوس دقيق
لنزهاي شيئي تخت كننده تصوير با قابليت فوكوس با فاصله زياد LWD Plan Objective
بدون نياز به روغن اميرسون در بزرگنمايي 1000 برابر
داراي فيلترهاي رنگي زرد، سبز و آبي
قابليت اتصال دوربين (به عنوان چشم سوم) در كنار بدنه دستگاه، – دوربين جداگانه تهيه ميشود
ميز كار بزرگ 20×24 سانتيمتري با فضاي كاري گسترده با قابليت 3×3 سانتيمتر حركت
قابليت تنظيم فاصله دوچشمي 53 تا 75 ميليمتر
ميكروسكوپ معكوس متالوگرافي صا ايران مدل IMM–480 با منبع نور هالوژن و قابليت تنظيم مقدار روشنايي
قابليت مشاهده تصاوير با استفاده از فيلتر آنالايزر و پلارايزر -مواردي چون كريستال مايع و پليمرهاي بيومديكال در علوم زمين شناسي و متالوژي و …
 

4. ميكروسكوپ متالورژيكي
ميكروسكوپ‌هاي متالورژيكي دستگاه‌هايي با قدرت بالا هستند كه براي مشاهده نمونه‌هايي كه اجازه عبور نور را نمي‌دهند، طراحي شده‌اند.

نور منعكس‌شده از طريق عدسي‌هاي شيئي به سمت پايين مي‌تابد و بزرگنمايي ۵۰، ۱۰۰، ۲۰۰ و گاهي ۵۰۰ برابر فراهم مي‌كند. ميكروسكوپ‌هاي متالورژيكي براي بررسي ترك‌هاي ميكروني در فلزها، لايه‌هاي بسيار نازك پوشش‌ها مانند رنگ و اندازه‌گيري دانه استفاده مي‌شوند.

اين مدل همچنين در صنعت هوافضا، صنعت خودروسازي و شركت‌هايي كه ساختارهاي فلزي، كامپوزيت‌ها، شيشه، چوب، سراميك، پليمرها و كريستال‌هاي مايع را تجزيه و تحليل مي‌كنند، به‌كار مي‌رود.

اين تصوير يك قطعه فلز با خراش‌هايي روي آن است كه توسط ميكروسكوپ متالورژيكي با بزرگنمايي ۱۰۰ برابر گرفته شده است.

 

تصوير فلز زير ميكروسكوپ

 

5. ميكروسكوپ پلاريزان
اين مدل از نور پلاريزه همراه با نور عبوري يا منعكس‌شده براي بررسي مواد شيميايي، سنگ‌ها و كاني‌ها استفاده مي‌كند. ميكروسكوپ‌هاي پلاريزان روزانه توسط زمين‌شناسان، سنگ‌شناسان، شيميدانان و صنعت داروسازي مورد استفاده قرار مي‌گيرند.

تمام ميكروسكوپ‌هاي پلاريزان شامل پلاريزور و آنالايزر هستند. پلاريزور تنها به امواج نوري خاصي اجازه عبور مي‌دهد. در مقابل، آنالايزر ميزان نور و جهت نوري را كه نمونه را روشن مي‌كند، تعيين مي‌كند. پلاريزور اساسا طول موج‌هاي مختلف نور را روي يك صفحه متمركز مي‌كند. اين باعث مي‌شود ميكروسكـوپ براي مشاهده مواد دوشكستي ايده‌آل باشد.

اين تصوير ويتامين C است كه زير ميكروسكـوپ پلاريزان با بزرگنمايي ۲۰۰ برابر گرفته شده است.

 

تصوير ويتامين سي زير ميكروسكـوپ

 

ميكروسكوپ پلاريزان، نوري عبوري و بازتابي Phenix PH-PG3230
در بسياري از حوزه‌هاي علمي و صنعتي ميكروسكـوپ‌هاي نوري معمول چندان كارايي ندارند و نياز به نور پلاريزه است. نور پلاريزه راهكاري براي افزايش كنتراست تصوير و بالاتر بردن توانايي در تفكيك اجزاي تصوير است. در حال حاضر در اغلب حوزه‌هاي علمي، تحقيقاتي و صنعتي از ميكروسكـوپ‌هاي پلاريزان استفاده مي‌شود از جمله:

زمين‌شناسي (مطالعه انواع سنگ‌ها، كاني‌ها، سنگ‌نگاري، مواد معدني، مواد كريستالي، ذغال سنگ و ...)

صنعت (كاربردهاي ساختماني براي كشف درز، شكاف، حباب در بتن ، لوله و ساير مصالح. كاربرد در متالوژي، صنايع پلاستيك، شيشه. تعيين نوع، جنس و كيفيت مواد شيميايي و طبيعي و كاربردهاي بسيار ديگر)

 

ميكروسكـوپ پلاريزان

 

ميكروسكـوپ آزمايشگاهي ايده‌آل براي علوم زمين‌شناسي و شاخه‌هاي مرتبط(بزرگ‌نمايي تا 600 برابر)
مناسب صنايع شيميايي، نفتي، الكترونيك، پزشكي، زيست‌شناسي، آزمايشگاهي و غيره
با كاربرد صنعتي در كنترل كيفيت  انواع پليمرها و پلاستيك‌ها، شيشه‌ها، مواد شيميايي و ساير مواد
طراحي ارگونوميك براي بررسي‌هاي آزمايشگاهي طولاني مدت
با «سامانه نوري اصلاح شده در بينهايت» مخصوص ميكروسكـوپ‌هاي آزمايشگاهي-صنعتي infinity optical system
عدسي‌هاي شيئي اصلاح شده بدون خطاي رنگي و تصوير مسطح strain-free plan achromatic objective
بدنه بسيار مستحكم فلزي با پوشش رنگ الكترواستاتيك
ميز كار گرد به قطر 15 سانتيمتر با قابليت چرخش 360 درجه
چشمي‌هاي 22 ميلي‌متري با ميدان ديد بسيار وسيع
قابليت نصب دوربين به چشمي سوم  براي تهيه عكس و فيلم
داراي سيستم فوكوس سريع و دقيق با قابليت كنترل فشار Tensional adjustable  
سيستم روشنايي كوهلر Kohler Illumination System با نور هالوژن و قابليت تنظيم شدت روشنايي
منبع قدرت برق شهري power supply (85-265V 50/60Hz), 6V30W halogen lamp
داراي حداكثر ميزان رضايت خريداران در سايت‌هاي فروش جهاني
 

نتيجه

در اين مقاله به انواع مختلف ميكروسكوپ، ويژگي ها و امكانات آنها پرداخنيم. هر كدام از اين ميكروسكوپ ها كاربردهاي مختلفي دارند كه داخل مقاله ذكر شده است. شما هم اگر براي شغل خود نياز به خريد ميكروسكوپ داريد مي توانيد با مراجعه به سايت موسسه طبيعت آسمان با بهترين قيمت و كيفيت خريد ميكروسكوپ خود را نهايي كنيد.

 

براي دانلود مقاله انواع مختلف ميكروسكـوپ و كاربرد هر كدام چيست؟ روي لينك كليك كنيد.
 منبع: سايت موسسه طبيعت آسمان شب و انواع مختلف ميكروسكـوپ و كاربرد هر كدام چيست؟


برچسب:
امتیاز دهید:
رتبه از پنج: <~PostRate~>
بازدید: <~PostViwe~>

+ نوشته شده: 1403/1/28 ساعت: ۱۷ توسط:asemaneshab :

ستاره رشته اصلي تعريف و چرخه عمر

ستاره‌ هاي رشته اصلي از طريق همجوشي اتم‌هاي هيدروژن در هسته خود اتم‌هاي هليوم را تشكيل مي‌دهند. حدود ۹۰درصد از ستاره‌هاي جهان از جمله خورشيد، ستاره‌هاي دنباله اصلي هستند. ستاره رشته اصلي از حدود يك دهم جرم خورشيد تا ۲۰۰ برابر آن جرم دارند.

ستاره ها زندگي خود را به‌ عنوان ابرهايي از غبار و گاز شروع مي‌كنند. نيروي گرانش اين ابرها را به هم نزديك مي‌كند و يك پيش ستاره كوچك تشكيل مي‌شود كه انرژي خود را از مواد در حال فروپاشي تامين مي‌كند. پيش ستاره ها معمولا در ابرهاي متراكم گازي تشكيل مي‌شوند و تشخيص آن‌ها كار ساده‌اي نيست.

«مارك موريس» از دانشگاه كاليفرنيا در لس آنجلس مي‌گويد: «طبيعت ستاره‌ها را به‌ صورت مجزا تشكيل نمي‌دهد. در عوض، آن‌ها را به‌ صورت خوشه‌اي از ابرهاي زايشي كه تحت گرانش خود فرو مي‌ريزند، به‌ وجود مي‌آورد.»

اگر مي‌خواهيد همه چيز را در مورد ستاره رشته اصلي ياد بگيريد، تا انتهاي مقاله با ما همراه باشيد.

 

ستاره رشته اصلي چگونه به‌ وجود مي‌آيد؟
اجرام كوچك‌تر با جرم كمتر از ۰.۰۸ جرم خورشيد، نمي‌توانند به مرحله همجوشي هسته‌اي در هسته خود برسند. در عوض به كوتوله‌هاي قهوه‌اي تبديل مي‌شوند، يعني ستاره‌هايي كه هرگز مشتعل نمي‌شوند.

اگر جرم كافي وجود داشته باشد، گاز و غبار در حال فروپاشي داغ‌تر مي‌سوزند و در نهايت به دمايي مي‌رسند كه براي همجوشي هيدروژن به هليوم كافي است. ستاره روشن شده و به يك ستاره رشته اصلي تبديل مي‌شود كه از همجوشي هيدروژني نيرو مي‌گيرد. همجوشي فشار رو به بيرون ايجاد مي‌كند كه با كشش به سمت داخل ناشي از گرانش متعادل مي‌شود و ستاره را تثبيت مي‌كند.

 

ستاره رشته اصلي چيست

 

عمر ستاره رشته اصلي
طول عمر يك ستاره رشته اصلي به جرم آن بستگي دارد. يك ستاره با جرم بيشتر ممكن است مواد بيشتري داشته باشد ولي به ‌دليل دماي هسته بالاتر ناشي از نيروهاي گرانشي بيشتر، سريع‌تر مي‌سوزد. در حاليكه عمر خورشيد حدود ۱۰ ميليارد سال ستاره رشته اصلي خواهد بود، ستاره‌اي با جرم ۱۰ برابر فقط ۲۰ ميليون سال عمر خواهد كرد.

يك كوتوله سرخ كه جرم آن نصف خورشيد است، مي‌تواند ۸۰ تا ۱۰۰ ميليارد سال عمر كند كه بسيار بيشتر از عمر ۱۳.۸ ميليارد سال جهان است. اين عمر طولاني يكي از دلايلي است كه كوتوله‌هاي سرخ منابع خوبي براي سياره‌هاي ميزبان حيات در نظر گرفته مي‌شوند، زيرا براي مدت طولاني پايدار هستند.

 

ستاره درخشان
به‌ گفته «ديو روتشتاين»، توسعه‌دهنده نرم‌افزار و ستاره‌شناس كه در سال ۲۰۰۷ از دانشگاه كرنل با مدرك دكترا فلسفه و كارشناسي ارشد نجوم فارغ‌التحصيل شد، بيش از ۲۰۰ سال پيش «هيپاركوس»، ستاره‌شناس يوناني، اولين كسي بود كه فهرستي از ستاره ها بر اساس ميزان درخشندگي ايجاد كرد.

هيپاركوس صرفا به ستاره ها نگاه كرد و آن‌ها را بر اساس ميزان درخشش طبقه‌بندي كرد. درخشان‌ترين ستاره ها به ترتيب قدر ۱ تا قدر ۶ بودند. ستاره هاي قدر ۶ كم‌نورترين ستاره‌هايي بودند كه هيپاركوس مي‌توانست ببيند. ابزارهاي مدرن اندازه‌گيري روشنايي ستاره ها را بهبود بخشيده‌اند و آن را دقيق‌تر كرده‌اند.

در اوايل قرن بيستم، اخترشناسان متوجه شدند كه جرم يك ستاره با درخشندگي آن يا ميزان نوري كه توليد مي‌كند، ارتباط دارد. ستاره هايي با جرم ۱۰ برابر خورشيد بيش از هزار برابر آن مي‌درخشند.

جرم و درخشندگي يك ستاره با رنگ آن نيز ارتباط دارد. ستاره هاي پرجرم داغ‌تر و آبي‌تر هستند، در حاليكه ستاره هاي كم‌جرم سردتر هستند و ظاهري سرخ دارند. خورشيد به‌ دليل ظاهر تقريبا زرد خود در نقطه مياني اين طيف قرار مي‌گيرد.

طبق گزارش رصدخانه جهاني لاس كامبرس، دماي سطح يك ستاره تعيين‌كننده رنگ نوري است كه از خود ساطع مي‌كند. ستاره‌هاي آبي داغ‌تر از ستاره‌هاي زرد هستند و ستاره‌هاي زرد داغ‌تر از ستاره‌هاي قرمز هستند.

اين درك منجر به ايجاد طرحي به نام نمودار هرتسپرونگ راسل (H-R) شد كه نموداري از ستاره ها بر اساس روشنايي و رنگ آن‌ها (كه به نوبه خود دماي آن‌ها را نشان مي‌دهد) است.

بيشتر ستاره ها روي خطي قرار مي‌گيرند كه به رشته اصلي معروف است. اين خط در نمودار از سمت چپ بالا (جايي كه ستاره‌هاي داغ درخشان‌تر هستند) به سمت راست پايين (جايي كه ستاره‌هاي سرد كم‌نورتر هستند)، كشيده شده است.

 

خاموش شدن ستاره
در نهايت، يك ستاره رشته اصلي تمام هيدروژن موجود در هسته خود را مي‎سوزاند و به پايان چرخه زندگي خود مي‌رسد. در اين مرحله، ستاره از رشته اصلي خارج مي‌شود.

ستاره‌هاي كوچك‌تر از يك چهارم جرم خورشيد مستقيما به كوتوله‌هاي سفيد تبديل مي‌شوند. كوتوله‌هاي سفيد ديگر در هسته خود همجوشي ندارند، ولي همچنان گرما ساطع مي‌كنند. در نهايت، كوتوله‌هاي سفيد بايد به كوتوله‌هاي سياه تبديل شوند كه فقط تئوري هستند. جهان به‌ اندازه كافي پير نيست تا اولين كوتوله‌هاي سفيد به‌ اندازه كافي سرد شوند و اين تبديل رخ دهد.

لايه‌هاي بيروني ستاره‌هاي بزرگ‌تر به سمت داخل فرو مي‌ريزد تا زماني كه دما به‌ اندازه‌اي گرم شود كه هليوم به كربن تبديل شود. سپس، فشار همجوشي يك نيروي به سمت بيرون ايجاد مي‌كند كه ستاره را چند برابر بزرگ‌تر از اندازه اصلي خود منبسط مي‌كند و يك غول سرخ را به‌ وجود مي‌آورد.

 

براي اطلاع از مقاله خورشيد چقدر داغ است؟ روي لينك كليك كنيد.
 

اين ستاره جديد بسيار كم‌نورتر از ستاره رشته اصلي است. در نهايت، خورشيد نيز به يك غول سرخ تبديل خواهد شد. با اين‌ حال جاي نگراني نيست، زيرا اين اتفاق تقريبا پنج ميليارد سال ديگر رخ خواهد داد.

«جاشوا بلكمن»، محقق متخصص در نجوم ستاره‌اي و منظومه‌هاي سياره‌اي در دانشگاه تاسماني مي‌گويد: «در فرايند تبديل شدن خورشيد به يك غول سرخ، احتمالا سياره‌هاي نزديك به آن مثل عطارد و زهره نابود خواهند شد.»

اگر جرم ستاره اوليه تا ۱۰ برابر خورشيد باشد، ۱۰۰ ميليون سال مواد خود را مي‌سوزاند و سپس به يك كوتوله سفيد فوق‌ متراكم فرو مي‌ريزد. ستاره‌هاي پرجرم‌تر در يك مرگ شديد ابرنواختري منفجر مي‌شوند و عناصر سنگين‌تري را كه در هسته‌شان تشكيل شده است، در سراسر كهكشان پرتاب مي‌كنند. هسته باقي‌مانده مي‌تواند يك ستاره نوتروني را تشكيل دهد، يك جسم فشرده كه اشكال مختلفي دارد.

عمر طولاني كوتوله‌هاي سرخ به اين معني است كه حتي كوتوله هايي كه مدت كوتاهي پس از بيگ بنگ تشكيل شده‌اند، هنوز وجود دارند. با اين‌ حال، اين اجسام كم‌جرم نيز در نهايت تمام هيدروژن خود را مي‌سوزانند و كم‌نورتر و سردتر شده و در نهايت خاموش مي‌شوند.

 

ستاره رشته اصلي

 

نتيجه

در اين مقاله به تعريف و ميزان عمر ستاره رشته اصلي پرداختيم و نكاتي را در رابطه با ستاره رشته اصلي عنوان كرديم. اگر شما هم به رصد ستارگان علاقمند هستيد مي توانيد با خريد تلسكوپ اين روياي خود را به واقعيت تبديل كنيد. خريد تلسكوپ در سايت موسسه طبيعت آسمان شب با بهترين قيمت و كيفيت امري دست يافتني است.  

 

براي دانلود مقاله ستاره رشته اصلي تعريف و چرخه عمر روي لينك كليك كنيد.
 منبع: سايت موسسه طبيعت آسمان شب و ستاره رشته اصلي تعريف و چرخه عمر


برچسب:
امتیاز دهید:
رتبه از پنج: <~PostRate~>
بازدید: <~PostViwe~>

+ نوشته شده: 1403/1/28 ساعت: ۰۱ توسط:asemaneshab :

انرژي تاريك چيست؟

انرژي تاريك شكل غالب انرژي در كيهان است كه انبساط پرشتاب جهان را هدايت مي‌كند. با اين‌ حال، ماهيت آن همچنان ناشناخته است. انرژي تاريك شكلي فرضي از انرژي است كه فيزيكدانان آن را پيشنهاد كرده‌اند تا توضيح دهند چرا جهان نه تنها در حال انبساط است، بلكه اين كار را با سرعتي بالا انجام مي‌دهد.

انرژي تاريك را مي‌توان همتاي شيطاني نيروي گرانش در نظر گرفت، يعني يك نيروي ضد گرانش كه فشار منفي ايجاد مي‌كند كه جهان را پر كرده و تار و پود فضازمان را گسترش مي‌دهد. انرژي تاريك برخلاف نيروي گرانش كه اجرام كيهاني را به سمت يكديگر مي‌كشد، آن‌ها را با سرعت فزاينده‌اي از هم جدا مي‌كند. تخمين زده مي‌شود كه انرژي تاريك بين ۶۸ تا ۷۲درصد از كل انرژي و ماده كيهان را تشكيل مي‌دهد و بنابراين، به‌ شدت بر ماده تاريك و ماده روزمره تسلط دارد.

 

آيا انرژي تاريك را به‌ طور كامل مي‌شناسيم؟
تنها پاسخ واقعي به سوال «انرژي تاريك چيست؟»، در حال حاضر نمي‌دانيم است. با‌ اين‌ حال، دانشمندان تا حدودي انرژي تاريك را شناخته‌اند و چند نظريه پيشرو براي توضيح آن معرفي كرده‌اند. اين نظريه‌ها شامل انرژي خلا فضا، ذره‌هايي كه به‌ معناي واقعي كلمه در فضاي خالي به‌ وجود مي‌آيند و از بين مي‌روند و يك نيروي پنجم مسئول فشار منفي كه ممكن است باعث انبساط سريع جهان شود، هستند.

احتمال‌هاي ديگر، طيفي از انواع ميدان‌ها هستند كه مي‌توانند منبع انرژي تاريك باشند، مانند ميدان كم‌انرژي معروف به كوينتسنس و ميدان‌هاي تاكيون‌ها كه ذره‌هاي فرضي هستند كه سريع‌تر از نور حركت مي‌كنند. اين احتمال‌ها در حد فرضيه باقي مانده‌اند، به اين معني كه تنها راهي كه مي‌توانيم واقعا انرژي تاريك را بشناسيم، از طريق شناخت تاثير آن روي جهان است.

 

انرژي تاريك چيست؟

 

چرا انرژي تاريك بخشي ضروري از كيهان است؟
حدود ۲۵ سال پيش مشخص شد كه كيهان در حال انبساط است و با گذشت زمان سرعت آن بيشتر مي‌شود. اين فرايند از ۵ هزار ميليون سال گذشته در حال رخ دادن است و باعث مي‌شود كهكشان ها از يكديگر دور شوند. اگرچه تمام مشاهده‌هاي كيهاني ما اين پديده را تاييد مي‌كنند، هنوز توضيحي براي روند افزايشي انبساط نداريم. با اين‌ حال، ويژگي‌هاي ماده‌اي را كه اين اثر را ايجاد مي‌كند، مي‌شناسيم. يعني بايد ماده يا مايعي باشد كه بر طبيعت جذب‌كننده گرانش غلبه كند، رقيق باشد و در تمام فضازمان پخش شود.

در سال ۱۹۹۹، فيزيكداني به اسم «مايكل ترنر»، عنصر فرضي سازنده كيهان را انرژي تاريك ناميد. كلمه انرژي براي توضيح روند فعلي انبساط كيهان ضروري است. بدون آن، انبساط كند مي‌شود و در نهايت كيهان منفجر مي‌شود و فاصله بين كهكشان‌هاي مشاهده‌شده در ساختار مقياس بزرگ كاهش مي‌يابد.

 

چگونه مي‌دانيم انبساط ناشي از انرژي تاريك فقط به بيگ بنگ مرتبط نيست؟
مدل كيهاني ما يك جهان در حال انبساط را پيش‌بيني مي‌كند و در نتيجه وجود رويدادي را كه آن را انفجار بزرگ داغ مي‌ناميم، پيش‌بيني مي‌كند. با اين‌ حال، وضعيت فعلي انبساط در زمان ثابت نيست، بلكه در حال افزايش است. بنابراين، نرخ رو به رشد انبساط بايد توسط يك عامل متفاوت هدايت شود، چيزي كه در مراحل اوليه كيهان يا در زمان‌هايي كه كهكشان‌ها شكل مي‌گرفتند، عمل نمي‌كرد.

 

براي اطلاع از مقاله خورشيد چقدر داغ است؟ روي لينك كليك كنيد.
 

چرا انرژي تاريك اينقدر اسرارآميز است؟
از آ‌‌ن‌ جايي كه نمي‌توانيم مستقيما انرژي تاريك را اندازه‌گيري كنيم و حتي نمي‌دانيم از چه چيزي ساخته شده است، فرمول‌بندي آزمايش‌هايي براي شناسايي و مطالعه ماهيت آن واقعا چالش برانگيز است. همچنين مشاهده‌هاي فعلي با نرخ انبساطي كه هابل در حال حاضر نشان مي‌دهد، در تضاد است. بنابراين، مطمئن نيستيم كه آيا انرژي تاريك در طول زمان تغيير مي‌كند يا نه و اگر اين اتفاق رخ مي‌دهد، چه تاثيري بر پويايي انبساط مي‌گذارد. اگرچه سرنخ هايي پيدا كرده‌ايم، هنوز راه طولاني تا پرده‌برداري از ماهيت و ويژگي‌هاي انرژي تاريك پيش رو داريم.

 

مظنونان اصلي منشا انرژي تاريك چه هستند؟
بر اساس بيشتر مشاهده‌ها، محتمل‌ترين نامزد مناسب براي انرژي تاريك، ثابت كيهاني است كه معمولا به نوسان‌هاي خلا كوانتومي مربوط مي‌شود. اين مورد پسندترين (و ساده‌ترين) توضيح براي انرژي تاريك است و در مدل استاندارد كيهان‌شناسي گنجانده شده است. با اين‌ حال، پيشنهادهاي ديگري مانند ميدان‌هاي اسكالر، گاليله‌ها، اكسيون‌ها، ميدان‌هاي تاكيونيك يا حتي مدل‌هاي انرژي تاريك ديناميكي وجود دارند.

 معماي انرژي تاريك

آيا معماي انرژي تاريك در ۱۰ سال آينده حل خواهد شد؟
پيش‌بيني اينكه آيا تركيب اسرارآميز انرژي تاريك در چنين مدت كوتاهي حل خواهد شد (بيشتر پروژه‌هاي بين‌المللي تقريبا همين قدر طول مي‌كشند)، دشوار است. با وجود اين مطمئن هستيم كه براي درك اين عضو تشكيل‌دهنده كيهان در مسير درستي حركت مي‌كنيم.

تلسكوپ‌هايي مانند DES، DESI، Euclid، JWST، رصدخانه ورا روبين و نانسي گريس رومن تلاش مي‌كنند با رديابي ساختار مقياس بزرگ و اندازه‌گيري با تكنيك‌هاي مختلف، ماهيت و تكامل انرژي تاريك را در طول زمان رمزگشايي كنند. داده‌هاي زيادي وجود دارد كه ما را در اين سفر راهنمايي مي‌كند و بدون ترديد در درك انرژي تاريك و منشا كيهاني آن در حال پيشرفت هستيم.

 

انرژي تاريك چه كاري مي‌كند و نمي‌كند؟
اگر انرژي تاريك باعث انبساط جهان با سرعت فزاينده‌ مي‌شود، آيا نبايد ببينيم كه ليوان قهوه‌ از ما فاصله مي‌گيرد يا متوجه شويم رفت و آمدمان به محل كار هر روز طولاني‌تر مي‌شود؟

ما اين اتفاق‌ها را تجربه نمي‌كنيم، زيرا اجرام تحت نيروي گرانش مانند ستاره‌ها، منظومه‌هاي سياره‌اي، خوشه‌هاي ستاره‌اي، كهكشان‌ها، خوشه‌هاي كهكشاني و حتي ليوان قهوه و ميز، ظاهرا تاثير انرژي تاريك را تجربه نمي‌كنند. در مقياس‌هاي كوچك، گرانش انرژي تاريك را شكست مي‌دهد.

به‌ نظر مي‌رسد انرژي تاريك فقط در بزرگ‌ترين مقياس‌هاي جهان عمل مي‌كند. انبساط جهان نيز پديده‌اي است كه فقط با مشاهده كهكشان‌ها و ساير اجرام كيهاني قابل‌اندازه‌گيري است كه توسط خليج‌هاي عظيم فضايي به ترتيب ميليون‌ها و ميلياردها سال نوري از هم دور هستند و ده‌ها ميليارد سال نوري با ما فاصله دارند. هرچه فاصله‌اي كه اين اجرام كيهاني را از هم جدا مي‌كند بيشتر باشد، با سرعت بيشتري از يكديگر دور مي‌شوند.

بخواهيم ساده مثال بزنيم، تصور كنيد سه نقطه روي يك بادكنك بادنشده مي‌كشيد. دو نقطه نزديك به هم و سومي دورتر است. در اين قياس، انرژي تاريك هوايي است كه وارد بادكنك مي‌شود و بر جاذبه غلبه مي‌كند كه با كشيده شدن پوسته بادكنك نشان داده مي‌شود. همان‌طور كه بادكنك باد مي‌شود، هر سه نقطه از يكديگر دور مي‌شوند ولي دورترين نقطه با سرعت بيشتري دور خواهد شد.

اين درست مانند سه كهكشان است كه دوتاي آن‌ها نزديك به هم و سومي دورتر از بقيه قرار دارد. كهكشان دورتر با سرعت بيشتري در حال دور شدن است، زيرا فضاي بين آن و دو كهكشان ديگر مثل بادكنك در حال كشيده شدن بوده و فضاي بيشتر به معناي انبساط بيشتر است.

در حال حاضر، دانشمندان تخمين مي‌زنند كه كهكشان‌ها در هر يك ميليون سال، ۰.۰۰۷درصد از يكديگر دورتر مي‌شوند. «اتن سيگل»، اخترفيزيكدان نظري آمريكايي، توضيح مي‌دهد كه يك جرم كيهاني در فاصله ۱۰۰ ميليون سال نوري با سرعت ۱۳۳۶ مايل در ثانيه (۲۱۵۰ كيلومتر در ثانيه) در حال عقب‌نشيني است. همزمان، يك كهكشان در فاصله يك ميليارد سال نوري از ما ده برابر سريع‌تر، يعني با سرعتي در حدود ۱۳۳۶۰ مايل در ثانيه (۲۱۵۰۰۰ كيلومتر بر ثانيه) عقب‌نشيني مي‌كند.

سرعت انبساط كهكشان GN-z11 اندازه‌گيري شده است. GN-z11 يكي از قديمي‌ترين كهكشان‌هايي است كه تاكنون كشف شده و چيزي كه مي‌بينيم مربوط به زماني است كه كيهان فقط ۴۰۰ ميليون سال سن داشت.

تقريبا در فاصله ۳۲ ميليارد سال نوري، انرژي تاريك با چنان سرعتي بافت فضا را گسترش مي‌دهد كه كهكشان GN-z11 با سرعت تخميني ۴۲۶۸۸۲ مايل در ثانيه (۶۸۷۰۰۰ كيلومتر بر ثانيه)، يعني بيش از دو برابر سرعت نور، در حال دور شدن از ما است.

در حاليكه هيچ چيز نمي‌تواند در فضا سريع‌تر از سرعت نور در خلاء حركت كند (۱۸۶۲۸۲ مايل در ثانيه يا ۲۹۹۷۹۲ كيلومتر در ثانيه)، انرژي تاريك نشان مي‌دهد كه خود بافت فضا چنين محدوديت سرعتي ندارد.

وقتي كهكشان‌ها از هم جدا مي‌شوند، شكل خود را حفظ مي‌كنند و به ‌لطف يكي ديگر از جنبه‌هاي اسرارآميز جهان يعني ماده تاريك، از هم نمي‌پاشند. اگرچه انرژي تاريك و ماده تاريك نام‌هاي مشابهي دارند و گاهي هر دو به‌عنوان «جهان تاريك» توصيف مي‌شوند، به غير از چند شباهت سطحي، ارتباطي با يكديگر ندارند.

انرژي تاريك و ماده تاريك: تفاوت آن‌ها چيست؟
انرژي تاريك و ماده تاريك از جنبه‌هاي اسرارآميز جهان هستند و هر توضيحي را به چالش كشيده‌اند. هيچ كدام از آن‌ها را نمي‌توان مستقيما شناسايي كرد و وجود آن‌ها از تاثيري كه روي ماده مرئي مي‌گذارند، استنباط مي‌شود. با اين‌ حال، درست نيست كه انرژي تاريك را صرفا معادل ماده تاريك در نظر بگيريم.

ماده تاريك مثل ماده‌اي كه از اتم‌هاي حاوي پروتون و نوترون ساخته شده است، بخشي از خانواده باريون ذره‌ها كه ما را احاطه كرده و به‌ عنوان ماده باريوني شناخته مي‌شود، با نور برهم كنش نمي‌كند. بنابراين، ماده تاريك به معناي واقعي كلمه تاريك است. عبارت تاريك در تركيب ماده تاريك بيشتر به معناي واقعي كلمه استفاده مي‌شود و در تركيب انرژي تاريك صرفا به يك طبيعت مرموز اشاره مي‌كند.

مهم‌ترين چيزي كه وجود ماده تاريك را ثابت مي‌كند، اثر گرانشي آن است كه كهكشان‌ها را كنار هم نگه مي‌دارد. بدون تاثير گرانشي ماده تاريك، كهكشان‌ها به‌ قدري سريع مي‌چرخند كه تاثير گرانشي ماده مرئي آن‌ها، يعني ستاره‌ها، سياره‌ها، گاز و غبار، براي جلوگيري از دور شدن آ‌ن‌ها كافي نخواهد بود.

اين يعني همان‌طور كه انرژي تاريك اشيا را در مقياس بزرگ از هم جدا مي‌كند، ماده تاريك كهكشان‌ها را در مقياس كوچك‌تر كنار هم نگه مي‌دارد. از اين نظر مي‌توانيم فرض كنيم كه انرژي تاريك و ماده تاريك تقريبا تاثير متضاد در جهان دارند.

اگر جهان را يك طناب فرض كنيم، به‌ نظر مي‌رسد انرژي تاريك و گرانش در مسابقه طناب‌كشي هستند. رقيب اصلي با بيشترين قدرت كشش ماده تاريك است، ولي قدرت واقعي آن چقدر است؟

از نظر محتواي ماده و انرژي جهان، سهم انرژي تاريك حدود ۶۸ تا ۷۲درصد تخمين زده شده است. در نتيجه، حدود ۲۸ تا ۳۲درصد از بودجه ماده و انرژي جهان از چيز ديگري تشكيل شده است كه بخش عمده آن را ماده تاريك و ماده باريوني تشكيل مي‌دهد.

طبق گزارش سازمان اروپايي پژوهش‌هاي هسته‌اي، ماده تاريك با نسبت ۶ به ۱ از ماده باريوني در كيهان بيشتر است. اين يعني حدود ۲۵درصد از بودجه انرژي و ماده كيهان را ماده تاريك تشكيل مي‌دهد. بنابراين، به اين درك تكان‌دهنده مي‌رسيم كه ماده تشكيل‌دهنده ستاره‌ها، سياره‌ها و همه چيزهايي كه در اطراف خود مي‌بينيم، تقريبا فقط ۵درصد از كل محتواي جهان است.

بنابراين جاي تعجب نيست كه حل معماي جهان تاريك به دغدغه‌اي مهم براي دانشمندان تبديل شده است. زيرا وجود آن به اين معني است كه ما به معناي واقعي كلمه نمي‌دانيم ۹۵درصد جهان چيست.

 

چه شواهدي براي انرژي تاريك داريم؟
شناسايي انرژي تاريك از طريق كشف اينكه انبساط جهان در حال شتاب است، توسط دو تيم از دانشمندان كه به‌ طور مستقل كار مي‌كردند در اواخر دهه ۱۹۹۰ رخ داد. اين تيم‌ها در حال بررسي‌ ابرنواخترهاي نوع يكم اي بودند. ابرنواخترها انفجارهاي كيهاني هستند كه هنگام مرگ ستاره‌هاي پرجرم رخ مي‌دهند و از آن‌جايي كه به‌ طور يكنواخت نور ساطع مي‌كنند، براي اندازه‌گيري فواصل كيهاني عالي هستند.

همان‌طور كه جهان منبسط مي‌شود، طول موج نوري كه از منابع دور بعد از مدت طولاني به زمين مي‌رسد كشيده مي‌شود. از آن‌جايي كه رنگ قرمز با نور موج‌ بلند مرتبط است، اين امر منجر به قرمز شدن نور مي‌شود كه اخترشناسان آن را «انتقال به تابش سرخ» مي‌نامند. هر چه منبع نور دورتر باشد، نور آن قرمزتر مي‌شود. نور از منابع بسيار دوري كه در زمان جواني جهان وجود داشتند به ناحيه فروسرخ طيف الكترومغناطيسي منتقل مي‌شود.

اخترشناسان در حال مشاهده ابرنواخترهاي به‌ اصطلاح «شمع استاندارد» بودند تا بتوانند سرعت انبساط جهاني را اندازه‌گيري‌كنند كه ثابت هابل ناميده مي‌شود. آن‌ها متوجه شدند ابرنواخترهاي دوردست‌تري كه وقتي جهان بسيار جوان‌تر بود منفجر شده بودند، كم نورتر از حد انتظار بودند.

اين بدان معنا بود كه اين ابرنواخترها دورتر از چيزي هستند كه بايد باشند كه نشان مي‌دهد سرعت انبساط جهان در حال افزايش است. اين كشف با مشاهده‌هاي بعدي و اندازه‌گيري ميداني تشعشع‌هاي باقي‌مانده از زمان انفجار بزرگ به نام «تابش زمينه كيهاني (CMB)» تاييد شد.

 

 ثابت كيهاني و انرژي تاريك

 

ثابت كيهاني و انرژي تاريك: بدترين پيش‌بيني در تاريخ فيزيك
كشف انتقال به تابش سرخ نور از منابع دور و در نتيجه انبساط جهان توسط ستاره‌شناس معروف ادوين هابل در دهه ۱۹۳۰ آلبرت انيشتين را مجبور كرد تا عاملي به نام ثابت كيهاني (λ) را از معادله‌هاي خود حذف كند.

وقتي انيشتين فرمول نسبيت عام را در سال ۱۹۱۵ ارائه كرد، از اينكه نشان مي‌داد جهان بايد در حال انبساط يا انقباض باشد، شگفت‌زده شده بود. از آن‌جايي كه اين فيزيكدان بزرگ مانند بسياري در آن زمان طرفدار ايده يك جهان با حالت پايدار بود، اين يافته يك مشكل بود.

انيشتين براي حل اين مشكل λ ، يك عامل فرضي را معرفي كرد كه بعدها آن را به‌ عنوان بزرگ‌ترين اشتباه خود توصيف كرد. اين عامل فرضي  يك ضدگرانش براي متعادل كردن گرانش و اطمينان از اين بود كه جهان مدل‌سازي‌شده پايدار است و در حال گسترش يا انقباض نيست.

بنابراين، ثابت كيهاني به سطل زباله كيهاني انداخته شد ولي مدت طولاني در آن باقي نماند. كشف سرعت رو به افزايش انبساط جهان حتي از كشف هابل نيز شگفت‌انگيزتر بود و كيهان‌شناسان را مجبور كرد تا ثابت كيهاني λ را نجات دهند. امروزه از λ براي نمايش اثر انرژي تاريك استفاده مي‌شود، شكل جديدي از «ضدگرانش» كه كيهان را به‌ جاي ثابت نگه داشتن از هم جدا مي‌كند.

متاسفانه، ثابت كيهاني λ براي كيهان‌شناسان امروزي مثل انيشتين يا شايد حتي بيشتر، دردسرساز شده است. مظنون اصلي λ در حال حاضر انرژي خلا خود فضا است كه در واقع فشار منفي بر اجرام كيهاني وارد مي‌كند. اين يعني انرژي تاريك در همه جا يكسان است ولي يك مشكل بزرگ در اين توضيح وجود دارد.

بين مقدار زياد انرژي خلا پيشنهادشده توسط نظريه كوانتومي و مقدار λ ارائه‌شده توسط مشاهده تفاوت زيادي وجود دارد. برآورد نظري اين انرژي فضاي خالي با كمك نظريه ميدان كوانتومي حدودا ۱۲۰ ^ ۱۰ × ۱ (۱ با ۱۲۰ صفر) بزرگ‌تر از مقدار λ است كه اخترشناسان با مشاهده انتقال به سرخ ابرنواخترها در كيهان مشاهده مي‌كنند.

 به‌ همين دليل است كه تخمين λ از نظريه ميدان كوانتومي توسط برخي از دانشمندان بدترين پيش‌بيني نظري در تاريخ فيزيك ناميده مي‌شود. در همين راستا، اصلاح اين رشته از فيزيك و پيشرفت‌هاي ما در نجوم كمكي به رفع اين نابرابري نمي‌كند، بلكه آن را تقويت مي‌كند.

 

چرا انرژي تاريك اينقدر دردسرساز است؟
كشف انبساط جهان توسط هابل جامعه علمي را از جمله انيشتين شوكه كرد. با اين‌ حال درك اين موضوع كه اين انبساط در حال شتاب گرفتن است و چيزي به نام انرژي تاريك وجود دارد، واقعا براي فيزيكدانان نگران‌كننده‌تر بود.

اين كشف قبل از اواخر دهه ۱۹۹۰ رخ داد، يعني زماني كه فيزيكدانان تصور مي‌كردند همه اشكال ماده و انرژي نيروي گرانش دارند و بنابراين، انبساط جهان در نهايت به ‌لطف تاثير گرانش آهسته‌تر خواهد شد.

كشف انرژي تاريك و انبساط فزاينده جهان اين باور را كاملا تغيير داد. براي درك اينكه چرا اين موضوع براي فيزيكدانان دردسرساز است، يك قياس ساده ديگر را در نظر بگيريد. فرض كنيد كودكي را روي تاب هل مي‌دهيد. فشار اوليه‌اي كه وارد مي‌كنيد مشابه همان چيزي است كه دوره اوليه انبساط سريع يا به‌ اصطلاح بيگ بنگ را شروع كرد. تاب در قوس خود به حداكثر معيني مي‌رسد كه مشابه انبساط سريع فوري است كه مشخصه بيگ بنگ است. سپس، شروع به كند شدن مي‌كند و كودك و تاب به‌ آرامي متوقف مي‌شوند.

تخمين زده مي‌شود كه تورم اوليه بين ۳۲ - ^ ۱۰ و ۳۳ - ^ ۱۰ ثانيه پس از بيگ بنگ متوقف شده باشد ولي انبساط براي ميلياردها سال پس از آن هرچند بسيار كندتر، ادامه دارد. در اين دوره از كيهان، گرانش نيروي غالب بود كه باعث به‌ وجود آمدن ساختارهاي بزرگ‌تر مثل ستاره‌ها، كهكشان‌ها و خوشه‌هاي كهكشاني شد. سپس بين ۳ تا ۷ ميليارد سال پيش، اين اتفاق جالب رخ داد كه انرژي تاريك بر گرانش غلبه كرد و جهان دوباره به‌ سرعت منبسط شد.

دوباره قياس تاب را در نظر بگيريد. شروع اين دومين دوره انبساط مثل اين بود كه ناگهان و بدون اعمال فشار بيشتر، سرعت تاب بيشتر شود و به نقطه اوج برسد، طوري كه انگار گرانش را به چالش مي‌كشد. كاري كه انرژي تاريك با تار و پود فضازمان در اين عصر تحت سلطه انرژي تاريك جهان انجام مي‌دهد، مشابه همين فشار خيالي است. اگر نگران هستيد كه با افزايش سرعت براي كودك روي تاب چه اتفاقي مي‌افتد، متوجه خواهيد شد كه كيهان‌شناسان چقدر نگران تاثير انرژي تاريك روي سرنوشت جهان هستند.

 

براي اطلاع از مقاله كوتوله ‌هاي سفيد حقايقي در مورد بقاياي متراكم ستاره ‌ها روي لينك كليك كنيد.
 

چرا درك انرژي تاريك مهم است؟
درك انرژي تاريك براي ساختن يك مدل دقيق از نحوه تكامل جهان در طول زمان، شكلي كه به خود مي‌گيرد و نحوه پايان يافتن آن، اهميت زيادي دارد. منشا و سرنوشت جهان توسط چگالي بحراني آن تعيين مي‌شود كه مركز اخترفيزيك و ابر محاسبات Swinburne آن را به‌ عنوان «چگالي متوسط ماده لازم براي متوقف شدن انبساط جهان پس از مدت نامحدود» تعريف كرده است.

اگر چگالي ماده/انرژي جهان با چگالي بحراني برابر باشد، جهان از نظر هندسي مثل يك ورق كاغذ صاف است. در يك جهان تحت سلطه ماده، چگالي بحراني بين چگالي موردنياز يك جهان سنگين در حال فروپاشي و چگالي جهان نوري است كه تا ابد منبسط مي‌شود.

محتواي كل كيهان بدون انرژي تاريك تنها حدود ۳۰درصد از چيزي است كه براي يك جهان مسطح موردنياز است. اگر جهان توسط بيگ بنگ ايجاد شده باشد، اين هندسه‌اي است كه بايد داشته باشد. زيرا تورم اوليه جهان را از نظر هندسي مثل يك ورق كاغذ صاف كرده است. اضافه كردن انرژي تاريك به بودجه انرژي و جرم جهان به‌ اندازه كافي آن را بالا مي‌برد تا جهان تخت باشد و در ساده‌ترين مدل‌هاي تورم كيهاني، چگالي جهان را به چگالي بحراني نزديك مي‌كند.

قبل از معرفي انرژي تاريك، كيهان‌شناسان تصور مي‌كردند كه در نهايت كشش گرانش بر انبساط كيهان غلبه خواهد كرد. اين مي‌تواند به چند پايان احتمالي براي جهان منجر شود كه يكي از آن‌ها مه‌‌رمب است. بر اساس اين نظريه، جهان شروع به انقباض مي‌كند و درون خود فرو مي‌ريزد. شتاب انبساط جهان اين ايده را رد مي‌كند. اگر انرژي تاريك به شتاب دادن به انبساط كيهان ادامه دهد، به‌ جاي انقباض بزرگ، سرنوشت آن ممكن است يك شكاف بزرگ باشد.

در اين سناريو، انرژي تاريك در نهايت بر تمامي نيروهاي بنيادي جهان، گرانش، الكترومغناطيس و نيروهاي هسته‌اي قوي و ضعيف، غالب مي‌شود. در نتيجه هر چيزي كه در حال حاضر توسط اين نيروها به هم متصل شده‌اند يعني كهكشان‌ها، سياره‌ها، انسان‌ها و حتي پروتون‌ها و نوترون‌هايي كه اتم‌ها را مي‌سازند، از هم مي‌پاشند.

نتيجه

اين جهان مملو از شگفتي هاست كه ماده تاريك و انرژي تاريك جزوي از آن هستند. كيهان عجايبي زيادي را در خود جاي داده است كه دانشمندان و ستاره شناسان با مطالعه و بررسي توسط ابزار علم نجوم مانند تلسكوپ در پي كشف شگفتي ها هستند. شما هم ميتوانيد با خريد تلسكوپ از رصد آسمان و شگفتي هاي آن لذت ببريد. خريد تلسكوپ در سايت موسسه طبيعت آسمان شب با بهترين قيمت و كيفيت بسيار آسان و راحت امكان پذير است.

 

براي دانلود مقاله انرژي تاريك چيست؟ روي لينك كليك كنيد.
 منبع: سايت موسسه طبيعت آسمان شب و انرژي تاريك چيست؟


برچسب:
امتیاز دهید:
رتبه از پنج: <~PostRate~>
بازدید: <~PostViwe~>

+ نوشته شده: 1403/1/26 ساعت: ۲۳ توسط:asemaneshab :

سن جهان چقدر است؟

سن جهان تقريبا ۱۳.۸ ميليارد سال است ولي سن دقيق آن هنوز مشخص نيست. آنچه مي‌دانيم اين است كه جهان به احتمال زياد كمتر از ۱۴ ميليارد سال قدمت دارد. ماموريت‌هاي مختلف در تحقيق‌هاي خود تخمين‌هاي متفاوتي را به ‎‌دست آورده‌اند. داده‌هاي ماموريت پلانك آژانس فضايي اروپا كه بين سال‌هاي ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۳ جمع‌آوري شد، نشان مي‌دهد كه جهان ۱۳.۸۲ ميليارد سال قدمت دارد.

بر اساس مشاهده‌هاي تلسكوپ كيهان‌شناسي آتاكاما در شيلي، سن كيهان چند صد ميليون سال كمتر و ۱۳.۷۷ ميليارد سال، برآورد شده است. با اين‌ حال، ستاره‌شناسان دانشگاه كارديف در بريتانيا معتقد هستند كه بي‌ثباتي در اين اندازه‌گيري با سن به‌ دست‌آمده توسط ماموريت پلانك مطابقت دارد.

اگر اندازه‌گيري‌هاي بحث‌برانگيز نرخ انبساط كيهان درست باشد، كيهان ممكن است جوان‌تر باشد. نبود قطعيت به اين دليل نيست كه روش‌هاي موجود براي اندازه‌گيري سن جهان بد هستند، بلكه هنوز چيزهايي درباره جهان وجود دارد كه نمي‌دانيم.

يك قرن پيش فرض بر اين بود كه جهان ابدي و ايستا است. سپس در سال ۱۹۲۴، «ادوين هابل» با استفاده از بزرگ‌ترين تلسكوپ جهان در آن زمان يعني تلسكوپ ۱۰۰ اينچي (۲.۵ متري) هوكر در رصدخانه مونت ويلسون در كاليفرنيا، كشف كرد كه تقريبا همه كهكشان‌ها در حال دور شدن از ما هستند. جهان در حال انبساط است و اين پيامدهاي عميقي دارد.

اگر انبساط جهان كهكشان‌ها را از هم دور مي‌كند، بنابراين در گذشته بايد به هم نزديك‌تر بوده باشند. اگر انبساط را به‌ اندازه كافي به عقب برگردانيم، هر كهكشاني بايد از يك نقطه در فضا و زمان منشا گرفته باشد. اين نقطه بيگ بنگ است، يعني لحظه‌اي كه جهان ايجاد شد. يك جهان در حال انبساط نمي‌تواند ابدي باشد، ولي بايد تاريخ شروع قطعي داشته باشد. بدون يك ساعت كيهاني كه بتوان به آن رجوع كرد، اخترشناسان مجبور هستند سن جهان را كشف كنند و تلاش‌هاي آن‌ها همچنان ادامه دارد.

 

آيا ممكن است جهان بيش از ۱۴ ميليارد سال قدمت داشته باشد؟
بعيد است كه جهان بيش از ۱۴ ميليارد سال سن داشته باشد. اگر جهان قديمي‌تر باشد، بايد مدل استاندارد كيهان‌شناسي، به‌ اصطلاح لامبدا-سي دي ام را كه جهان در حال گسترش فعلي ما را توصيف مي‌كند، كنار بگذاريم. همچنين، شواهد ديگري وجود دارد كه نشان مي‌دهد عمر جهان كمتر از ۱۴ ميليارد سال است. مثلا دورترين ستاره‌ها و كهكشان‌ها كه تا ۱۳.۵ ميليارد سال پيش وجود داشته‌اند، جوان و از نظر شيميايي نابالغ به نظر مي‌رسند. اين دقيقا همان چيزي است كه انتظار داريم كمي بعد از تشكيل آن‌ها و كيهان ببينيم.

 

سن جهان قابل مشاهده

 

جهان قابل‌ مشاهده چقدر بزرگ است؟
يك تصور غلط رايج اين است كه چون هيچ چيزي در فضا سريع‌تر از سرعت نور حركت نمي‌كند، شعاع جهان قابل‌ مشاهده بايد برابر با سن جهان يعني تقريبا ۱۳.۸ ميليارد سال باشد. با اين‌ حال، در واقعيت جهان قابل‌ مشاهده، منطقه‌اي از فضا كه نور آن براي رسيدن به ما زمان داشته است، ۴۶.۵ ميليارد سال نوري است. اين چطور ممكن است؟

در حاليكه سرعت نور حداكثر سرعت ممكن در فضا است، خود فضا چنين محدوديت سرعتي را ندارد. دورترين نقاط جهان مرئي بسيار سريع‌تر از سرعت نور از ما دور مي‌شوند و به جهان قابل‌مشاهده اجازه متورم شدن مي‌دهند. كهكشاني كه نور آن ۱۳.۵ ميليارد سال پيش آغاز شد، مثل كهكشاني كه توسط تلسكوپ فضايي جيمز وب مشاهده شد، اكنون بسيار دورتر است. زيرا از زماني كه آن نور از آن خارج شد، فضا گسترش پيدا كرده است.

 

كيهان در مقايسه با زمين چقدر قدمت دارد؟
كيهان با عمر تقريبا ۱۳.۸ ميليارد سال، قدمت بسيار بيشتري نسبت به زمين دارد. بر اساس روشي به نام تاريخ‌سنجي راديومتريك كه ميزان واپاشي راديواكتيو ايزوتوپ‌ها را در يك نمونه اندازه‌گيري مي‌كند تا سن آن را تعيين كند، سن زمين ۴.۵ ميليارد سال برآورد شده است.

قديمي‌ترين سنگ‌هاي روي زمين ۴.۲ ميليارد سال سن دارند. سنگ‌هاي قديمي‌تر از طريق تكتونيك صفحه بازيافت شده‌اند. دانشمندان تاريخ‌سنجي راديومتريك را روي سنگ‌هاي ماه و شهاب‌سنگ‌ها نيز انجام داده‌اند و تمامي داده‌ها نشان مي‌دهند كه سن منظومه شمسي، از جمله زمين و تمام سياره‌ها، ۴.۵ ميليارد سال است.

 

براي اطلاع از مقاله خورشيد چقدر داغ است؟ روي لينك كليك كنيد.
 

آيا ستاره‌هايي با عمر بيشتر از كيهان وجود دارند؟
ادعاهايي وجود دارد كه تعداد كمي از ستاره‌ها پيرتر از كيهان به‌ نظر مي‌رسند. اين غيرممكن به‌ نظر مي‌رسد ولي اگر درست باشد، به اين معني است كه كيهان‌شناسي استاندارد اشتباه است. يكي از اين ستاره‌هاي معروف متوشالح است كه به‌ طور دقيق‌تر با نام HD 140283 شناخته مي‌شود و در فاصله ۱۹۰ سال نوري از ما قرار دارد. اين ستاره حاوي چند عنصر سنگين‌تر از هيدروژن و هليوم اوليه‌اي است كه از آن تشكيل شده و ستاره‌شناسان در ابتدا عمر آن را ۱۶ ميليارد سال تخمين زدند.

با اين‌ حال، به‌ جاي نادرست بودن كيهان‌شناسي، محتمل‌تر است كه درك ما از فرايند پير شدن ستاره‌ها كاملا درست نباشد. تحليل‌هاي بعدي مدل‌هاي چرخه عمر ستاره‌ها را ارتقا داده و يك مقاله علمي اخير در اين زمينه سن متوشالح را حدود ۱۲ ميليارد سال تعيين كرده است.

 

چگونه سن جهان را با استفاده از تابش زمينه كيهاني (CMB) اندازه‌گيري مي‌كنيم؟
در طول چند صد هزار سال اول كيهان، جهان مثل يك سوپ داغ و پلاسمايي از ذره‌هاي باردار و تشعشع بود. در اين سوپ، ماده تاريك به‌ عنوان جرم غالب كيهان، شروع به كشيده شدن به هم كرد و دانه‌هاي گرانشي كهكشان‌ها و خوشه‌ها را تشكيل داد.

همان‌ طور كه امواج عظيمي در كيهان موج مي‌زدند، پلاسما همراه با آن‌ها كشيده مي‌شد و به اطراف مي‌چرخيد. درست مثل اقيانوس، تركيبي از موج‌هاي بلند و كوتاه وجود داشت.

در چهارصد هزار سال، جهان به‌ اندازه‌ كافي سرد شد تا پلاسما خنثي شود. در اين زمان، الكترون‌ها به پروتون‌ها پيوستند و اولين اتم‌هاي هيدروژن را ايجاد كردند. در نتيجه، جهان شفاف شد و تابش آزادانه در آن جريان پيدا كرد. امروزه اين تابش را به عنوان تابش زمينه كيهاني مي‌بينيم. امواجي كه در كيهان اوليه وجود داشتند در اين تابش به‌‌ شكل تغييرهاي دمايي كوچك هستند.

كيهان‌شناسان بر اساس فيزيك گرانش و پلاسما قادر هستند اندازه و تركيب امواج در جهان اوليه را محاسبه كنند. با اين‌ حال، نحوه مشاهده اين امواج روي زمين به چگونگي گسترش جهان در سيزده ميليارد سال گذشته، به‌ ويژه به انحناي فضا و نرخ انبساط كه توسط ثابت هابل تعيين شده است، بستگي دارد.

بنابراين، با مقايسه اندازه زاويه‌اي كه مي‌بينيم با نحوه درك ما از رفتار اين امواج پلاسما، چيزي كه مي‌آموزيم ثابت هابل است.

 

اندازه گيري سن جهان

 

اندازه‌گيري CMB ثابت هابل ۶۷ كيلومتر در ثانيه در هر مگاپارسك است. با اندازه‌گيري نور ابرنواخترها، اخترشناسان به مقدار متفاوت ۷۳ كيلومتر در ثانيه در هر مگاپارسك مي‌رسند. بسته به اينكه كدام درست است، چه تاثيري روي سن جهان دارد؟
در نظريه‌هاي كيهان‌شناسي، ثابت هابل عددي است كه مقياس جهان را تعيين مي‌كند. با فرض برابر بودن فاكتورهاي ديگر، ثابت هابل بزرگ‌تر عموما به‌ معناي جهان جوان‌تر است.

بنابراين، جهاني با ثابت هابل km/s/Mpc ۷۳ حدود ۹۲درصد سن يك جهان با ثابت هابل ۶۷ است (۱۲.۶ ميليارد سال در مقابل ۱۳.۸ ميليارد سال). مشكل واقعي تنش هابل نيست، بلكه قطعيت در اين اندازه‌گيري‌ها است.

تفاوت ثابت هابل معمولا زياد است، بنابراين اين دو عدد از نظر آماري همپوشاني دارند. ادعاهاي كنوني اين است كه بي‌ثباتي‌ها در حال حاضر به‌ اندازه‌اي كوچك هستند كه دو سني كه به‌ دست مي‌آوريم سازگار نيستند. بنابراين يك مشكل ساده (مثل دست كم گرفتن بي‌ثباتي‌ها) يا عميق (چيزي عجيب در حال رخ دادن در جهان است) وجود دارد.

 

اخيرا، مقاله‌اي توسط راجندرا گوپتا از دانشگاه اتاوا منتشر شده است كه در آن استدلال مي‌كند بررسي كهكشان‌هاي دور با JWST، وجود ستاره‌هايي كه ظاهرا بيشتر از ۱۳.۸ ميليارد سال عمر دارند و پديده‌اي به نام «نور خسته» نشان مي‌دهد كه عمر جهان در واقع ۲۶.۷ ميليارد سال است. آيا اين نظريه جديد الزام‌هاي نظريه‌هايي را كه تلاش مي‌كنند مدل استاندارد كيهان‌شناسي را كه در كتابچه راهنماي انقلاب كيهاني ارائه كرده‌ايد به چالش بكشند، برآورده مي‌كند؟
اين مدل كيهاني جديد پيچيدگي قابل‌ توجهي را براي حل مساله كهكشان‌هاي بزرگ در جهان اوليه اضافه مي‌كند. آيا اين پيچيدگي واقعا قابل‌توجيه است؟

بيشتر كيهان‌شناسان احساس مي‌كنند كه مشاهده‌هاي JWST احتمالا به ايرادهاي ايده‌هاي ما درباره شكل‌گيري كهكشان‌ها در مراحل اوليه كيهان اشاره مي‌كنند و نه مشكلي در خود جهان. همچنين، ويژگي‌هاي اضافه‌شده مانند نور خسته، با مشاهده‌ها مطابقت ندارند. به ياد داشته باشيد، اگر قرار باشد يك كيهان‌شناسي پيشنهادي جديد را جدي بگيريم، بايد همه مشاهده‌هاي قبلي و جديد را توضيح دهد. اين مدل جديد هنوز اين كار را نكرده است و احتمالا نخواهد كرد.

چگونه عمر جهان را مي‌دانيم؟
مهم‌ترين نكته درباره جهان در حال انبساط اين است كه هرچقدر يك كهكشان دورتر باشد، سريع‌تر از ما دور مي‌شود. هابل و ستاره‌شناس و كشيش بلژيكي «ژرژ لومتر»، به‌طور مستقل اين رابطه را از نظر رياضي كميت‌سنجي كردند كه به‌عنوان قانون هابل-لومتر شناخته مي‌شود.

اين قانون مي‌گويد سرعتي كه يك كهكشان از ما دور مي‌شود، برابر است با فاصله كهكشان ضرب در ثابت تناسب (ثابت هابل يا H0) كه نرخ انبساط جهان را نشان مي‌دهد. اگر مقدار دقيق H0 را داشته باشيم، مي‌توانيم تاريخ جهان را به عقب برگردانيم و زمان وقوع بيگ بنگ را محاسبه كنيم.

بنابراين، براي محاسبهH0  بايد قادر به اندازه‌گيري فاصله از كهكشان‌ها و سرعت عقب‌نشيني آن‌ها (سرعت دور شدن از ما) باشيم. براي اندازه‌گيري فاصله از كهكشان‌هاي دور از «شمع‌هاي استاندارد» استفاده مي‌كنيم. شمع‌هاي استاندارد اجرامي هستند كه درخشندگي استاندارد و به‌ راحتي قابل‌پيش‌بيني دارند. دو نمونه خوب عبارتند از ستاره‌هاي متغير دلتا قيفاووسي و ابرنواخترهاي نوع يكم اي.

ستاره‌هاي متغير دلتا قيفاووسي كه توسط ستاره‌شناس هاروارد به اسم «هنريتا سوان ليويت» در اوايل قرن بيستم كشف شدند، نوعي ستاره‌ تپنده هستند كه تپش آن‌ها باعث تغيير درخشندگي آن‌ها به‌ صورت دوره‌اي مي‌شود. ليويت متوجه شد هر چه دوره تغيير ستاره طولاني‌تر باشد، روشن‌تر است.

بين دوره تغيير ستاره‌ متغير دلتا قيفاووسي و درخشندگي ذاتي آن يك رابطه مستقيم وجود دارد. بنابراين وقتي اين ستاره را در آسمان شب مشاهده مي‌كنيم، زمان بين اوج‌هاي روشنايي آن را اندازه‌گيري مي‌كنيم تا حداكثر درخشندگي ذاتي آن را كشف كنيم. سپس چون مي‌دانيم چقدر بايد روشن باشد، اين روشنايي را با ميزان روشن يا كم‌نور بودن آن در آسمان شب مقايسه مي‌كنيم تا فاصله آن را تعيين كنيم.

ابرنواخترهاي نوع يكم اي نيز همين‌طور هستند. آن‌ها انفجار كوتوله‌هاي سفيد يعني بقاياي ستاره‌اي بسيار متراكم هستند و درخشندگي قابل استانداردسازي دارند. از آن‌ جايي ‌كه ابرنواخترها بسيار درخشان‌تر از ستاره‌هاي قيفاووسي هستند، مي‌توان از آن‌ها براي تعيين فاصله تا كهكشان‌ها در محدوده بسيار بيشتر استفاده كرد.

سرعت كهكشاني را كه با انبساط كيهاني از ما دور مي‌شود، مي‌توان از انتقال به سرخ آن اندازه‌گيري كرد. هرچه كهكشان از ما دورتر باشد، نور آن بيشتر به قرمز منتقل مي‌شود. همچنين هرچه كهكشان دورتر باشد، سرعت عقب‌نشيني آن بيشتر است. بنابراين، انتقال به سرخ به‌ شدت به سرعت عقب‌نشيني وابسته است.

ستاره‌شناسان فاصله و سرعت عقب‌نشيني ميليون‌ها كهكشان را اندازه‌گيري مي‌كنند و سپس اعداد به‌ دست‌آمده را در قانون هابل-لماير قرار مي‌دهند تا نرخ انبساط جهان را محاسبه كنند. در ادامه بر اساس اين نرخ، زمان كيهاني را به عقب برمي‌گردانند تا سن كيهان را پيدا كنند.

 

تنش هابل
يك راه ديگر براي اندازه‌گيري سن كيهان اندازه‌گيري تابش زمينه كيهاني (CMB)، تابش باقي‌مانده از بيگ بنگ، است. جهان در ۳۸۰ هزار سال اول به‌ قدري داغ و متراكم بود كه فوتون‌هاي منتشرشده توسط بيگ بنگ به دام افتاده بودند و مدام الكترون‌هاي آزاد را پراكنده مي‌كردند.

وقتي جهان به‌ اندازه‌اي سرد شد كه هسته‌هاي اتم بتوانند بيشتر الكترون‌ها را جذب كنند و اتم‌هاي كاملي را تشكيل دهند، اين فوتون‌ها توانستند بدون مانع در فضا حركت كنند.

در نتيجه اين اتفاق، جهان شفاف شد و تشعشعي كه پس از ۳۸۰ هزار سال منتشر شد، همان چيزي است كه ما امروز به‌ عنوان CMB مي‌بينيم. انبساط جهان CMB را به طول موج‌هاي مايكروويو در ۲.۷۳ درجه بالاتر از صفر مطلق سرد كرده است.

دانشمندان با مطالعه نوسان‌هاي دما در CMB كه ناشي از توزيع اوليه ماده و ماده تاريك است، مي‌توانند چگالي ماده و انرژي در جهان و مقدار H0 را اندازه‌گيري كنند. سپس مي‌توانند اين ارقام را در معادله فريدمن قرار دهند كه نسبيت عام را در انبساط جهان در نظر مي‌گيرد. نتيجه به‌ دست‌ آمده سن جهان را نشان مي‌دهد.

ماموريت پلانك كه بين سال‌هاي ۲۰۰۹ و ۲۰۱۳ انجام شد، دقيق‌ترين تصوير را از CMB ارائه كرده و H0 را ۶۷ كيلومتر در ثانيه در هر مگاپارسك محاسبه كرده است. به‌ عبارت ديگر، هر ۱ ميليون پارسك فضا (۱ پارسك برابر با ۳.۲۶ سال نوري است. بنابراين، ۱ ميليون پارسك ۳.۲۶ ميليون سال نوري است) در هر ثانيه ۶۷ كيلومتر منبسط مي‌شود. دانشمندان بر اساس اين عدد استنباط كردند كه جهان ۱۳.۸ ميليارد سال سن دارد.

با اين‌ حال، ستاره‌شناسان با استفاده از شمع‌هاي استاندارد مانند متغيرهاي قيفاووسي و ابرنواخترهاي نوع يكم اي، سرعت H0 را ۷۳ كيلومتر در ثانيه در هر مگاپارسك محاسبه كرده‌اند. اين تفاوت به تنش هابل معروف است و هيچ‌كس نمي‌داند كه چرا نرخ انبساط بسته به نحوه اندازه‌گيري آن متفاوت است.

اگر ۷۳ درست باشد، سن جهان صدها ميليون سال كمتر است. اين مساله مشكل‌ساز است، زيرا در اين صورت ستاره‌هايي وجود دارند كه پيرتر از كيهان به‌ نظر مي‌رسند. با فرض اينكه تنش هابل يك خطاي اندازه‌گيري نيست، دانشمندان گمان مي‌كنند كه براي توضيح دادن آن به فيزيك نوين نياز داريم.

 

براي اطلاع از مقاله باد خورشيدي چيست و چگونه روي زمين اثر مي‌گذارد؟ روي لينك كليك كنيد.
 

كيهان چند ساله خواهد شد؟
دانستن اينكه بيگ بنگ چه زماني رخ داده است، سن كنوني جهان را به ما مي‌گويد. سوال اين است كه كيهان چند ساله خواهد شد؟ آيا پاياني خواهد داشت؟

كيهان‌شناسان مطمئن نيستند كه چه اتفاقي خواهد افتاد. همه چيز به ماهيت انرژي تاريك، نيروي اسرارآميزي كه باعث انبساط شتابان جهان مي‌شود، بستگي دارد. اگر اين انبساط بي‌وقفه ادامه پيدا كند، پايان جهان زودتر از آنچه انتظار داريم به‌ شكل يك شكاف بزرگ كه در آن بافت فضا از هم پاشيده مي‌شود، حدود ۲۲ ميليارد سال ديگر رخ خواهد داد.

با اين‌ حال اگر انرژي تاريك ضعيف شود و شتاب كاهش پيدا كند يا حتي متوقف شود، جهان عمر طولاني‌تري خواهد داشت. اگر جهان به‌ طور پيوسته به انبساط خود ادامه دهد يا با نيروي انقباضي گرانش به تعادل برسد، احتمالا مي‌تواند براي هميشه زنده بماند.

بعد از ۲ تريليون سال، همه كهكشان‌هاي فراتر از ابرخوشه محلي ما كه از نظر گرانشي محدود شده‌ است، بر فراز افق كيهاني ناپديد مي‌شوند. جايي كه جهان با چنان سرعتي در حال گسترش است كه حتي نور هم نمي‌تواند به آن برسد.

تقريبا ۱۰۰ تريليون سال ديگر، شكل‌گيري ستاره‌ها به پايان خواهد رسيد. در حدود ۴۳ ^ ۱۰ سال ديگر (يعني ۱ با ۴۳ صفر)، پروتون‌هاي درون هسته‌هاي اتم شروع به فروپاشي مي‌كنند كه نشان‌دهنده پايان ماده خواهد بود. سرانجام پس از حدود ۱۰۰ ^ ۱۰ سال (معروف به گوگول)، حتي سياهچاله هاي بسيار پرجرم نيز تبخير مي‌شوند و تنها چيزي كه باقي مي‌ماند فوتون، نوترينو، الكترون و احتمالا ماده تاريك خواهد بود.

اگر به‌ هر نحوي انرژي تاريك خاموش شود كه امكان آن وجود دارد اگر انرژي تاريك ميدان انرژي متغيري به نام ميدان اسكالار باشد، گرانش مي‌تواند دوباره بر جهان مسلط شود و كاري كند كه دوباره به حالت مه‌رمب برگردد. با‌ اين‌ حال، معلوم نيست اين اتفاق چه زماني ممكن است رخ دهد.

 

سن جهان 

 

نتيجه

نتيجه مي گيريم كه عمر كيهان همان كمتر از 14 ميليارد سال مي تواند باشد و خيلي نظرات و راه ها براي اندازه گيري سن جهان پيشنهاد شده است. تلسكوپ نيز در تشخيص سن جهان توانست كمك هاي زيادي را به دانشمندان كند و در خصوص اندازه گيري سن كيهان توانست نظريه هاي جديدي را ايجاد كند. شما هم اگر علاقمند به نجوم و فضا داريد مي توانيد با خريد تلسكوپ از رصد آسمان و شگفتي هاي آن لذت ببريد. شما مي توانيد خريد تلسكوپ مد نظر خود را در سايت موسسه طبيعت آسمان شب با بهترين قيمت و كيفيت تجربه كنيد.

براي دانلود مقاله سن جهان چقدر است؟ روي لينك كليك كنيد.
 منبع: سايت موسسه طبيعت آسمان شب و سن جهان چقدر است؟


برچسب:
امتیاز دهید:
رتبه از پنج: <~PostRate~>
بازدید: <~PostViwe~>

+ نوشته شده: 1403/1/25 ساعت: ۱۹ توسط:asemaneshab :

سن جهان چقدر است؟

سن جهان تقريبا ۱۳.۸ ميليارد سال است ولي سن دقيق آن هنوز مشخص نيست. آنچه مي‌دانيم اين است كه جهان به احتمال زياد كمتر از ۱۴ ميليارد سال قدمت دارد. ماموريت‌هاي مختلف در تحقيق‌هاي خود تخمين‌هاي متفاوتي را به ‎‌دست آورده‌اند. داده‌هاي ماموريت پلانك آژانس فضايي اروپا كه بين سال‌هاي ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۳ جمع‌آوري شد، نشان مي‌دهد كه جهان ۱۳.۸۲ ميليارد سال قدمت دارد.

بر اساس مشاهده‌هاي تلسكوپ كيهان‌شناسي آتاكاما در شيلي، سن كيهان چند صد ميليون سال كمتر و ۱۳.۷۷ ميليارد سال، برآورد شده است. با اين‌ حال، ستاره‌شناسان دانشگاه كارديف در بريتانيا معتقد هستند كه بي‌ثباتي در اين اندازه‌گيري با سن به‌ دست‌آمده توسط ماموريت پلانك مطابقت دارد.

اگر اندازه‌گيري‌هاي بحث‌برانگيز نرخ انبساط كيهان درست باشد، كيهان ممكن است جوان‌تر باشد. نبود قطعيت به اين دليل نيست كه روش‌هاي موجود براي اندازه‌گيري سن جهان بد هستند، بلكه هنوز چيزهايي درباره جهان وجود دارد كه نمي‌دانيم.

يك قرن پيش فرض بر اين بود كه جهان ابدي و ايستا است. سپس در سال ۱۹۲۴، «ادوين هابل» با استفاده از بزرگ‌ترين تلسكوپ جهان در آن زمان يعني تلسكوپ ۱۰۰ اينچي (۲.۵ متري) هوكر در رصدخانه مونت ويلسون در كاليفرنيا، كشف كرد كه تقريبا همه كهكشان‌ها در حال دور شدن از ما هستند. جهان در حال انبساط است و اين پيامدهاي عميقي دارد.

اگر انبساط جهان كهكشان‌ها را از هم دور مي‌كند، بنابراين در گذشته بايد به هم نزديك‌تر بوده باشند. اگر انبساط را به‌ اندازه كافي به عقب برگردانيم، هر كهكشاني بايد از يك نقطه در فضا و زمان منشا گرفته باشد. اين نقطه بيگ بنگ است، يعني لحظه‌اي كه جهان ايجاد شد. يك جهان در حال انبساط نمي‌تواند ابدي باشد، ولي بايد تاريخ شروع قطعي داشته باشد. بدون يك ساعت كيهاني كه بتوان به آن رجوع كرد، اخترشناسان مجبور هستند سن جهان را كشف كنند و تلاش‌هاي آن‌ها همچنان ادامه دارد.

 

آيا ممكن است جهان بيش از ۱۴ ميليارد سال قدمت داشته باشد؟
بعيد است كه جهان بيش از ۱۴ ميليارد سال سن داشته باشد. اگر جهان قديمي‌تر باشد، بايد مدل استاندارد كيهان‌شناسي، به‌ اصطلاح لامبدا-سي دي ام را كه جهان در حال گسترش فعلي ما را توصيف مي‌كند، كنار بگذاريم. همچنين، شواهد ديگري وجود دارد كه نشان مي‌دهد عمر جهان كمتر از ۱۴ ميليارد سال است. مثلا دورترين ستاره‌ها و كهكشان‌ها كه تا ۱۳.۵ ميليارد سال پيش وجود داشته‌اند، جوان و از نظر شيميايي نابالغ به نظر مي‌رسند. اين دقيقا همان چيزي است كه انتظار داريم كمي بعد از تشكيل آن‌ها و كيهان ببينيم.

 

سن جهان قابل مشاهده

 

جهان قابل‌ مشاهده چقدر بزرگ است؟
يك تصور غلط رايج اين است كه چون هيچ چيزي در فضا سريع‌تر از سرعت نور حركت نمي‌كند، شعاع جهان قابل‌ مشاهده بايد برابر با سن جهان يعني تقريبا ۱۳.۸ ميليارد سال باشد. با اين‌ حال، در واقعيت جهان قابل‌ مشاهده، منطقه‌اي از فضا كه نور آن براي رسيدن به ما زمان داشته است، ۴۶.۵ ميليارد سال نوري است. اين چطور ممكن است؟

در حاليكه سرعت نور حداكثر سرعت ممكن در فضا است، خود فضا چنين محدوديت سرعتي را ندارد. دورترين نقاط جهان مرئي بسيار سريع‌تر از سرعت نور از ما دور مي‌شوند و به جهان قابل‌مشاهده اجازه متورم شدن مي‌دهند. كهكشاني كه نور آن ۱۳.۵ ميليارد سال پيش آغاز شد، مثل كهكشاني كه توسط تلسكوپ فضايي جيمز وب مشاهده شد، اكنون بسيار دورتر است. زيرا از زماني كه آن نور از آن خارج شد، فضا گسترش پيدا كرده است.

 

كيهان در مقايسه با زمين چقدر قدمت دارد؟
كيهان با عمر تقريبا ۱۳.۸ ميليارد سال، قدمت بسيار بيشتري نسبت به زمين دارد. بر اساس روشي به نام تاريخ‌سنجي راديومتريك كه ميزان واپاشي راديواكتيو ايزوتوپ‌ها را در يك نمونه اندازه‌گيري مي‌كند تا سن آن را تعيين كند، سن زمين ۴.۵ ميليارد سال برآورد شده است.

قديمي‌ترين سنگ‌هاي روي زمين ۴.۲ ميليارد سال سن دارند. سنگ‌هاي قديمي‌تر از طريق تكتونيك صفحه بازيافت شده‌اند. دانشمندان تاريخ‌سنجي راديومتريك را روي سنگ‌هاي ماه و شهاب‌سنگ‌ها نيز انجام داده‌اند و تمامي داده‌ها نشان مي‌دهند كه سن منظومه شمسي، از جمله زمين و تمام سياره‌ها، ۴.۵ ميليارد سال است.

 

براي اطلاع از مقاله خورشيد چقدر داغ است؟ روي لينك كليك كنيد.
 

آيا ستاره‌هايي با عمر بيشتر از كيهان وجود دارند؟
ادعاهايي وجود دارد كه تعداد كمي از ستاره‌ها پيرتر از كيهان به‌ نظر مي‌رسند. اين غيرممكن به‌ نظر مي‌رسد ولي اگر درست باشد، به اين معني است كه كيهان‌شناسي استاندارد اشتباه است. يكي از اين ستاره‌هاي معروف متوشالح است كه به‌ طور دقيق‌تر با نام HD 140283 شناخته مي‌شود و در فاصله ۱۹۰ سال نوري از ما قرار دارد. اين ستاره حاوي چند عنصر سنگين‌تر از هيدروژن و هليوم اوليه‌اي است كه از آن تشكيل شده و ستاره‌شناسان در ابتدا عمر آن را ۱۶ ميليارد سال تخمين زدند.

با اين‌ حال، به‌ جاي نادرست بودن كيهان‌شناسي، محتمل‌تر است كه درك ما از فرايند پير شدن ستاره‌ها كاملا درست نباشد. تحليل‌هاي بعدي مدل‌هاي چرخه عمر ستاره‌ها را ارتقا داده و يك مقاله علمي اخير در اين زمينه سن متوشالح را حدود ۱۲ ميليارد سال تعيين كرده است.

 

چگونه سن جهان را با استفاده از تابش زمينه كيهاني (CMB) اندازه‌گيري مي‌كنيم؟
در طول چند صد هزار سال اول كيهان، جهان مثل يك سوپ داغ و پلاسمايي از ذره‌هاي باردار و تشعشع بود. در اين سوپ، ماده تاريك به‌ عنوان جرم غالب كيهان، شروع به كشيده شدن به هم كرد و دانه‌هاي گرانشي كهكشان‌ها و خوشه‌ها را تشكيل داد.

همان‌ طور كه امواج عظيمي در كيهان موج مي‌زدند، پلاسما همراه با آن‌ها كشيده مي‌شد و به اطراف مي‌چرخيد. درست مثل اقيانوس، تركيبي از موج‌هاي بلند و كوتاه وجود داشت.

در چهارصد هزار سال، جهان به‌ اندازه‌ كافي سرد شد تا پلاسما خنثي شود. در اين زمان، الكترون‌ها به پروتون‌ها پيوستند و اولين اتم‌هاي هيدروژن را ايجاد كردند. در نتيجه، جهان شفاف شد و تابش آزادانه در آن جريان پيدا كرد. امروزه اين تابش را به عنوان تابش زمينه كيهاني مي‌بينيم. امواجي كه در كيهان اوليه وجود داشتند در اين تابش به‌‌ شكل تغييرهاي دمايي كوچك هستند.

كيهان‌شناسان بر اساس فيزيك گرانش و پلاسما قادر هستند اندازه و تركيب امواج در جهان اوليه را محاسبه كنند. با اين‌ حال، نحوه مشاهده اين امواج روي زمين به چگونگي گسترش جهان در سيزده ميليارد سال گذشته، به‌ ويژه به انحناي فضا و نرخ انبساط كه توسط ثابت هابل تعيين شده است، بستگي دارد.

بنابراين، با مقايسه اندازه زاويه‌اي كه مي‌بينيم با نحوه درك ما از رفتار اين امواج پلاسما، چيزي كه مي‌آموزيم ثابت هابل است.

 

اندازه گيري سن جهان

 

اندازه‌گيري CMB ثابت هابل ۶۷ كيلومتر در ثانيه در هر مگاپارسك است. با اندازه‌گيري نور ابرنواخترها، اخترشناسان به مقدار متفاوت ۷۳ كيلومتر در ثانيه در هر مگاپارسك مي‌رسند. بسته به اينكه كدام درست است، چه تاثيري روي سن جهان دارد؟
در نظريه‌هاي كيهان‌شناسي، ثابت هابل عددي است كه مقياس جهان را تعيين مي‌كند. با فرض برابر بودن فاكتورهاي ديگر، ثابت هابل بزرگ‌تر عموما به‌ معناي جهان جوان‌تر است.

بنابراين، جهاني با ثابت هابل km/s/Mpc ۷۳ حدود ۹۲درصد سن يك جهان با ثابت هابل ۶۷ است (۱۲.۶ ميليارد سال در مقابل ۱۳.۸ ميليارد سال). مشكل واقعي تنش هابل نيست، بلكه قطعيت در اين اندازه‌گيري‌ها است.

تفاوت ثابت هابل معمولا زياد است، بنابراين اين دو عدد از نظر آماري همپوشاني دارند. ادعاهاي كنوني اين است كه بي‌ثباتي‌ها در حال حاضر به‌ اندازه‌اي كوچك هستند كه دو سني كه به‌ دست مي‌آوريم سازگار نيستند. بنابراين يك مشكل ساده (مثل دست كم گرفتن بي‌ثباتي‌ها) يا عميق (چيزي عجيب در حال رخ دادن در جهان است) وجود دارد.

 

اخيرا، مقاله‌اي توسط راجندرا گوپتا از دانشگاه اتاوا منتشر شده است كه در آن استدلال مي‌كند بررسي كهكشان‌هاي دور با JWST، وجود ستاره‌هايي كه ظاهرا بيشتر از ۱۳.۸ ميليارد سال عمر دارند و پديده‌اي به نام «نور خسته» نشان مي‌دهد كه عمر جهان در واقع ۲۶.۷ ميليارد سال است. آيا اين نظريه جديد الزام‌هاي نظريه‌هايي را كه تلاش مي‌كنند مدل استاندارد كيهان‌شناسي را كه در كتابچه راهنماي انقلاب كيهاني ارائه كرده‌ايد به چالش بكشند، برآورده مي‌كند؟
اين مدل كيهاني جديد پيچيدگي قابل‌ توجهي را براي حل مساله كهكشان‌هاي بزرگ در جهان اوليه اضافه مي‌كند. آيا اين پيچيدگي واقعا قابل‌توجيه است؟

بيشتر كيهان‌شناسان احساس مي‌كنند كه مشاهده‌هاي JWST احتمالا به ايرادهاي ايده‌هاي ما درباره شكل‌گيري كهكشان‌ها در مراحل اوليه كيهان اشاره مي‌كنند و نه مشكلي در خود جهان. همچنين، ويژگي‌هاي اضافه‌شده مانند نور خسته، با مشاهده‌ها مطابقت ندارند. به ياد داشته باشيد، اگر قرار باشد يك كيهان‌شناسي پيشنهادي جديد را جدي بگيريم، بايد همه مشاهده‌هاي قبلي و جديد را توضيح دهد. اين مدل جديد هنوز اين كار را نكرده است و احتمالا نخواهد كرد.

چگونه عمر جهان را مي‌دانيم؟
مهم‌ترين نكته درباره جهان در حال انبساط اين است كه هرچقدر يك كهكشان دورتر باشد، سريع‌تر از ما دور مي‌شود. هابل و ستاره‌شناس و كشيش بلژيكي «ژرژ لومتر»، به‌طور مستقل اين رابطه را از نظر رياضي كميت‌سنجي كردند كه به‌عنوان قانون هابل-لومتر شناخته مي‌شود.

اين قانون مي‌گويد سرعتي كه يك كهكشان از ما دور مي‌شود، برابر است با فاصله كهكشان ضرب در ثابت تناسب (ثابت هابل يا H0) كه نرخ انبساط جهان را نشان مي‌دهد. اگر مقدار دقيق H0 را داشته باشيم، مي‌توانيم تاريخ جهان را به عقب برگردانيم و زمان وقوع بيگ بنگ را محاسبه كنيم.

بنابراين، براي محاسبهH0  بايد قادر به اندازه‌گيري فاصله از كهكشان‌ها و سرعت عقب‌نشيني آن‌ها (سرعت دور شدن از ما) باشيم. براي اندازه‌گيري فاصله از كهكشان‌هاي دور از «شمع‌هاي استاندارد» استفاده مي‌كنيم. شمع‌هاي استاندارد اجرامي هستند كه درخشندگي استاندارد و به‌ راحتي قابل‌پيش‌بيني دارند. دو نمونه خوب عبارتند از ستاره‌هاي متغير دلتا قيفاووسي و ابرنواخترهاي نوع يكم اي.

ستاره‌هاي متغير دلتا قيفاووسي كه توسط ستاره‌شناس هاروارد به اسم «هنريتا سوان ليويت» در اوايل قرن بيستم كشف شدند، نوعي ستاره‌ تپنده هستند كه تپش آن‌ها باعث تغيير درخشندگي آن‌ها به‌ صورت دوره‌اي مي‌شود. ليويت متوجه شد هر چه دوره تغيير ستاره طولاني‌تر باشد، روشن‌تر است.

بين دوره تغيير ستاره‌ متغير دلتا قيفاووسي و درخشندگي ذاتي آن يك رابطه مستقيم وجود دارد. بنابراين وقتي اين ستاره را در آسمان شب مشاهده مي‌كنيم، زمان بين اوج‌هاي روشنايي آن را اندازه‌گيري مي‌كنيم تا حداكثر درخشندگي ذاتي آن را كشف كنيم. سپس چون مي‌دانيم چقدر بايد روشن باشد، اين روشنايي را با ميزان روشن يا كم‌نور بودن آن در آسمان شب مقايسه مي‌كنيم تا فاصله آن را تعيين كنيم.

ابرنواخترهاي نوع يكم اي نيز همين‌طور هستند. آن‌ها انفجار كوتوله‌هاي سفيد يعني بقاياي ستاره‌اي بسيار متراكم هستند و درخشندگي قابل استانداردسازي دارند. از آن‌ جايي ‌كه ابرنواخترها بسيار درخشان‌تر از ستاره‌هاي قيفاووسي هستند، مي‌توان از آن‌ها براي تعيين فاصله تا كهكشان‌ها در محدوده بسيار بيشتر استفاده كرد.

سرعت كهكشاني را كه با انبساط كيهاني از ما دور مي‌شود، مي‌توان از انتقال به سرخ آن اندازه‌گيري كرد. هرچه كهكشان از ما دورتر باشد، نور آن بيشتر به قرمز منتقل مي‌شود. همچنين هرچه كهكشان دورتر باشد، سرعت عقب‌نشيني آن بيشتر است. بنابراين، انتقال به سرخ به‌ شدت به سرعت عقب‌نشيني وابسته است.

ستاره‌شناسان فاصله و سرعت عقب‌نشيني ميليون‌ها كهكشان را اندازه‌گيري مي‌كنند و سپس اعداد به‌ دست‌آمده را در قانون هابل-لماير قرار مي‌دهند تا نرخ انبساط جهان را محاسبه كنند. در ادامه بر اساس اين نرخ، زمان كيهاني را به عقب برمي‌گردانند تا سن كيهان را پيدا كنند.

 

تنش هابل
يك راه ديگر براي اندازه‌گيري سن كيهان اندازه‌گيري تابش زمينه كيهاني (CMB)، تابش باقي‌مانده از بيگ بنگ، است. جهان در ۳۸۰ هزار سال اول به‌ قدري داغ و متراكم بود كه فوتون‌هاي منتشرشده توسط بيگ بنگ به دام افتاده بودند و مدام الكترون‌هاي آزاد را پراكنده مي‌كردند.

وقتي جهان به‌ اندازه‌اي سرد شد كه هسته‌هاي اتم بتوانند بيشتر الكترون‌ها را جذب كنند و اتم‌هاي كاملي را تشكيل دهند، اين فوتون‌ها توانستند بدون مانع در فضا حركت كنند.

در نتيجه اين اتفاق، جهان شفاف شد و تشعشعي كه پس از ۳۸۰ هزار سال منتشر شد، همان چيزي است كه ما امروز به‌ عنوان CMB مي‌بينيم. انبساط جهان CMB را به طول موج‌هاي مايكروويو در ۲.۷۳ درجه بالاتر از صفر مطلق سرد كرده است.

دانشمندان با مطالعه نوسان‌هاي دما در CMB كه ناشي از توزيع اوليه ماده و ماده تاريك است، مي‌توانند چگالي ماده و انرژي در جهان و مقدار H0 را اندازه‌گيري كنند. سپس مي‌توانند اين ارقام را در معادله فريدمن قرار دهند كه نسبيت عام را در انبساط جهان در نظر مي‌گيرد. نتيجه به‌ دست‌ آمده سن جهان را نشان مي‌دهد.

ماموريت پلانك كه بين سال‌هاي ۲۰۰۹ و ۲۰۱۳ انجام شد، دقيق‌ترين تصوير را از CMB ارائه كرده و H0 را ۶۷ كيلومتر در ثانيه در هر مگاپارسك محاسبه كرده است. به‌ عبارت ديگر، هر ۱ ميليون پارسك فضا (۱ پارسك برابر با ۳.۲۶ سال نوري است. بنابراين، ۱ ميليون پارسك ۳.۲۶ ميليون سال نوري است) در هر ثانيه ۶۷ كيلومتر منبسط مي‌شود. دانشمندان بر اساس اين عدد استنباط كردند كه جهان ۱۳.۸ ميليارد سال سن دارد.

با اين‌ حال، ستاره‌شناسان با استفاده از شمع‌هاي استاندارد مانند متغيرهاي قيفاووسي و ابرنواخترهاي نوع يكم اي، سرعت H0 را ۷۳ كيلومتر در ثانيه در هر مگاپارسك محاسبه كرده‌اند. اين تفاوت به تنش هابل معروف است و هيچ‌كس نمي‌داند كه چرا نرخ انبساط بسته به نحوه اندازه‌گيري آن متفاوت است.

اگر ۷۳ درست باشد، سن جهان صدها ميليون سال كمتر است. اين مساله مشكل‌ساز است، زيرا در اين صورت ستاره‌هايي وجود دارند كه پيرتر از كيهان به‌ نظر مي‌رسند. با فرض اينكه تنش هابل يك خطاي اندازه‌گيري نيست، دانشمندان گمان مي‌كنند كه براي توضيح دادن آن به فيزيك نوين نياز داريم.

 

براي اطلاع از مقاله باد خورشيدي چيست و چگونه روي زمين اثر مي‌گذارد؟ روي لينك كليك كنيد.
 

كيهان چند ساله خواهد شد؟
دانستن اينكه بيگ بنگ چه زماني رخ داده است، سن كنوني جهان را به ما مي‌گويد. سوال اين است كه كيهان چند ساله خواهد شد؟ آيا پاياني خواهد داشت؟

كيهان‌شناسان مطمئن نيستند كه چه اتفاقي خواهد افتاد. همه چيز به ماهيت انرژي تاريك، نيروي اسرارآميزي كه باعث انبساط شتابان جهان مي‌شود، بستگي دارد. اگر اين انبساط بي‌وقفه ادامه پيدا كند، پايان جهان زودتر از آنچه انتظار داريم به‌ شكل يك شكاف بزرگ كه در آن بافت فضا از هم پاشيده مي‌شود، حدود ۲۲ ميليارد سال ديگر رخ خواهد داد.

با اين‌ حال اگر انرژي تاريك ضعيف شود و شتاب كاهش پيدا كند يا حتي متوقف شود، جهان عمر طولاني‌تري خواهد داشت. اگر جهان به‌ طور پيوسته به انبساط خود ادامه دهد يا با نيروي انقباضي گرانش به تعادل برسد، احتمالا مي‌تواند براي هميشه زنده بماند.

بعد از ۲ تريليون سال، همه كهكشان‌هاي فراتر از ابرخوشه محلي ما كه از نظر گرانشي محدود شده‌ است، بر فراز افق كيهاني ناپديد مي‌شوند. جايي كه جهان با چنان سرعتي در حال گسترش است كه حتي نور هم نمي‌تواند به آن برسد.

تقريبا ۱۰۰ تريليون سال ديگر، شكل‌گيري ستاره‌ها به پايان خواهد رسيد. در حدود ۴۳ ^ ۱۰ سال ديگر (يعني ۱ با ۴۳ صفر)، پروتون‌هاي درون هسته‌هاي اتم شروع به فروپاشي مي‌كنند كه نشان‌دهنده پايان ماده خواهد بود. سرانجام پس از حدود ۱۰۰ ^ ۱۰ سال (معروف به گوگول)، حتي سياهچاله هاي بسيار پرجرم نيز تبخير مي‌شوند و تنها چيزي كه باقي مي‌ماند فوتون، نوترينو، الكترون و احتمالا ماده تاريك خواهد بود.

اگر به‌ هر نحوي انرژي تاريك خاموش شود كه امكان آن وجود دارد اگر انرژي تاريك ميدان انرژي متغيري به نام ميدان اسكالار باشد، گرانش مي‌تواند دوباره بر جهان مسلط شود و كاري كند كه دوباره به حالت مه‌رمب برگردد. با‌ اين‌ حال، معلوم نيست اين اتفاق چه زماني ممكن است رخ دهد.

 

سن جهان 

 

نتيجه

نتيجه مي گيريم كه عمر كيهان همان كمتر از 14 ميليارد سال مي تواند باشد و خيلي نظرات و راه ها براي اندازه گيري سن جهان پيشنهاد شده است. تلسكوپ نيز در تشخيص سن جهان توانست كمك هاي زيادي را به دانشمندان كند و در خصوص اندازه گيري سن كيهان توانست نظريه هاي جديدي را ايجاد كند. شما هم اگر علاقمند به نجوم و فضا داريد مي توانيد با خريد تلسكوپ از رصد آسمان و شگفتي هاي آن لذت ببريد. شما مي توانيد خريد تلسكوپ مد نظر خود را در سايت موسسه طبيعت آسمان شب با بهترين قيمت و كيفيت تجربه كنيد.

براي دانلود مقاله سن جهان چقدر است؟ روي لينك كليك كنيد.
 منبع: سايت موسسه طبيعت آسمان شب و سن جهان چقدر است؟


برچسب:
امتیاز دهید:
رتبه از پنج: <~PostRate~>
بازدید: <~PostViwe~>

+ نوشته شده: 1403/1/25 ساعت: ۱۹ توسط:asemaneshab :

كوتوله هاي سفيد حقايقي در مورد بقاياي متراكم ستاره ‌ها

كوتوله هاي سفيد اجرامي هستند كه وقتي ستاره‌هايي مثل خورشيد سوخت خود را به‌ طور كامل مصرف كنند، باقي مي‌مانند. اين اجساد ستاره‌اي متراكم و كم نور در واقع آخرين مرحله قابل‌ مشاهده تكامل ستاره‌هاي با جرم كم و متوسط هستند.

به‌ گفته ناسا، در حاليكه بيشتر ستاره‌هاي پرجرم در نهايت به ابرنواختر تبديل مي‌شوند، يك ستاره با جرم كم يا متوسط، با جرم كمتر از حدود ۸ برابر خورشيد، در نهايت به يك كوتوله سفيد تبديل خواهد شد. به‌ گفته محققان، تقريبا ۹۷درصد از ستاره‌هاي كهكشان راه شيري در نهايت به كوتوله سفيد تبديل خواهند شد.

به‌ گفته دانشگاه ايالتي نيومكزيكو (NMSU)، يك كوتوله سفيد در مقايسه با خورشيد ما جرم كربن و اكسيژن مشابه دارد، اگر چه اندازه آن بسيار كوچك‌تر و تقريبا مشابه زمين است.

طبق گفته ناسا، دماي كوتوله سفيد مي‌تواند از ۱۰۰ هزار كلوين فراتر رود (كه حدود ۱۷۹۵۰۰ درجه فارنهايت است). با وجود دماي بالا، كوتوله هاي سفيد درخشندگي كمي دارند. زيرا بسيار كوچك هستند. براي آشنايي بيشتر با اين پديده جذاب، تا انتهاي مقاله با ما همراه باشيد.

 

نحوه به‌وجود آمدن كوتوله هاي سفيد
ستاره‌هاي رشته اصلي، از جمله خورشيد، از ابرهاي غبار و گاز تشكيل شده‌اند كه توسط گرانش كنار هم قرار گرفته‌اند. نحوه تكامل ستاره‌ها در طول عمرشان به جرم آن‌ها بستگي دارد. پرجرم‌ترين ستاره‌ها با جرمي هشت برابر خورشيد يا بيشتر، هرگز به كوتوله سفيد تبديل نخواهند شد. در عوض، كوتوله هاي سفيد در پايان عمر خود در يك ابرنواختر خشن منفجر مي‌شوند و يك ستاره نوتروني يا سياه‌چاله از خود باقي مي‌گذارند.

با  اين‌ حال، ستاره‌هاي كوچك‌تر مسير آرام‌تري را طي مي‌كنند. ستاره‌هاي با جرم كم تا متوسط مانند خورشيد، در نهايت به غول‌هاي قرمز متورم مي‌شوند. سپس لايه‌هاي بيروني خود را در حلقه‌اي به نام سحابي سياره‌اي مي‌ريزند (دانشمندان در ابتدا فكر مي‌كردند كه سحابي‌ها شبيه سياره‌هايي مانند نپتون و اورانوس هستند). هسته‌اي كه باقي مي‌ماند يك كوتوله سفيد خواهد بود، يعني پوسته‌اي از يك ستاره كه در آن همجوشي هيدروژني رخ نمي‌دهد.

ستاره‌هاي كوچك‌تر مانند كوتوله‌هاي سرخ، به حالت غول سرخ نمي‌رسند. آن‌ها به‌ سادگي تمام هيدروژن خود را مي‌سوزانند و اين فرايند را با تبديل شدن به يك كوتوله سفيد كم‌رنگ خاتمه مي‌دهند. با اين‌ حال، تريليون‌ها سال طول مي‌كشد تا يك كوتوله‌ سرخ سوخت خود را مصرف كند كه بسيار بيشتر از عمر ۱۳.۸ ميليارد ساله جهان است. بنابراين، هيچ كوتوله‌ سرخي هنوز به كوتوله سفيد تبديل نشده است.

 

ويژگي هاي كوتوله سفيد

 

ويژگي‌هاي كوتوله سفيد
وقتي سوخت يك ستاره تمام مي‌شود، ديگر فشار رو به بيرون ناشي از فرايند همجوشي را تجربه نمي‌كند و به سمت درون خود فرو مي‌ريزد. بر اساس دايره‌المعارف نجوم دانشگاه سوينبرن استراليا، كوتوله هاي سفيد تقريبا جرم مشابه خورشيد و شعاع هم‌اندازه زمين دارند. در نتيجه در كنار ستاره‌هاي نوتروني و سياه‌چاله‌ها، از متراكم‌ترين اجرام در فضا هستند.

به‌گفته ناسا، گرانش روي سطح يك كوتوله سفيد ۳۵۰ هزار برابر گرانش زمين است. يعني يك فرد ۱۵۰ پوندي (۶۸ كيلوگرمي) روي زمين، روي سطح يك كوتوله سفيد ۵۰ ميليون پوند (۲۲.۷ ميليون كيلوگرم) وزن خواهد داشت.

كوتوله هاي سفيد به اين چگالي باورنكردني مي‌رسند، زيرا آن‌قدر فشرده فرو مي‌ريزند كه الكترون‌هايشان به هم كوبيده مي‌شوند و چيزي را تشكيل مي‌دهند كه «ماده تباهيده» ناميده مي‌شود.

ستاره‌هاي سابق تا زماني به فروپاشي ادامه مي‌دهند كه خود الكترون‌ها فشار به سمت بيرون كافي براي متوقف كردن فروپاشي فراهم كنند. هر چه جرم بيشتر باشد، كشش به سمت داخل بيشتر است. بنابراين، يك كوتوله سفيد با جرم بيشتر شعاع كمتري نسبت به همتاي كم‌جرم خود دارد. در نتيجه، هيچ كوتوله سفيدي پس از ريختن بيشتر جرم خود در مرحله غول سرخ نمي‌تواند از ۱.۴ برابر جرم خورشيد بيشتر باشد.

وقتي يك ستاره متورم شده و به يك غول سرخ تبديل مي‌شود، نزديك‌ترين سياره‌هاي خود را مي بلعد. با اين‌ حال، بعضي از آن‌ها زنده مي‌مانند. فضاپيماي اسپيتزر ناسا نشان داد كه حداقل ۱ تا ۳درصد از ستاره‌هاي كوتوله سفيد اتمسفر آلوده دارند كه نشان مي‌دهد مواد سنگي در آن‌ها افتاده است.

«جي فريحي»، محقق كوتوله سفيد در دانشگاه لستر در انگلستان، به سايت Space.com گفت: «در جست‌وجوي سياره‌هاي مشابه زمين، سيستم‌هاي متعددي را شناسايي كرده‌ايم كه كانديداي عالي براي نگهداري از آن‌ها هستند. وقتي اين سياره‌ها به‌ عنوان كوتوله هاي سفيد باقي بمانند، قابل‌ سكونت نخواهند بود ولي امكان دارد قبلا در دوره‌اي حيات روي آن‌ها وجود داشته است.»

در يك مورد هيجان‌انگيز، محققان ماده سنگي را هنگام سقوط به درون كوتوله سفيد مشاهده كردند. «بوريس گانسيكه»، اخترشناس دانشگاه وارويك در انگلستان، به Space.com گفت: «اين هيجان‌انگيز و غيرمنتظره است كه مي‌توانيم اين نوع تغيير شگرف را در مقياس‌هاي زماني انساني ببينيم.»

 سرنوشت كوتوله هاي سفيد

سرنوشت يك كوتوله سفيد
بسياري از كوتوله هاي سفيد در تاريكي نسبي محو مي‌شوند و در نهايت تمام انرژي خود را از دست مي‌دهند و به‌ اصطلاح به كوتوله‌ هاي سياه تبديل مي‌شوند. در مقابل، آن‌هايي كه منظومه مشتركي با ستاره‌هاي همدم دارند ممكن است به سرنوشت ديگري دچار شوند. اگر كوتوله سفيد بخشي از يك سيستم دوتايي باشد، ممكن است بتواند مواد را از ستاره همدم به سطح خود بكشد. اين افزايش جرم كوتوله سفيد نتايج جالبي خواهد داشت.

يك احتمال اين است كه جرم اضافه‌شده مي‌تواند باعث فروپاشي كوتوله سفيد به يك ستاره نوتروني بسيار چگال‌تر شود. نتيجه انفجاري‌تر ديگر، ابرنواختر نوع يكم اي است. همان‌طور كه كوتوله هاي سفيد مواد را از ستاره همدم به سمت خود مي‌كشد، دما افزايش مي‌يابد و در نهايت باعث ايجاد يك واكنش فرار مي‌شود كه در يك ابرنواختر خشن منفجر مي‌شود و كوتوله سفيد را نابود مي‌كند. اين فرايند به‌ عنوان «مدل انحطاط منفرد» ابرنواختر نوع يكم اي شناخته مي‌شود.

 

براي اطلاع از مقاله خورشيد چقدر داغ است؟ روي لينك كليك كنيد.
 

در سال ۲۰۱۲، محققان توانستند از نزديك پوسته‌هاي گاز پيچيده‌اي را كه يك ابرنواختر نوع يكم اي را احاطه كرده بود، با جزئيات دقيق ببينند. «بنجامين ديلدي»، نويسنده اصلي اين مطالعه و ستاره‌شناس در شبكه تلسكوپ جهاني رصدخانه لاس كامبرس در كاليفرنيا به space.com گفت: «ما براي اولين بار واقعا شواهد دقيقي از پيش‌ساز يك ابرنواختر نوع يكم اي را ديديم.»

اگر همدم به‌ جاي يك ستاره فعال، كوتوله هاي سفيد ديگري باشد، دو جسد ستاره‌اي با هم ادغام مي‌شوند و آتش‌بازي آغاز مي‌شود. اين فرايند به‌ عنوان «مدل انحطاط دوگانه» ابرنواختر نوع يكم اي شناخته مي‌شود.

در مواقع ديگر، كوتوله هاي سفيد ممكن است كافي مواد از همدم خود بگيرد تا براي مدت كوتاهي در يك نوا يعني يك انفجار بسيار كوچك‌تر، مشتعل شود. از آن‌جايي‌ كه كوتوله سفيد دست‌نخورده باقي مي‌ماند، وقتي به نقطه بحراني رسيد، مي‌تواند چند بار اين روند را تكرار كند و بارها و بارها ستاره در حال مرگ را به زندگي برگرداند.

«پرزمك مروز»، ستاره‌شناس دانشگاه ورشو لهستان، به Space.com گفت: «آن‌ها درخشان‌ترين و متداول‌ترين فوران‌هاي ستاره‌اي در كهكشان هستند و معمولا با چشم غيرمسلح مي‌تواند مشاهده‌شان كرد.»

 

نتيجه

ستاره شناسان و اخترشناسان در مورد كوتوله هاي سفيد مطالبي را بررسي كرده اند كه ما در اين مقاله به چند نمونه اين مطالعات اشاره كرديم. شما هم ميتوانيد همزمان با مطالعه اين مطالب آسمان را بوسيله تلسكوپ تماشا كنيد و اين شگفتي ها را ببينيد. خريد تلسكوپ در انواع مدل با بهترين قيمت و كيفيت در سايت موسسه طبيعت آسمان شب امكان پذير است. اگر مي خواهيد خريد تلسكوپ را با خيالي راحت و آسوده خريد كنيد حتما به سايت ما مراجعه كنيد.

 

براي دانلود مقاله كوتوله هاي سفيد حقايقي در مورد بقاياي متراكم ستاره ‌ها روي لينك كليك كنيد.
 

 منبع: سايت موسسه طبيعت آسمان شب و كوتوله هاي سفيد حقايقي در مورد بقاياي متراكم ستاره ‌ها


برچسب:
امتیاز دهید:
رتبه از پنج: <~PostRate~>
بازدید: <~PostViwe~>

+ نوشته شده: 1403/1/24 ساعت: ۲۳ توسط:asemaneshab :

حقايق جالب در مورد تـلسكوپ

اولين كسي كه تـلسكوپ را ثبت اختراع كرد، هانس ليپرشي، عينك‌ساز هلندي، در سال ۱۶۰۸ بود. ليپرشي اسم اختراع خود را «نگاهگر» گذاشت و توانست با استفاده از آن اشيا را تا سه برابر اندازه معمولي بزرگنمايي كند. «نگاهگر» حاصل اتصال يك تكه شيشه مقعر به يك تكه شيشه محدب بود.

 

گاليله
در سال ۱۶۰۹، گاليله درباره اختراع ليپرشي شنيد و شروع به ساخت تـلسكوپ خود كرد. گاليله پيشرفت‌ زيادي در اين زمينه داشت و تلسكوپي ساخت كه بزرگنمايي آن ۲۰ برابر بود.

گاليله با اختراع خود دهانه‌هاي ماه را ديد، كهكشان راه شيري را توصيف كرد و حلقه‌هاي زحل و قمرهاي مشتري را كشف كرد.

گاليله بر اساس مشاهده‌هاي خود اعلام كرد كه زمين و سياه‌ها دور خورشيد مي‌چرخند. او به‌ همين دليل توسط دادگاه تفتيش عقايد كاتوليك دستگير شد و تا زمان مرگش در سال ۱۶۴۲ در زندان بود.

 

 

نيوتن
در سال ۱۶۶۸، اسحاق نيوتن اولين تـلسكوپ بازتابي را ساخت تا نظريه خود را مبني بر اينكه نور سفيد طيف رنگي دارد، اثبات كند.

تا آن زمان، تـلسكوپ ها شكستي بودند و از عدسي استفاده مي‌كردند كه بسيار شبيه منشورهايي بود كه نيوتن استفاده مي‌كرد.

ايده نيوتن اين بود كه از آينه استفاده كند تا ايجاد رنگ توسط عدسي از بين برود. اين ايجاد رنگ به‌ عنوان اعوجاج رنگي شناخته مي‌شود و باعث رنگ گرفتن حاشيه‌ها مي‌شود كه تصوير را تار مي‌كند.

تـلسكوپ جديد اصلاح‌شده نيوتن اعوجاج رنگي نداشت، ساخت آن ارزان‌تر بود، طراحي ساده‌تر و ميدان ديد وسيع‌تري داشت و قابل‌حمل بود.

 

هرشل
در سال ۱۷۸۹ در انگلستان، ويليام هرشل اولين تـلسكوپ بازتابي بزرگ را ساخت كه طول آن به ۱۲ متر مي‌رسيد. در طول چند صد سال بعدي پيشرفت‎هاي نجومي زيادي اتفاق افتاد ولي همه تـلسكوپ ها دو چيز مشترك دارند: مي‌توانند نور محيط را جمع‌آوري كنند و سوژه‌ها را بزرگنمايي كنند.

سر برنارد لاول در طول جنگ جهاني دوم و پس از آن روي رادار كار مي‌كرد. او قصد داشت يك تـلسكوپ راديويي بزرگ بسازد.

اين تـلسكوپ كه در سال ۱۹۵۷ تكميل شد، يك بشقاب راديويي با قطر ۲۵۰ فوت داشت كه مي‌توانست به سمت آسمان نشانه بگيرد.

 

براي اطلاع از مقاله آسمان نماها و ظهور علم تماشايي روي لينك كليك كنيد.
 

تـلسكوپ هابل
در سال ۱۹۹۰، تلسكوپ فضايي هابل توسط شاتل فضايي به مدار زمين منتقل شد. اين دستگاه دور زمين مي‌چرخد و فضا را مشاهده مي‌كند و تصاوير شگفت‌انگيزي از كهكشان‌ها و ستاره‌ها به زمين مي‌فرستد.

تلسكوپ راديويي لاول نقش اساسي در تحقيق در مورد شهاب‌ها، اختروش‌ها و تپ‌اخترها داشته است. اين اختراع در واقع آغاز عصر فضا بود.

اين تلسكوپ فضايي براي رديابي فضاپيماها (كاوشگرهاي فضايي) كه در فضا سفر مي‌كنند و دور سياره‌ها و قمرها مي‌چرخند تا اطلاعات علمي جمع‌آوري كنند، استفاده شده است.

در سال ۱۹۹۱، يك تلسكوپ فضايي جديد و انقلابي براي تشخيص پرتوهاي ايكس و گاما به فضا فرستاده شد. اين تلسكوپ فضايي رصدخانه پرتو گاما كامپتون (CGRO) است كه چهار تلسكوپ دارد. اين تلسكوپ‌ها روي يك سكو نصب شده‌اند و در مدار زمين مي‌چرخند.

رصدخانه كامپتون توسط شاتل فضايي آتلانتيس در مدار قرار گرفت و از سال ۱۹۹۱ تا زماني كه در سال ۲۰۰۰ از مدار خارج شد، كار كرد. وزن اين رصدخانه ۱۷ هزار كيلوگرم و قيمت آن حدود ۶۱۷ ميليون دلار بود.

بزرگ‌ترين تلسكوپ فروسرخ كه تاكنون به فضا پرتاب شده است، رصدخانه فضايي هرشل بود كه از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۳ فعاليت كرد. اين تلسكوپ يك آينه ۳.۵ متري و همچنين ابزارهاي تخصصي ديگر داشت و قادر بود امواج فروسرخ را بخواند.

 

 

 

تلسكوپ دابسوني
تلسكوپ دابسوني ۱۱۴ ميلي‌متري ميد مدل Eclipseview را مي‌توان يك شاهكار مدرن دانست. بهترين انتخاب براي كساني است كه مشتاق تماشاي آسمان شب و خورشيد هستند و در ابتداي راه يادگيري نجوم. تلسكوپ طوري طراحي و مهندس شده است كه به راحتي آن را همراه خود به هر كجا كه مي‌خواهيد ببريد و بلافاصله در روز يا شب به مشاهده آسمان مشغول شويد.

فيلتر خورشيدي آن داري گواهينامه ISO و CE است تا با خيال راحت و بدون نگراني به تماشا و رصد خورشيد مشغول شويد. اگر قصد تهيه يك تلسكوپ را داريد كه مناسب  همه اعضاي خانواده باش،  دابسوني 114 ميليمتري انتخابي عالي است چراكه كاركرد با آن بسيار ساده و حمل و نقل آن بسيار راحت است و مطمئنا نيازهاي شما را برآورده خواهد كرد بهترين انتخاب براي هديه به كساني كه دوستشان داريد تا قدم در مسير زيبا و شگفت نجوم بگذارند. 

 

تـلسكوپ دابسوني

 

اين تلسكوپ شامل ويژگي هاي زير است:

تلسكوپ دابسوني-نيوتوني با دهانه ۱۱۴ ميلي‌متري و فاصله كانوني ۴۵۰ ميلي‌متر
داراي فيلتر خورشيد  با تاييديه‌هاي معتبر ISO & CE Certified Solar filter
سبك، كوچك و با قابليت جابجايي  و حمل بسيار راحت
مناسب رصد اجرام منظومه شمسي، اجرام اعماق آسمان و ايده‌آل براي عكاسي و رصد خورشيد
داراي مقر و پايه سمتي-ارتفاعي دابسوني با چرخش ۳۶۰ درجه
داراي دو چشمي ۹ و ۲۶ ميلي‌متري با بزرگ‌نمايي ۱۸ و ۵۰ برابر
با قابليت جمع‌آوري نور معادل ۲۷۰ برابر چشم انسان  و حداكثر بزرگ‌نمايي 228 برابر
مجهز به فوكوسر ۱.۲۵ اينچي و جوينده نقطه قرمز
 

تـلسكوپ خورشيدي
اين تلسكوپ با فاصله كانوني 400 ميليمتر و قطر عدسي شيئي 40 ميليمتر، قابل‌ حمل‌ترين و شايد بتوان گفت كوچكترين تلسكوپ حرفه‌اي رصد خورشيد در بازار است و اين امكان را به كاربر مي‌دهد تا به راحتي آن را براي مشاهدات خورشيدي در هر مكاني همراه خود داشته باشد. استفاده از فيلتر با پهناي باند عبوري بسيار كوچك براي امواج نور معادل 1 آنگستروم (0.1 نانومتر) اين تلسكوپ را براي مشاهده زبانه‌هاي خورشيدي ، لكه‌هاي خورشيد، گرانول خورشيدي و غيره كه در تصوير زير مي‌بيند به ابزاري عالي تبديل كرده است.

 

تـلسكوپ خورشيدي

 

تلسكوپ خورشيدي داراي ويژگي هاي :

تلسكوپ رصد خورشيد، ساخت شركت معتبر Meade ، سازنده تخصصي تلسكوپ‌هاي خورشيدي
تلسكوپ P.S.T(Personal Solar Telescope) منحصرا براي رصد خورشيد  
كنتراست تصوير بسيار بالا در زمان رصد زبانه‌هاي خورشيدي ، لكه‌هاي خورشيد، گرانول خورشيدي 
ايمني بسيار خوب در مشاهده‌ و رصد خورشيد
داراي ساختار مستحكم، مناسب براي استفادهي مكرر و طولاني ‌مدت
راه‌اندازي بسيار آسان، بدون نياز به پيچيدگي‌هاي تلسكوپ‌هاي بزرگ
با دهانه 40 ميلي‌متري داراي فيلتر داخلي خورشيدي ثابت (غير قابل جداسازي)
پهناي باند عبوري بسيار كوچك براي امواج نور، 1 آنگستروم معادل 0.1 نانومتر  
اجازه عبور براي باند يا فركانس مختص نور هيدروژن-آلفا  قرمز رنگ H-Alpha (656.28nm)
داراي جوينده(فايندر) خورشيدي، نمايشگر مستقل يافتن سريع خورشيد
مجهز به چشمي  ۱۸ ميلي‌متري با بزرگنمايي ۲۲ برابر Cemax  18.0mm (1.25″)
بسيار كوچك و قابل حمل به وزن 1.5 كيلوگرم – قابل نصب روي اغلب سه پايه‌هاي عكاسي
تلسكوپ خورشيدي كورونادو مدل Coronado PST مناسب رصد حرفه‌اي و تخصصي پديده‌هاي خورشيدي
 

نتيجه

تلسكوپ ها مدل هاي مختلفي دارند كه هر مدل توسط شركت هاي مختلف نيز ساخته شده است. شما مي توانيد براي ديدن يا خريد تلسكوپ مدل هاي مختلف به سايت موسسه طبيعت آسمان شب مراجعه كنيد. شما مي توانيد در سايت ما خريد تلسكوپ مد نظر خود را با بهترين قيمت و كيفيت انجام دهيد.

 

براي دانلود مقاله حقايق جالب در مورد تـلسكوپ روي لينك كليك كنيد.
 

 منبع: سايت موسسه طبيعت آسمان شب و حقايق جالب در مورد تـلسكوپ


برچسب:
امتیاز دهید:
رتبه از پنج: <~PostRate~>
بازدید: <~PostViwe~>

+ نوشته شده: 1402/12/25 ساعت: ۱۹ توسط:asemaneshab :

تلسكوپ ها چطور كار مي‌كنند؟

پاسخ كوتاه به اين سوال اين است كه تلسكوپ هاي اوليه نور را با استفاده از قطعه‌هاي شيشه منحني و شفاف به نام لنز متمركز مي‌كردند.

امروزه، بيشتر تلسكوپ ها از آينه‌هاي منحني براي جمع‌آوري نور از آسمان شب استفاده مي‌كنند. شكل آينه يا لنز در تلسكوپ نور را متمركز مي‌كند. اين نور همان چيزي است كه داخل تلسكوپ ها مي‌بينيم. براي آشنايي بيشتر با اجزا و نحوه كار تلسكوپ تا انتهاي اين مقاله با ما همراه باشيد.

 

تلسكوپ چيست؟
تلسكوپ ابزاري است كه ستاره‌شناسان از آن براي ديدن اجرام دور استفاده مي‌كنند. بيشتر تلسكوپ‌ها و همه تلسكوپ ها بزرگ، آينه‌هاي خميده‌اي دارند كه از آن براي جمع‌آوري و متمركز كردن نور آسمان شب استفاده مي‌كنند.

اولين تلسكوپ ها نور را با استفاده از قطعه‌هاي شيشه‌اي منحني و شفاف به نام لنز متمركز مي‌كردند. سوال اين است كه چرا امروزه از آينه استفاده مي‌كنيم؟ زيرا آينه‌ها سبك‌تر هستند و راحت‌تر از لنزها صاف مي‌شوند.

آينه‌ها يا لنزهاي يك تلسكوپ، «اپتيك» ناميده مي‌شوند. تلسكوپ هاي واقعا قدرتمند اين قابليت را دارند كه چيزهاي بسيار كم‌نور يا سوژه‌هاي بسيار دور را نشان دهند. براي اين كار، اپتيك، چه آينه يا لنز، بايد واقعا بزرگ باشد.

هر چقدرآينه‌ها يا لنزها بزرگ‌تر باشند، تلسكوپ نور بيشتري جمع مي‌كند. سپس، نور توسط شكل اپتيك متمركز مي‌شود. اين نور همان چيزي است كه داخل چشمي تلسكوپ مي‌بينيم.

اپتيك تلسكوپ بايد تقريبا بي‌نقص باشد. اين يعني آينه‌ها و لنزها براي متمركز كردن نور بايد شكل درستي داشته باشند و نبايد هيچ نقطه، خراش يا نقص ديگري روي آن‌ها وجود داشته باشد.

در غير اين صورت، تصوير تار يا تاب‌برداشته مي‌شود و به‌ راحتي قابل مشاهده نخواهد بود. ساخت يك آينه بي‌نقص سخت است ولي ساخت يك لنز بي‌نقص دشوارتر است.

 

براي اطلاع از مقاله آسمان نماها و ظهور علم تماشايي روي لينك كليك كنيد.
 

لنز تلسكوپ ها
تلسكوپي كه با استفاده از لنز ساخته شده باشد به تلسكوپ شكستي معروف است. در اين نوع تلسكوپ، لنز درست مانند عينك، نور عبوري را خم مي‌كند.

 

تلسكوپ هاي شكستي

 

تلسكوپ شكستي 80 ميلي متري اسكاي واچر يك نمونه از تلسكوپ هاي اسكاي واچر است كه از ويژگي هاي زير برخوردار است:

تلسكوپ آكروماتيك با دهانه ۸۰ ميلي‌متري،  فاصله كانوني ۹۰۰ ميلي‌متر و نسبت كانوني f/11
داراي چشمي ۲۰ و ۱۰ ميلي‌متري با بزرگ‌نمايي ۴۵  و ۹۰ برابر
سطوح لنزها پوشش ضد انعكاس نور
بدنه فلزي مستحكم با پوشش رنگ الكترواستاتيك
مجهز به سه‌پايه استيل سبك و مستحكم با قابل تنظيم ارتفاع
داراي مقر استوايي – مناسب دنبال كردن اجرام آسماني در حركت
مقر استوايي مجهز به دستگيره‌هاي حركت نرم با وزنه و ميله تعادل
مجهز به چپقي تصحيح كننده جهت تصوير و مجهز به جوينده نقطه قرمز
نصب سريع و آسان – سبك با قابليت حمل ‌و نقل آسان
 گزينۀ عالي براي شروع نجوم براي كودكان و نوجوانان
مناسب رصد اجرام روشن آسمان شب مانند ماه و سيارات، خوشه‌هاي ستاره‌اي، سحابي‌ها و كهكشان‌ها
تلسكوپ شكستي ۸۰ ميلي‌متري اسكاي واچر مدل 809NEQ2 انتخابي مناسب براي شروع نجوم
تلسكوپي كلاسيك براي آغاز نجوم و مناسب كساني كه علاقمند به شروع رصد آسمان شب هستند و البته براي كاربران متوسط نيز كه آشنايي مختصري با آسمان شب دارند نيز مي‌تواند مناسب باشد. اين تلسكوپ آكروماتيك توانايي بالا و كيفيت تصوير خوبي دارد كه لنزهاي آن با استانداردهاي بالا و اجزاي مكانيكي آن با دقت ساخته شده است.

اين ويژگي در عينك ميزان تاري را كاهش مي‌دهد، ولي در تلسكوپ ها باعث مي‌شود چيزهاي دور نزديك‌تر به‌ نظر برسند.

افراد با چشم‌هاي بسيار ضعيف، به عينكي با لنزهاي بسيار ضخيم نياز دارند. زيرا لنزهاي بزرگ و ضخيم قوي‌تر هستند. همين مساله در مورد تلسكوپ ها نيز صادق است.

اگر مي‌خواهيد سوژه‌هاي خيلي دور را ببينيد، به يك لنز قدرتمند و بزرگ نياز داريد. متاسفانه، لنز بزرگ بسيار سنگين است.

همچنين، ساخت لنزهاي سنگين كار راحتي نيست و مستقر كردن آن‌ها در جاي مناسب هم دشوار است. هر چقدر لنز ضخيم‌تر شود، ميزان نوري كه از آن عبور مي‌كند كمتر مي‌شود.

از آن‌ جايي كه نور از لنز عبور مي‌كند، سطح لنز بايد كاملا صاف باشد. كوچك‌ترين نقص در لنز باعث تغيير تصوير مي‌شود.

 

چرا آينه‌ها بهتر كار مي‌كنند؟
تلسكوپ‌هايي كه با استفاده از آينه كار مي‌كنند به تلسكوپ بازتابي معروف هستند. آينه برخلاف لنز مي‌تواند بسيار نازك باشد. همچنين آينه بزرگ‌تر لزوما ضخيم‌تر نيست.

 

 

تلسكوپ بازتابي 130 ميلي متري اسكاي واچر يك مدل از تلسكوپ هاي بازتابي است كه داراي ويژگي هاي زير است:

تلسكوپ هاي نيوتوني با دهانه 130 ميليمتري با فاصله كانوني 650 ميلي‌متر و نسبت كانوني f5
مجهز به آينه بازتابنده سهمي شكل با كمترين ميزان خطاي كروي براي ايجاد تصاويري روشن و شفاف
توان گردآوري نور 340 برابر چشم انسان و 30 درصد بيشتر از مدل 114 ميلي‌متر
مجهز به دو چشمي ۱۰ ميليمتري و ۲۵ ميليمتري ۱.۲۵ اينچي (با بزرگ‌نمايي ۲۶ و ۶۵ برابر)
 توانايي رسيدن به حداكثر بزرگ‌نمايي 260 برابر
تصاويري روشن و شفاف بويژه در رصد ماه و سيارات،‌ با قابليت نصب، راه‌اندازي و رصد بسيار ساده
نسبتا كوچك و قابل حمل – مناسب براي تورهاي رصدي نجومي
مجهز به مقر استوايي براي رديابي دقيق اجرام آسماني
داراي سه‌ پايه استيل سبك، مستحكم و بدون لرزش با قابليت تنظيم ارتفاع و داراي سيني ابزار
تلسكوپ بازتابي ۱۳۰ ميلي‌متري اسكاي‌واچر مدل STARQUEST-P130 داراي جوينده نقطه قرمز
بدنه مستحكم فلزي و سبك با پوشش رنگ الكترواستاتيك و مقاوم
تلسكوپي مقرون به صرفه با توجه به كيفيت و بزرگي دهانه تلسكوپ
مناسب رصد ماه، سيارات، ستاره‌هاي دوتايي، خوشه‌هاي ستاره‌اي، كهكشانها و سحابي‌ها
امتياز بالا و نقدهاي مثبت خريداران در سايت‌هاي فروش جهاني 
انتخابي عالي براي شروع رصد براي مشتاقان جدي رصد و نجوم
اين تلسكوپ يك انتخاب عالي براي مبتديان و علاقمنداني است كه مي خواهند شگفتي هاي آسمان شب را كشف كنند. اين تلسكوپ داراي يك آينه سهموي 130 ميلي‌متري (5.1 اينچي) است كه 30 درصد نور بيشتري نسبت به تلسكوپ 114 ميلي‌متري جمع‌آوري مي‌كند و تصاوير روشن و واضحي از ماه، سيارات، سحابي‌ها، كهكشان‌ها و خوشه‌هاي ستاره‌اي ارائه مي‌دهد. پايه استوايي به شما امكان مي‌دهد كه سوژه مورد نظر خود را درحاليكه در آسمان شب در حركت است به راحتي دنبال كنيد. دستگيره‌هاي كنترل حركت آهسته تنظيم موقعيت و فوكوس را آسان مي كند.

نور با بازتاب از سطح آينه متمركز مي‌شود. بنابراين، كافي است كه آينه شكل منحني مناسبي داشته باشد.

ساختن يك آينه بزرگ و تقريبا بدون‌ نقص بسيار ساده‌تر از ساختن يك لنز بزرگ و تقريبا عالي است. همچنين از آن‌ جايي كه آينه‌ها يك‌ طرفه هستند، تميز كردن و جلا دادن آن‌ها در مقايسه با لنزها راحت‌تر است.

 

براي اطلاع از مقاله 40 رويداد مهم در تاريخ اكتشاف‌هاي فضايي روي لينك كليك كنيد.
 

با اين‌ حال، آينه‌ها مشكلات خاص خود را دارند. آيا تا به‌ حال به قاشق نگاه كرده‌ايد و انعكاس وارونه خود را ديده‌ايد؟ آينه خميده در تلسكوپ مثل قاشق است و تصوير را وارونه مي‌كند. خوشبختانه يك راه‌حل ساده براي اين مشكل وجود دارد، كافي است از آينه‌هاي ديگر براي برگرداندن تصوير استفاده كنيم.

مزيت اصلي استفاده از آينه در تلسكوپ وزن كم آن است. از آن‌جايي كه آينه‌ها بسيار سبك‌تر از لنزها هستند، پرتاب آينه‌ها به فضا بسيار آسان‌تر است.

تلسكوپ هاي فضايي مثل تلسكوپ فضايي هابل و تلسكوپ فضايي اسپيتزر، ما را قادر كرده‌اند كه از كهكشان‌ها و سحابي‌هاي دور از منظومه شمسي عكس بگيريم.

تلسكوپ فضايي جيمز وب كه در دسامبر ۲۰۲۱ به فضا پرتاب شد، بزرگ‌ترين و قدرتمندترين تلسكوپ فضايي است كه تا كنون ساخته شده است. اين تلسكوپ دانشمندان را قادر مي‌كند تا ببينند جهان ما حدود ۲۰۰ ميليون سال بعد از انفجار بزرگ چگونه بوده است.

 

نتيجه

 هر كدام از مدل هاي تلسكوپ يك ويژگي دارند و كارايي هاي مختلفي دارند. انواع مدل تلسكوپ در سرتاسر جهان در حال استفاده هستند. شما هم اگر به رصد آسمان علاقمند هستيد مي توانيد با خريد تلسكوپ از سايت موسسه طبيعت آسمان شب روياي خود را به حقيقت تبديل كنيد. خريد تلسكوپ در سايت ما با بهترين قيمت و بهترين كيفيت به آساني انجام مي شود.

 

 

براي دانلود مقاله ۴۰ رويداد مهم در تاريخ اكتشاف هاي فضايي روي لينك كليك كنيد.
 

 منبع: سايت موسسه طبيعت آسمان شب و تلسكوپ ها چطور كار مي‌كنند؟


برچسب:
امتیاز دهید:
رتبه از پنج: <~PostRate~>
بازدید: <~PostViwe~>

+ نوشته شده: 1402/12/25 ساعت: ۰۴ توسط:asemaneshab :

۲1 تصوير جذاب از اشيا روزمره زير ميكروسكوپ

همه ما هر روز با اشيا مختلف در تماس هستيم ولي احتمالا هرگز آن‌ها را از نزديك نديده‌ايم. زير ميكروسكوپ، حتي ساده‌ترين چيزها به‌ طور باورنكردني پيچيده هستند. بدون شك هيچ وقت اين اشيا روزمره را به اين شكل نديده‌ايد. آيا مي‌توانيد آن‌ها را از روي تصاوير زير ميكروسكوپ شناسايي كنيد؟

 

گلبرگ رز زير ميكروسكوپ 

 

  1. گلبرگ رز زير ميكروسكوپ
    آيا باورتان مي‌شود كه اين غده‌هاي كوچك گل زيبايي مثل رز بسازند؟ پيشنهاد مي‌كنيم تصوير كوچك‌نمايي‌شده بناهاي تاريخي معروف را نيز ببينيد.

 

نمك مارگاريتا زير ميكروسكوپ

 

2. نمك مارگاريتا
تكه‌هاي بسيار كوچك نمك زير ميكروسكوپ مثل تخته سنگ‌هاي عظيم به ‌نظر مي‌رسند. دفعه بعدي كه از نمك مارگاريتا استفاده مي‌كنيد، به كريستال‌هاي ريز روي لبه آن توجه كنيد.

 

فلس‌هاي پروانه

 

ميكروسكوپ هاي مناسب براي ديدن اشيا زير ميكروسكوپ
 

استريو ميكروسكوپ و لوپ مدل ZTX-3E-C3
استريو ميكروسكوپ و لوپ مدل ZTX-3E-C3 يك مدل از انواع ميكروسكوپ است كه مي توانيد با استفاده از آن اشيا را با دقت بيشتري ببينيد. ويژگي هاي اين ميكروسكوپ عبارتند از:

داراي چشمي سوم براي نصب دوربين و تجهيزات تصويربرداري
چشمي‌ با ميدان ديد وسيع WF10X/20mm و مناسب استفاده با عينك
قابليت تنظيم فاصله بين دوچشمي  از 55 تا 75 ميليمتر– مناسب همه افراد
كله‌گي با زاويه 45 درجه و قابليت چرخش 360 درجه
قابليت بررسي نمونه‌ها با فاصله زياد برابر با 9 سانتي‌متر- مناسب بررسي قطعات حجيم
اتصال به برق شهري و دراي پيچ تنظيم ميزان شدت روشنايي 
ميز كار داراي شيشه مات و مشجر – واضح‌تر و شفاف‌تر شدن تصوير نمونه در زير ميكرسكوپ
بدنه مستحكم با طول عمر بالا و تصاويري شفاف با كيفيت عالي
محدوده كاربرد اين ميكروسكوپ نيز شامل موارد زير است:

تعميرگاه‌هاي موبايل ، قطعات كامپيوتري و دستگاه‌هاي الكترونيكي
مناسب كارگاههاي صنعتي
مدارس و كلاس‌هاي آموزشي
جواهرسازي
بررسي ساختار مواد معدني و انواع سنگ‌ها
كارگاه‌هاي ساخت و تعمير ساعت
كارگاه‌هاي مونتاژ قطعات الكترونيكي و كنترل كيفيت
مطالعه حشرات و موجودات ذره بيني
مناسب حوزه كشاورزي و غلات(بررسي دانه‌ها، بذرها و…)
مطالعات و بررسي‌هاي شخصي
 

استريو ميكروسكوپ

 

ميكروسكوپ آزمايشگاهي معكوس NIB-100
ميكروسكوپ زيستي و نوري عبوري معكوس -با كيفيت تصوير فوق‌العاده يكي از ميكروسكوپ هاي خوب براي ديدن اشيا زير ميكروسكوپ است.

ميكروسكوپ زيستي و نوري عبوري معكوس -با كيفيت تصوير فوق‌العاده 
چشمي‌ها با ميدان ديد فوق‌العاده گسترده Extra wide field EW10X22
قابليت بررسي نمونه‌ها به صورت نور زمينه روشن و اختلاف فاز Phase-contrast microscopy (PCM)
مناسب براي بررسي نمونه‌هاي زيستي شفاف با كنتراست پايين
 ايده‌آل براي بررسي ظروف كشت در آزمايشگاه – با حداكثر بزرگنمايي 400 برابر
ايده‌آل براي بررسي بافت‌ها، باكتري‌ها و ميكرواُرگانيسم‌ها
داراي كاندنسور ELWD NA0.3 با قابليت كاركرد از فاصله دور- مناسب بررسي نمونه‌هاي حجيم
عدسي‌هاي شيئي تخت كننده تصوير با قابليت فوكوس با فاصله زياد  LWD Plan Objective
مناسب براي بررسي‌هاي آزمايشگاهي طولاني مدت 
ميز كار مجهز به انواع هولدر براي قرار دادن انواع متفاوت اسلايد و ظرف كشت
با «سامانه نوري اصلاح شده در بينهايت» مخصوص ميكروسكوپ‌هاي آزمايشگاهي Infinity Corrected Optics
كله‌گي با زاويه 30 درجه و قابليت تنظيم فاصله چشمي‌ها 48-75 ميلي‌متر
هد سه چشم با قابليت اتصال دوربين براي ثبت تصاوير و قابليت چرخش
پايه ستوني محكم با چارچوب تمام فلزي
داراي گواهينامه‌هاي بين‌المللي كيفيت CE & ISO
دراي سيستم روشنايي كوهلر Kohler با قابليت تنظيم ميزان نور و لامپ هالوژن Halogen lamp 6V30W
ميكروسكوپ آزمايشگاهي معكوس NIB-100 – مدل بدون فيلتر رنگي
ميكروسكوپ آزمايشگاهي معكوس NIB-100 مجهز به «عدسي‌هاي شيئي تخت كننده تصوير با قابليت فوكوس دور»  LWD Infinitive Plan Objective است كه در چنين ميكروسكوپ‌هايي تصاوير روشن‌تر، واضح‌تر و كنتراست بالاتر دارند و انحناي تصوير را در گوشه‌ها ديده نمي‌شود. علاوه بر اين به دليل توانايي فوكوس دور آزادي عمل بيشتري در هنگام كاركردن به كاربر مي‌دهند.

 

ميكروسكوپ آزمايشگاهي معكوس

 

3. فلس‌هاي پروانه
فلس‌هاي پروانه تقريبا شبيه پر يا يك سبد بافته‌شده هستند. به شكنندگي بال پروانه فكر كنيد و اين بافت در هم تنيده را تصور كنيد. منطقي به ‌نظر نمي‌رسد، درست است؟

 

نوك مداد زير ميكروسكوپ

 

4. نوك مداد
اين نوك ظريف و پيچيده، گرافيت را روي كاغذ مي‌ريزد تا آن را ببينيم.

 

موي انسان

 

5. موي انسان
وقتي موي ظريف انسان را بزرگ‌نمايي كنيم، شبيه تنه درخت مي‌شود. شايد در كلاس علوم موهاي خود را زير ميكروسكوپ نگاه كرده باشيد.

 

براي اطلاع از مقاله آسمان نماها و ظهور علم تماشايي روي لينك كليك كنيد.
 

6. پارچه كشمير
هيچ چيزي مثل احساس نرمي كشمير در يك روز سرد لذت‌بخش نيست. الياف اين پارچه از نزديك شبيه موي انسان است.

 

برگ گوچه فرنگي زير ميكروسكوپ

 

7. برگ گوجه‌فرنگي
برگ‌هايي كه معمولا موقع بريدن گوجه‌فرنگي دور مي‌ريزيم، در واقع طراحي خيره‌كننده و استادانه‌اي دارند.

 

نوك خودكار

 

8. نوك خودكار
جوهري كه در اين عكس مي‌بينيد، تقريبا شبيه يك نقاشي آبرنگ ملايم به ‌نظر مي‌رسد. بااين‌حال، اگر خودكارتان جوهر پس داده باشد، حتما مي‌دانيد كه جوهر به‌شدت غليظ است.

 

خيارشور زير ميكروسكوپ

 

9. خيارشور
خيارشور زير ميكروسكوپ كاملا شبيه خيارشور است.

 

گرد و خاك

 

10. گرد و خاك
گرد و خاك مزاحمي كه به‌سرعت جارو مي‌كنيم و دور مي‌اندازيم، واقعا به يك نقاشي هنري مدرن شباهت دارد كه ممكن است روي ديوار اتاق نشيمن ببينيد. گرد و خاك زير ميكروسكوپ تقريبا شبيه يك توهم نوري است.

 

11. كاغذ پاره‌شده
اين همان چيزي است كه باعث ايجاد يك بريدگي ريز و دردناك مي‌شود.

 

براي اطلاع از مقاله ستاره‌هاي نوتروني چه هستند؟ روي لينك كليك كنيد.
 

12. شكر قهوه‌اي
شكر قهوه‌اي زير ميكروسكوپ شبيه نمك به‌نظر مي‌رسد، با اين تفاوت كه رنگ مكعب‌هاي آن قهوه‌اي است.

 

 

13. قطعه ساعت
اين پيچ كوچك كه گرفتن آن با انگشتان دست كار راحتي نيست، شبيه چرخ‌دنده‌اي است كه مستقيما از يك كارخانه بزرگ بيرون آمده است. باوركردني نيست كه چيزي به اين كوچكي چطور مي‌تواند اين‌قدر پيچيده باشد.

 

14. موي مسواك
موهاي كوچك مسواك زير ميكروسكوپ بسيار بلند و باشكوه به‌نظر مي‌رسند.

 

براي اطلاع از مقاله ميكروسكوپ را بيشتر بشناسيد روي لينك كليك كنيد.
 

15. نخ و سوزن
رد كردن نخ از سوراخ سوزن زير ميكروسكوپ راحت به‌ نظر مي‌رسد ولي هركسي كه خياطي را امتحان كرده باشد، مي‌داند كه اين كار چقدر سخت است.

 

  نخ دندان

 

16. نخ دندان
نخ دندان از نزديك به‌ طرز شگفت‌انگيزي صاف به ‌نظر مي‌رسد.

 

تراشه كامپيتر

 

17. تراشه كامپيوتر
اين قطعه همان‌ طور كه انتظار داريم به ‌نظر مي‌رسد، ولي يادآوري مي‌كند كه در يك فناوري خاص چند قطعه متحرك به‌ كار رفته است.

 

زنجير تزئيني

 

18. زنجير تزئيني
اين زنجير كاملا به هم پيوسته يك اكسسوري شيك است.

 

شيارهاي روي صفحه موسيقي زير ميكروسكوپ

 

19. شيارهاي روي صفحه موسيقي زير ميكروسكوپ
وقتي صفحه موسيقي را زير ميكروسكوپ تماشا مي‌كنيم، واقعا شگفت‌انگيز است چطور چيزي به اين سادگي مي‌تواند موسيقي بسازد.

 

فلس ماهي

 

20. فلس ماهي
فلس‌هاي ماهي از نزديك شبيه اثر انگشت انسان است و توضيح دادن آن درست مثل ساير اسرار اقيانوسي دشوار است.

 هويج زير ميكروسكوپ

21. هويج
هويج سفت و تردي كه به ‌نظر مي‌رسد مي‌توانند دندان‌هايتان را بشكند، از حباب‌ها و شيارهاي ريز تشكيل شده است.

 

نتيجه

شما هم اگر علاقه به ديدن اشيا زير ميكروسكوپ داريد مي توانيد با خريد ميكروسكوپ از سايت موسسه طبيعت آسمان شب به اين روياي خود جامعه عمل بپوشانيد. خريد ميكروسكوپ از سايت ما با بهترين قيمت و بهترين كيفيت انجام مي شود.

 

براي دانلود مقاله 21 تصوير جذاب از اشيا روزمره زير ميكروسكوپ روي لينك كليك كنيد.
 منبع: سايت موسسه طبيعت آسمان شب و 21 تصوير جذاب از اشيا روزمره زير ميكروسكوپ


برچسب:
امتیاز دهید:
رتبه از پنج: <~PostRate~>
بازدید: <~PostViwe~>

+ نوشته شده: 1402/12/23 ساعت: ۲۲ توسط:asemaneshab :

۴۰ رويداد مهم در تاريخ اكتشاف هاي فضايي

از پرتاب اولين ماهواره‌ها تا اكتشاف هاي فضايي فراتر از منظومه شمسي، در اين مقاله فهرستي از جالب‌ترين و فراموش‌نشدني‌ترين اكتشاف هاي فضايي را بر اساس زمان معرفي مي‌كنيم.

 

1. اسپوتنيك ۱
تاريخ: ۴ اكتبر ۱۹۵۷

اتحاد جماهير شوروي رقابت فضايي را با پرتاب اولين ماهواره مصنوعي بشر آغاز كرد. اين كره كه قطر آن ۲۳ اينچ بود به ‌مدت ۲۲ روز سيگنال‌هايي را به زمين مخابره كرد. اين ماهواره تا تمام شدن سوخت خود در چهارم ژانويه ۱۹۵۸ در مدار باقي ماند. ايالات متحده كه از شكاف فناوري بين خود و اتحاد جماهير شوروي مي‌ترسيد با ديدن ماموريت اسپوتنيك ۱ بهت‌زده شد و شروع به نوسازي آموزش علوم و مهندسي كشور كرد. يك سال بعد، ناسا به منظور بررسي و توسعه اكتشاف هاي فضايي ايجاد شد.

 

اولين موجود زنده در اكتشاف هاي فضايي

 

2. اولين موجود زنده در فضا
تاريخ: ۳ نوامبر ۱۹۵۷

لايكا، سگي با نژاد هاسكي و اسپيتز، اولين موجود زنده‌اي بود كه دور زمين چرخيد. همچنين اولين قرباني در عصر فضا بود. بر اساس اسناد موجود در موزه ملي هوا و فضا، لايكا با اسپوتنيك ۲ به مدار زمين رسيد و در ۱۰۳ دقيقه دور زمين چرخيد. دماي داخل كپسول پس از چهارمين گردش دور زمين به ‌دليل از دست دادن سپر حرارتي به بالاي ۹۰ درجه رسيد و لايكا بلافاصله جان خود را از دست داد. اين كپسول 5 ماه به گردش خود دور زمين ادامه داد. اين يك قدم براي رسيدن به اكتشاف هاي فضايي ديگر بود.

3. آمريكا اولين ماهواره خود را به فضا پرتاب كرد
 تاريخ: ۳۱ ژانويه ۱۹۵۸

ايالات متحده با پرتاب اكسپلورر ۱ در ۳۱ ژانويه ۱۹۵۸ به مدار زمين وارد رقابت فضايي شد. اين ماهواره از كيپ كاناورال در فلوريدا تحت مديريت دانشمند افسانه‌اي آلماني‌الاصل به اسم «ورنر فون براون»، به فضا رفت. اكسپلورر ۱ كه ۸۰ اينچ طول و ۶.۲۵ اينچ قطر داشت در مداري حلقه‌اي دور زمين مي‌چرخيد. اين ماهواره در نزديك‌ترين نقطه ۲۲۰ مايل و در دورترين نقطه ۱۵۶۳ مايل از زمين فاصله داشت.  اكسپلورر ۱ پيش از اتمام سوخت در ۳۱ مارس ۱۹۷۰ بيش از ۵۸ هزار بار دور زمين چرخيد تا اكتشاف هاي فضايي جديدي را ثبت كند.

4. اولين موجودهايي كه زنده از فضا برگشتند
تاريخ: ۲۸ مي ۱۹۵۹

كمتر از دو سال بعد از مرگ لايكا در حين گردش دور زمين، دو ميمون به نام‌هاي ابيل و بيكر به فضا رفتند و زنده به زمين برگشتند. ايبل، يك ميمون رزوس ماده و بيكر، يك ميمون سنجاب ماده، توسط ايالات متحده با موشك مشتري به فضا فرستاده شدند. اين پرواز حدود ۱۵ دقيقه طول كشيد و سرعت فضاپيما به بيش از ۱۰ هزار مايل در ساعت رسيد.

ميمون‌ها بعد از اين پرواز كه شامل يك دوره بي‌وزني بود، هيچ عارضه‌اي از خود نشان ندادند. موفقيت اين ماموريت دانشمندان را تشويق كرد تا روي سفر انسان در فضا كار كنند. ايبل مدت كوتاهي بعد از پرواز فضايي در طي يك عمل پزشكي جان خود را از دست داد، ولي بيكر زنده ماند و روزانه ۱۵۰ نامه از دانش‌آموزان دريافت مي‌كرد.

 

5. يوري گاگارين
تاريخ: ۱۲ آپريل ۱۹۶۱

«يوري گاگارين»، فضانورد اهل شوروي، اولين انساني بود كه به فضا پرواز كرد و سالم به زمين برگشت. تنها چند هفته بعد ايالات متحده نيز موفق شد فضانورد خود را به فضا بفرستد و او را سالم به زمين برگرداند. گاگارين با فضاپيماي وستوك ۱ كه با سرعت ۱۷ هزار مايل در ساعت حركت مي‌كرد در طول ۱۰۸ دقيقه دور زمين چرخيد. پرتاب اسپوتنيك و سفر موفقيت‌آميز انسان به فضا شوكي بزرگي براي غرور آمريكايي بود و آتش رقابت فضايي را بيشتر كرد.

 

اولين مرد آمريكايي در فضا

 

6. اولين مرد آمريكايي در فضا
تاريخ: ۱ مي ۱۹۶۱

ايالات متحده اميدوار بود اولين كشوري باشد كه يك انسان را به فضا مي‌فرستد ولي اتحاد جماهير شوروي با يوري گاگارين در اين مسابقه پيروز شد. چند هفته بعد، «آلن شپرد» فضاپيماي فريدوم ۷ را در يك پرواز زير مداري ۱۵ دقيقه‌اي به پرواز درآورد كه به اوج ارتفاع ۱۱۶ مايلي و حداكثر سرعت ۵۱۸۰ مايل در ساعت رسيد. برخلاف گاگارين كه كپسولش به‌ طور خودكار كنترل مي‌شد، شپرد توانست براي مدت كوتاهي كنترل فضاپيماي خود را در دست بگيرد.

 

7. سخنراني كندي درباره اكتشاف هاي فضايي
تاريخ: ۲۵ مي ۱۹۶۱

چند هفته بعد از موفقيت آلن شپرد به‌ عنوان اولين آمريكايي در فضا، رئيس جمهور اين كشور يعني «جان اف، كندي» در مقابل هر دو مجلس كنگره درباره تعهد كشور به اكتشاف هاي فضايي سخنراني كرد. درخواست روشن كندي براي يك برنامه فضايي جاه‌طلبانه شامل فرود آمريكايي‌ها روي ماه و بازگرداندن ايمن آن‌ها به زمين تا پايان دهه و همچنين ساير پروژه‌هاي فضايي بود.

 

براي اطلاع از مقاله آسمان نماها و ظهور علم تماشايي روي لينك كليك كنيد.
 

8. گلن دور زمين چرخيد
تاريخ: ۲۰ فوريه ۱۹۶۲

كمتر از يك سال بعد از اينكه يوري گاگارين دور زمين چرخيد، «جان گلن» اولين آمريكايي بود كه اين كار را انجام داد. او با كپسول فرندشيپ ۷ سه بار دور زمين چرخيد. گلن قبل از اينكه به‌ عنوان فضانورد براي پروژه مركوري انتخاب شود يك قهرمان نظامي بود. پس از اتمام ماموريت، گلن به‌ عنوان سناتور از ايالت اوهايو به يك حرفه سياسي موفق ادامه داد. او در سال ۱۹۹۸ در سن ۷۷ سالگي به مسن‌ترين فردي تبديل شد كه با شاتل در فضا پرواز كرده است و دوباره تاريخ‌ساز شد.

 

9. اولين زن در فضا
تاريخ: ۱۶ ژوئن ۱۹۶۳

«والنتينا ترشكووا» در ايالات متحده خيلي شناخته‌شده نيست ولي در روسيه مورد احترام است زيرا اولين زني بود كه در فضا پرواز كرد. در واقع، ترشكووا اين كار را ۲۰ سال قبل از سالي رايد آمريكايي انجام داد. ترشكووا در تنها سفر فضايي خود با كپسول فضايي وستوك ۶، ۴۸ بار دور زمين چرخيد. او بالاترين افتخارها را از اتحاد جماهير شوروي و مدال طلاي صلح سازمان ملل را دريافت كرد. ترشكووا سپس به كشورهاي مختلف سفر كرد و به يك مدافع سرسخت علم شوروي تبديل شد و از اكتشاف هاي فضايي كه توسط روسيه انجام شده بود نيز سخن مي گفت.

 

10. اولين پياده‌روي فضايي
تاريخ: ۲۵ مارس ۱۹۶۵

«الكسي لئونوف»، فضانورد روسي، پس از خروج از فضاپيماي وسخود كه دو فضانورد را حمل مي‌كرد، به اولين فردي تبديل شد كه در فضا قدم گذاشت. لئونوف حدود ۱۰ دقيقه در فضا راه رفت. لباس فضانوردي او دقايقي پس از وارد شدن به فضا به دليل كمبود فشار، گشاد شد و زماني كه سعي كرد به فضاپيما برگردد، نتوانست از در آن عبور كند. لئونوف مجبور شد يكي از دريچه‌هاي لباسش را كمي باز كند تا فشار آن كاهش پيدا كند و بتواند به سفينه فضايي برگردد. سه ماه بعد، «اد وايت» اولين آمريكايي بود كه در فضا قدم زد.

 

اولين عكس از مريخ

 

11. اولين عكس از مريخ
تاريخ: ۱۴ ژوئن ۱۹۶۵

مارينر ۴ اولين فضاپيمايي بود كه به مريخ رفت و تصاويري از آن را مخابره كرد. اين فضاپيما تمام ۲۵ دقيقه را صرف گرفتن ۲۱ عكس از سياره سرخ از فواصل بين ۶۲۰۰ تا ۱۰۵۰۰ مايلي بالاي سياره كرد. اولين تصاوير مبهم از دهانه‌ها و زمين‌هاي باير مريخ به دانشمندان نشان داد كه اين سياره شبيه به ماه زمين است و اميد وجود حيات در آن را از بين برد.

 

12. فرود فضاپيماي شوروي در ماه و زهره
تاريخ: ۳ فوريه ۱۹۶۶

سال ۱۹۶۶ براي برنامه فضايي شوروي تاريخي بود. در فوريه اين سال، اتحاد جماهير شوروي يك فضاپيماي بدون سرنشين به نام لونا را روي ماه فرود آورد كه به زمين سيگنال بفرستد. كمتر از يك ماه بعد، در اول ماه مارس، اتحاد جماهير شوروي موفق شد يك فضاپيما را روي زهره فرود آورد. ونرا ۳ اولين فضاپيمايي بود كه روي سياره ديگري فرود آمد ولي سيستم‌هاي ارتباطي آن قبل از فرستادن اطلاعات از كار افتاد.

 

براي اطلاع از مقاله 10 تا از عجيب ترين اجرام آسماني كهكشان روي لينك كليك كنيد.
 

13. فرود فضاپيماي آمريكايي روي ماه
تاريخ: ۲ ژوئن ۱۹۶۶

ايالات متحده كه در رقابت فضايي از شوروي عقب بود، اولين فضاپيماي بدون سرنشين خود با نام نقشه‌بردار ۱ را را در ماه ژوئن روي ماه فرود آورد. اين ماموريت موفقيت‌آميز تلقي شد و فناوري فرود و انجام عمليات روي سطح ماه كار خود را به‌ درستي انجام داد. نقشه بردار ۱ فعاليت‌هاي مهندسي انجام داد و عكس گرفت. همچنين، تصاوير تلويزيوني از سكوي فضاپيما و سطح ماه ارسال كرد.

 

14. فضاپيماي شوروي براي اولين بار دور ماه چرخيد
تاريخ: ۱۵ سپتامبر ۱۹۶۸

فضاپيماي روسي زوند ۵ اولين فضاپيمايي بود كه دور ماه چرخيد و به زمين بازگشت. زوند ۵ حامل چند لاك‌پشت، كرم‌هاي آرد، دانه‌ها، باكتري‌ها و ساير موجودات زنده بود. پس از فرود زوند ۵ در اقيانوس هند، تمامي مسافران بيولوژيكي آن به سلامت بازيابي شدند. اين پرواز پيشگامي براي فرود فضاپيماي سرنشين‌دار روي ماه در نظر گرفته شد.

 

15. آپولو ۸
تاريخ: ۲۸-۲۱ دسامبر ۱۹۶۸

آپولو ۸ يكي از معروف‌ترين ماموريت‌هاي فضايي آمريكا بود. آپولو ۸ اولين فضاپيماي سرنشين‌دار بود كه نيروي جاذبه زمين را ترك كرد و به ماه رسيد. اين ماموريت تعدادي آزمايش را انجام داد كه براي فرود روي ماه در سال بعد بسيار مهم بود. خدمه اين فضاپيما از سطح ماه، هر دو سمت دور و نزديك و همچنين از زمين عكس گرفتند. عكس طلوع زمين كه توسط اين ماموريت گرفته شد، يكي از مشهورترين عكس‌هاي قرن بيستم است. تصوير فضانوردان از 6 شبكه تلويزيوني به‌ صورت زنده پخش مي‌شد.

 

پياده‌روي انسان روي ماه

 

16. پياده‌روي انسان روي ماه
تاريخ: ۲۹ جولاي ۱۹۶۹

فضانوردان آمريكايي «نيل آرمسترانگ» و «باز آلدرين» اولين انسان‌هايي بودند كه در ۲۰ جولاي ۱۹۶۹ پا بر سياره‌اي غير از زمين گذاشتند و آرزوي جان اف كندي را براي فرود انسان روي ماه قبل از پايان دهه برآورده كردند. جمله آرمسترانگ هنگام قدم گذاشتن روي سطح ماه، «اين يك قدم كوچك براي انسان و يك جهش عظيم براي بشريت است»، جاودانه شده است.

اين يكي از افتخارآميزترين لحظه‌هاي تاريخ آمريكا بود كه صدها ميليون نفر در سراسر جهان در تلويزيون شاهد آن بودند. آرمسترانگ و آلدرين دو ساعت و نيم روي سطح ماه بودند و نمونه‌هاي سنگ و خاك جمع‌آوري كردند. همچنين، فاصله دقيق بين ماه و زمين را با ليزر اندازه‌گيري كردند. آرمسترانگ و آلدرين اولين نفر از ۱۲ مرد آمريكايي بودند كه همگي روي ماه قدم گذاشتند.

 

17. اولين ايستگاه فضايي
تاريخ: ۱۹ آپريل ۱۹۷۱

اولين ايستگاه فضايي به اسم ساليوت ۱ كه توسط اتحاد جماهير شوروي در ۱۹ آپريل ۱۹۷۱ به فضا پرتاب شد، منجر به پيشرفت قابل‌توجهي در توانايي بشر براي زندگي و كار در فضا شد. ساليوت ۱ استوانه‌اي شكل بود و براي استفاده با فضاپيماي سايوز سرنشين‌دار تنظيم شده بود. ساليوت ۱ در پهن‌ترين قسمت خود حدود ۶۵ فوت طول و ۱۳ فوت قطر داشت. ساليوت ۱۷۵ روز را در فضا گذراند تا اينكه در اقيانوس آرام سقوط كرد. هنگام بازگشت به زمين، فضاپيماي سايوز به‌ طور تصادفي هواي خود را از دست داد و خدمه سه نفره اتحاد جماهير شوروي كه ۲۳ روز را در سالويت ۱ گذرانده بودند، جان خود را از دست دادند.

 

ايالات متحده دور مريخ مي‌چرخد

 

18. ايالات متحده دور مريخ مي‌چرخد
تاريخ: ۱۳ نوامبر ۱۹۷۱

مارينر ۹، كاوشگر بدون‌سرنشين ناسا، اولين فضاپيمايي بود كه پس از تكميل مدار خود دور مريخ، سياره ديگري را دور زد. بر اساس خلاصه‌اي از ماموريت ناسا، عكس‌هاي ارسال‌شده از مارينر ۹ نشان مي‌دهد كه مريخ زمين‌شناسي و آب‌وهواي متفاوتي دارد، از جمله بستر رودخانه‌هاي باستاني، آتشفشان‌هاي خاموش، دره‌ها، جبهه‌هاي آب‌وهوا، ابرهاي يخي و مه‌هاي صبحگاهي.

 

19. روس‌ها روي مريخ فرود مي‌آيند
تاريخ: ۲۸ مي ۱۹۷۲

در ۲۸ مي ۱۹۷۲، فضاپيماي شوروي، مريخ ۳، اولين فرود نرم را روي سياره‌اي ديگر انجام داد. مريخ ۳ دسامبر گذشته به سياره سرخ رسيده بود. اين فضاپيما بعد از ارسال ۲۰ ثانيه داده‌هاي ويدئويي به مدارگرد از كار افتاد. مدارگرد تا آگوست ۱۹۷۲ به ارسال داده‌ها به دانشمندان شوروي ادامه داد و دماي سطح و شرايط جوي مريخ را اندازه‌گيري كرد.

 

20. اسكاي‌لب ۱
تاريخ: ۱۴ مي ۱۹۷۳

ايالات متحده اولين آزمايشگاه مداري خود را به نام اسكاي‌لب ۱ در ۱۴ مي ۱۹۷۳ راه‌اندازي كرد. اسكاي‌لب با وجود ايرادهاي فني در ابتدا موفقيت‌آميز بود. اسكاي‌لب 6 سال دور زمين چرخيد تا اينكه خراب شد و در اقيانوس هند و غرب استراليا سقوط كرد. اين آزمايشگاه ميزبان سه خدمه متشكل از سه فضانورد بود كه در مجموع ۱۶۸ روز در مدار زندگي كردند. آن‌ها آزمايش‌هايي در حوزه علوم زيستي و نجوم خورشيدي انجام دادند. اسكاي‌لب همچنين در درك نحوه تحمل انسان در زمان طولاني در فضا مهم بود.

 

 

 

21. فضانوردان ايالات متحده و شوروي در فضا به يكديگر رسيدند
 تاريخ: ۱۹-۱۷ جولاي ۱۹۷۵

آتش جنگ سرد در سال ۱۹۷۵، زماني كه فضانوردان آمريكايي و فضانوردان شوروي براي پروژه آزمايشي آپولو-سايوز گرد هم آمدند، تا حدودي خاموش شد. فضاپيماي سايوز حامل دو فضانورد به نام‌هاي «الكسي لئونوف» و «والري كوباسوف» بود، در حاليكه آپولو «توماس استافورد»، «ونس برند» و «دونالد اسليتون» را حمل مي‌كرد. اين دو فضاپيما به مدت دو روز در فضا كنار هم پهلو گرفتند. مسافران فضايي با يكديگر دست دادند و هدايا، لوح‌ها و پرچم‌هاي كشورهاي خود را رد و بدل كردند. پروژه آزمايشي آپولو-سايوز اولين ماموريتي بود كه در آن دو كشور همكاري را در فضا آغاز كردند.

 

22. وايكينگ ۱ و ۲
تاريخ: جولاي/سپتامبر ۱۹۷۶

ناسا فضاپيماي وايكينگ ۱ و ۲ را در سال ۱۹۷۵ به فضا پرتاب كرد و هر دو سال بعد روي مريخ فرود آمدند. آن‌ها اولين فضاپيماهاي ايالات متحده بودند كه روي سياره سرخ فرود آمدند. عكس‌هايي كه اين دو فضاپيما به زمين بازگرداندند، درك ما را از بخار آب در جو مريخ، شرايط جوي و زمين‌شناسي اين سياره عميق‌تر كرد. وايكينگ‌هاي ۱ و ۲ آزمايش‌هاي زيست‌شناسي را با هدف جستجوي نشانه‌هاي حيات انجام دادند. اين آزمايش‌ها هيچ نشانه‌اي از وجود ميكروارگانيسم‌هاي زنده را در نزديكي مناطق فرود ارائه نكرد.

 

23. وويجر ۱ و ۲ تصاوير مشتري را ارسال مي‌كنند
تاريخ: آگوست و سپتامبر ۱۹۷۷

وويجرهاي ۱ و ۲ با فاصله دو هفته توسط ناسا در سال ۱۹۷۷ به فضا پرتاب شدند تا به اكتشاف هاي فضايي بيشتري برسيم هدف ناسا استفاده از همترازي منحصر‌به‌فرد سياره‌ها بود كه هر ۱۷۶ سال يك بار اتفاق مي‌افتد.

اين هم‌ترازي با كمك گرانش سياره مي‌تواند هر فضاپيمايي را از يك سياره به سياره ديگر شليك كند. وويجر ۱ اولين فضاپيمايي بود كه در كنار مشتري و زحل پرواز كرد و اولين تصاوير خود را از مشتري در آپريل ۱۹۷۸ از فاصله ۱۶۵ ميليون مايلي به زمين فرستاد. وويجر ۱ اولين فضاپيمايي بود كه در سال ۲۰۱۲ به فضاي بين ستاره‌اي سفر كرد. وويجر ۲ از كنار مشتري، زحل، اورانوس و نپتون عبور كرد. از زمان پرتاب، اين دو فضاپيما در مسيرهاي پروازي مختلف و با سرعت‌هاي متفاوتي حركت مي‌كنند.

 

شاتل فضايي به فضا مي‌رود

 

24. شاتل فضايي به فضا مي‌رود
تاريخ: ۱۲ آپريل ۱۹۸۱

شاتل كلمبيا ناسا اولين سفينه فضايي بالدار بود كه دور زمين چرخيد و روي باند فرود آمد. كلمبيا ۲۸ ماموريت را انجام داد و بيش از ۳۰۰ روز را در فضا گذراند. ماموريت‌هاي اوليه اين سفينه روي تعمير و استقرار ماهواره‌ها و تلسكوپ‌ها متمركز بود. بعدها، ناسا اولويت‌هاي كلمبيا را به علم تغيير داد. در يكم فوريه ۲۰۰۳ ، كلمبيا هنگام ورود مجدد به جو آتش گرفت و خدمه آن جان خود را از دست دادند. اين فاجعه برنامه شاتل را براي بيش از دو سال تعطيل كرد.

 

25. اولين زن آمريكايي وارد فضا شد
تاريخ: ۱۸ ژوئن ۱۹۸۳

«سالي رايد» اولين زن آمريكايي بود كه حدود ۲۰ سال پس از ترشكوا، اولين زن فضانورد اهل شوروي، به فضا رفت. رايد كه مدرك دكتراي فيزيك داشت، به‌ عنوان يكي از شش فضانورد زن اول ناسا انتخاب شد. او با شاتل فضايي چلنجر وارد فضا شد. از جمله كارهايي كه او در پرواز انجام داد، كار با بازوي رباتيك شاتل بود.

 

وويجر ۲ تصاويري از اورانوس مخابره كرد

 

26. وويجر ۲ تصاويري از اورانوس مخابره كرد
تاريخ: ۲۴ ژانويه ۱۹۸۶

وويجر ۲ كه همراه با وويجر ۱ در سال ۱۹۷۷ به مدار زمين پرتاب شد، در سال ۱۹۸۶ شروع به ارسال تصاويري از اورانوس كرد. اين سياره عظيم شواهدي از آب اقيانوس جوشان را نشان داد. وويجر ۲ همچنين ده قمر جديد و دو حلقه جديد در اطراف اورانوس پيدا كرد. وويجر ۲ تنها فضاپيمايي خواهد بود كه هر چهار سياره بيروني منظومه شمسي را از فاصله نزديك مطالعه مي‌كند.

 

27. وويجر ۲ تصاوير نپتون را مخابره مي‌كند
تاريخ: ۱ آگوست ۱۹۸۹

وويجر ۲ براي بررسي دورترين نقاط منظومه شمسي ساخته شد و اين شامل سياره نپتون نيز مي‌شود. اين فضاپيما تنها شي ساخت بشر است كه به اين سياره پرواز كرده است. وويجر ۲ در طول سفر خود پنج قمر و چهار حلقه در اطراف نپتون پيدا كرد. همچنين به كشف اين موضوع كمك كرد كه بزرگ‌ترين قمر نپتون، تريتون، سردترين جرم سياره‌اي شناخته‌شده در منظومه شمسي است. اين سياره همچنين بيش از آنچه قبلا تصور مي‌شد فعال است و بادهايي با سرعت بيش از ۶۸۰ مايل در ساعت دارد.

 

تلسكوپ فضايي هابل

 

28. تلسكوپ فضايي هابل
تاريخ: ۲۵ آپريل ۱۹۹۰

تلسكوپ فضايي هابل اولين دستگاهي بود كه در فضا قرار گرفت تا دور زمين بچرخد. اين رويداد جهشي بزرگ به سوي درك ما از كيهان و انقلابي در نجوم ايجاد كرد. اين تلسكوپ كه نام خود را از ادوين پاول هابل گرفته است، توسط ناسا و آژانس فضايي اروپا ساخته شد و توسط شاتل فضايي ديسكاوري در مدار قرار گرفت. اين تلسكوپ بالاي ابرها و فراتر از آلودگي نوري قرار دارد و قادر است تصاويري با وضوح بالا از فضا ثبت كند. ناسا با كمك اين تلسكوپ شاتل‌هاي فضايي و پياده‌روي‌هاي فضايي را بهتر مشاهده مي‌كند.

 

29. نقشه‌برداري از زهره
تاريخ: ۱۰ آگوست ۱۹۹۰

فضاپيماي ماژلان ناسا نقشه‌برداري از سطح زهره را با استفاده از تجهيزات رادار آغاز كرد. هدف از اين ماموريت مطالعه نحوه شكل‌گيري سطح سياره، تكتونيك صفحه‌ها و فرسايش بود. اين فضاپيما همچنين وظيفه مدل‌سازي فضاي داخلي زهره را بر عهده داشت. ماموريت ماژلان نشان داد كه زهره هيچ شواهدي از تكتونيك صفحه‌اي مانند زمين نشان نمي‌دهد و ۸۵درصد از سطح آن از جريان گدازه‌هاي آتشفشاني و بقيه از ساختارهاي كوهستاني تشكيل شده است.

 

30. كشف سياره‌هاي فراخورشيدي
تاريخ: ۶ اكتبر ۱۹۹۶

جامعه علمي در ششم اكتبر ۱۹۹۵ اعلاميه مهمي صادر كرد: اخترشناسان سوئيسي «ديديه كوئلوز» و «ميشل مايور» اولين سياره به‌ اصطلاح فراخورشيدي را پيدا كردند كه دور ستاره‌اي مانند خورشيد ما مي‌چرخيد. اين سياره به اين دليل كه خارج از منظومه شمسي ما است، سياره فراخورشيدي 51 Pegasi b نامگذاري شده كه به آن ديميديوم نيز مي‌گويند. سطح اين سياره داغ و گازي بوده و اندازه آن تقريبا نصف مشتري است. از آن زمان، ستاره‌شناسان چندين هزار سياره فراخورشيدي ديگر پيدا كرده‌اند.

 

كاوشگر گاليله و اكتشاف هاي فضايي

 

31. كاوشگر گاليله
تاريخ: ۷ دسامبر ۱۹۹۵

فضاپيماي گاليله ناسا در سال ۱۹۸۹ از شاتل فضايي آتلانتيس پرتاب شد و شش سال بعد به مشتري رسيد. اين فضاپيما تقريبا در عرض چهار سال مشتري و قمرهاي آن را كاوش كرد. در اين ماموريت، نشانه‌هايي از اقيانوس آب شور ذوب‌شده زير يك لايه يخ در قمر مشتري، اروپا، پيدا شد. همچنين، شواهدي از آب شور مايع در دو قمر ديگر پيدا شد. ماموريت گاليله در ۲۱ سپتامبر ۲۰۰۳، وقتي كه در جو مشتري فرود آمد، پايان يافت.

 

32. رهياب به مريخ مي‌رسد و داده‌ها را منتقل مي‌كند
تاريخ: ۴ جولاي ۱۹۹۷

رهياب مريخ كه در سال ۱۹۹۷ در روز تولد آمريكا به مريخ رسيد، از اين نظر مهم بود كه اولين مريخ‌نورد موفق را به مريخ رساند. اين مريخ‌نورد سوجورنر نام داشت. يكي از جنبه‌هاي جالب اين ماموريت، استفاده ناسا از تكنيك فرود متفاوت براي فرودگر بود. ناسا به جاي استفاده از موشك براي فرود آمدن روي سطح، از كيسه هوا استفاده كرد.

اين مريخ‌نورد سنگريزه‌ها و سنگفرش‌هاي گرد را در محل فرود بررسي كرد. شكل اين سنگ‌ها نشان داد كه اين به‌اصطلاح كنگلومراها در نتيجه جريان آب از گذشته و زماني كه هوا گرم‌تر بوده است، تشكيل شده‌اند. رهياب مريخ همچنين در اوايل صبح ابرهاي يخي آب را در پايين جو مشاهده كرد.

 

ايستگاه فضايي بين‌المللي و اكتشاف هاي فضايي آن

 

33. ايستگاه فضايي بين‌المللي (ISS)
تاريخ: ۲۰ نوامبر ۱۹۹۸

ايستگاه فضايي بين‌المللي كه در سال ۱۹۹۸ به فضا پرتاب شد، يك ماهواره چند مليتي قابل‌سكونت است كه در مدار پايين زمين قرار دارد. ايستگاه فضايي بين‌المللي بزرگ‌ترين جسم مصنوعي در فضا است و گاهي با چشم غيرمسلح نيز مي‌توان آن را ديد. ISS از زمان پرتاب خود نقش مهمي در ماموريت‌هاي فضايي آمريكا و روسيه ايفا كرده است. پانزده كشور ISS را مديريت كرده و از آن استفاده مي‌كنند كه ناسا (ايالات متحده)، روسكوسموس (روسيه) و آژانس فضايي اروپا به‌ عنوان شركاي اصلي، بيشترين كمك مالي را به آن مي‌كنند.

ايستگاه فضايي بين‌المللي شاهد نقاط عطف بسياري بوده است، از جمله بزرگ‌ترين گردهمايي در فضا (۱۳ نفر) و طولاني‌ترين راهپيمايي فضايي به مدت ۸ ساعت و ۵۶ دقيقه در طول يك ماموريت ساخت و ساز در سال ۲۰۰۱ با حضور فضانوردان «جيم ووس» و «سوزان هلمز».

«جين كرو»، يك مهندس زن در ناسا، سپر چندلايه‌اي را اختراع كرد كه به اندازه آلومينيوم سبك ولي از آن قوي‌تر است و هنوز در ايستگاه فضايي بين‌المللي استفاده مي‌شود.

 

34. فرود آمدن روي يك سيارك
تاريخ: ۱ فوريه ۲۰۰۱

NEAR Shoemaker اولين فضاپيمايي بود كه به‌ طور خاص براي مطالعه يك سيارك يعني سيارك اروس، طراحي شد. اروس نزديك‌ترين سيارك به زمين است. وقتي اين فضاپيما روي اروس فرود آمد، ده‌ها عكس با وضوح بالا ارسال كرد. اگرچه NEAR براي فرود روي سيارك طراحي نشده بود، ناسا تصميم به انجام اين كار گرفت. اين فضاپيما در ۲۸ فوريه ۲۰۰۱ سيگنال نهايي خود را ارسال كرد.

 

اولين گردشگر فضايي براي ديدن اكتشاف هاي فضايي

 

35. اولين گردشگر فضايي
تاريخ: ۲۸ آپريل ۲۰۰۱

«دنيس تيتو»، يك تاجر ميليونر از كاليفرنيا، اولين مسافري بود كه به فضا سفر كرد و فرصت تجاري‌سازي پرواز فضايي را به‌وجود آورد. تيتو ۲۰ ميليون دلار براي كار هزينه كرد. او براي يك سفر هشت روزه با فضاپيماي روسي سايوز از قزاقستان به ايستگاه فضايي بين‌المللي رفت.

 

36. فضاپيماي كاسيني تصاويري از حلقه‌هاي زحل ارسال مي‌كند
تاريخ: ۱ ژانويه ۲۰۰۴

ماموريت كاسيني، تلاش مشترك ناسا، آژانس فضايي اروپا و آژانس فضايي ايتاليا، در اكتبر ۱۹۹۷ پرتاب شد و حدود هفت سال بعد به زحل رسيد. از زماني كه كاسيني به زحل رسيد، بيش از ۴۵۰ هزار تصوير از اين سياره، حلقه‌هاي معروف و قمرهاي آن گرفت. اين فضاپيما به مدت ۱۳ سال قبل از فرو رفتن در جو زحل در ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۷، فعاليت كرد. اين فضاپيما اكتشاف هاي فضايي خوبي را به تصوير كشيد.

 

37. فرود مريخ‌نورد
تاريخ: ۶ آگوست ۲۰۱۲

مريخ‌نورد كنجكاوي همچنان در مريخ فعاليت مي‌كند و عكس‌هاي دقيقي از مناظر مريخ و اكتشاف هاي فضايي در مريخ مي‌فرستد. دانشمندان معتقدند كه سياره سرخ احتمالا مدت‌ها پيش محيطي داشته است كه قادر بود از حيات پشتيباني كند. به گفته ناسا، اين ماموريت چهار هدف دارد: تعيين اينكه آيا تاكنون حيات در مريخ وجود داشته است يا خير، تجزيه و تحليل آب و هواي مريخ، مطالعه زمين‌شناسي مريخ و آماده‌سازي براي اكتشاف انسان.

 

براي اطلاع از مقاله اختروش ها هر آنچه كه بايد در مورد درخشان‌ترين اجرام جهان بدانيد روي لينك كليك كنيد.
 

38. بازگشت موشك ماسك به زمين
تاريخ: ۸ آپريل ۲۰۱۶

«ايلان ماسك»، كارآفرين معروف وقتي در فناوري خودروهاي الكتريكي پيشگام نيست، درگير سفرهاي فضايي براي اكتشاف هاي فضايي شد. در سال ۲۰۱۶، موشك ۱۴ ساله اسپيس ايكس با نام فالكون ۹ پس از رساندن يك محموله به ايستگاه فضايي بين‌المللي، اولين فرود خود را روي يك كشتي بدون‌سرنشين در دريا انجام داد. اين اولين باري بود كه شركت ماسك توانست به يك فرود موفقيت‌آميز در اقيانوس دست يابد. فرود موفقيت‌آميز همچنين به اين معني است كه شركت ماسك مي‌تواند دوباره از موشك‌هاي خود استفاده كند تا در هزينه‌هاي اين شركت صرفه‌جويي شود.

 

39. هفت سياره به اندازه زمين پيدا شد
تاريخ: ۲۲ فوريه ۲۰۱۷

در سال‌هاي اخير، ستاره‌شناسان اكتشاف هاي فضايي هيجان‌انگيزي فراتر از سياره‌هاي منظومه شمسي داشته‌اند. در ۲۲ فوريه ۲۰۱۷، ناسا از كشف منظومه سياره‌اي تراپيست ۱ خبر داد كه شامل هفت سياره به اندازه زمين است كه دور يك ستاره كوتوله قرمز مي‌چرخند. اين منظومه حدود ۴۰ سال نوري از زمين در صورت فلكي دلو فاصله دارد. دانشمندان به اين نتيجه رسيدند كه سه سياره در اين منظومه در منطقه قابل‌سكونت هستند. به اين معني كه احتمال وجود آب مايع و جوي كه از حيات پشتيباني كند، وجود دارد.

40. كاوشگر ماه و حلقه‌ها
تاريخ: ۱۳ آپريل ۲۰۱۷

در شكار حيات فرازميني، ماموريت فضاپيماي كاسيني ناسا ممكن است احتمال جالبي فراتر از كمربند سياركي پيدا كرده باشد. يكي از قمرهاي زحل، انسلادوس، يك واكنش شيميايي زير سطح يخي خود دارد كه ممكن است نشانه اين باشد كه مي‌تواند از حيات پشتيباني كند. 

نتيجه

اكتشاف هاي فضايي كه در طول سالهاي دور تا به امروز انجام شده بسيار زياد هستند كه ما تنها به 40 مورد از اين اكتشاف هاي فضايي اشاره كرديم. مهم ترين اكتشاف هاي فضايي كه به توسعه زندگي بشريت كمك كرده اند از اولين تا آخرين آنها همه مهم هستند و هر كدام به اندازه خود نقش داشته اند.

يكي از بهترين تكنولوژي هايي كه با اختراع آن به علم نجوم و كمك شد اختراع تلسكوپ بود. تلسكوپ كمك بسيار زيادي را به دانشمندان براي درك و رصد بهتر فضا كرد. مردم نيز با خريد تلسكوپ توانستند بسياري از اكتشاف هاي فضايي را با چشم خود ببينند. شما هم اگز علاقمند به رصد اكتشاف هاي فضايي هستيد مي توانيد با خريد تلسكوپ از سايت موسسه طبيعت آسمان شب به اين روياي خود جامعه عمل بپوشانيد.

 

براي دانلود مقاله ۴۰ رويداد مهم در تاريخ اكتشاف هاي فضايي روي لينك كليك كنيد.
 منبع: سايت موسسه طبيعت آسمان شب و ۴۰ رويداد مهم در تاريخ اكتشاف هاي فضايي


برچسب:
امتیاز دهید:
رتبه از پنج: <~PostRate~>
بازدید: <~PostViwe~>

+ نوشته شده: 1402/12/21 ساعت: ۱۳ توسط:asemaneshab :